دورههای تاریک: وقتی رئال هیچ جامی نمیبُرد!
فصلی بدون جام، مانند فصلی که رئال مادرید در آستانه پایان آن قرار دارد، موضوع جدیدی برای این باشگاه نیست؛ در واقع، دورهای هم بوده که چنین شرایطی کاملاً عادی محسوب میشد.
به گزارش ایلنا، همهچیز نشان میدهد که رئال مادرید فصل ۲۶-۲۰۲۵ را بدون کسب هیچ عنوانی به پایان خواهد رساند. با از دست رفتن سوپرجام، جام حذفی و لیگ قهرمانان، و با توجه به اختلاف تقریباً جبرانناپذیر در لالیگا، تنها انگیزه باقیمانده برای این تیم در ادامه فصل، کسب پیروزی در الکلاسیکو (۱۰ می) است تا نشان دهد فاصلهاش با بارسلونا به اندازهای که جدول نشان میدهد نیست.
این نخستینبار نیست که چنین اتفاقی رخ میدهد. فلورنتینو پرز، موفقترین رئیس تاریخ باشگاه، تاکنون پنج فصل بدون جام را تجربه کرده است: ۰۵-۲۰۰۴، ۰۶-۲۰۰۵ (که استعفای او در فوریه هم تغییری ایجاد نکرد)، ۱۰-۲۰۰۹، ۲۱-۲۰۲۰ و به احتمال زیاد ۲۶-۲۰۲۵.
واکنش پرز به چنین «سالهای صفر» اغلب محتاطانه بوده تا انقلابی؛ احتمالاً این بار هم همینطور خواهد بود. تنها استثنا سال ۲۰۱۰ بود که او مانوئل پیگرینی را کنار گذاشت و ژوزه مورینیو را به خدمت گرفت. این تصمیم در ادامه بازار نقلوانتقالات پرهیاهوی سال قبل بود که بازیکنانی مانند کریستیانو رونالدو، کریم بنزما و کاکا به تیم پیوستند، و همچنین ژابی آلونسو و آلوارو آربلوا که جالب اینکه هر دو اکنون مربیان فصل جاری هستند. در کنار مورینیو نیز بازیکنانی چون اوزیل و آنخل دیماریا جذب شدند.
در سال ۲۰۲۱ نیز تحول بزرگی رخ نداد. زینالدین زیدان پس از دومین دوره حضورش جدا شد و کارلو آنچلوتی بازگشت؛ تصمیمی غیرمنتظره، زیرا دوره اول او در سال ۲۰۱۵ به پایان رسیده بود. خریدهای اصلی شامل ادواردو کاماوینگا (۳۰ میلیون یورو) و داوید آلابا (انتقال آزاد) بودند. همین تیم با آنچلوتی موفق شد لالیگا و لیگ قهرمانان را فتح کند.
دهه تاریک ۴۰ و ظهور دیاستفانو
اگر به گذشته نگاه کنیم، دورهای وجود داشت که سالهای بدون جام برای رئال مادرید کاملاً رایج بود. پس از کسب دو قهرمانی لیگ و دو جام حذفی در دهه ۳۰ میلادی، دهه ۴۰ به تاریکترین دوره تاریخ باشگاه از نظر افتخارات تبدیل شد. در دوران حکومت فرانکو، تیم فقط دو جام حذفی کسب کرد و حتی به قهرمانی لیگ نزدیک هم نشد (در حالی که تیمهایی مانند اتلتیکو آویاسیون، بارسلونا و والنسیا سلطه داشتند) و حتی در سال ۱۹۴۸ تا آستانه سقوط پیش رفت. در آن زمان با طعنه گفته میشد:«یک ورزشگاه درجه یک برای تیمی درجه دو»، با اشاره به افتتاح ورزشگاه برنابئو.
چشمانداز سانتیاگو برنابئو با جذب آلفردو دیاستفانو کامل شد؛ بازیکنی که فوتبال اسپانیا و اروپا را متحول کرد. رئال مادرید پس از ۲۱ سال دوباره قهرمان لیگ شد و سپس بر رقابت تازهتأسیس جام باشگاههای اروپا مسلط شد. از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۱، این تیم حداقل هر سال یک جام کسب میکرد.
در دهه ۸۰، نسل معروف «کوئینتا» به سه سال ناکامی پایان داد (از جمله فصلی با پنج نایبقهرمانی) و تا سال ۱۹۹۲ افتخارات ادامه داشت. اما با تغییر مدیریت از رامون مندوزا به لورنزو سانز، تیم در سال ۱۹۹۶ حتی از رقابتهای اروپایی هم جا ماند.
پس از آن، با ورود چهرههایی مانند فابیو کاپلو، روبرتو کارلوس، پردراگ میاتوویچ، داوور شوکر، کلارنس سیدورف، بودو ایلگنر، کریستین پانوتچی و یوپ هاینکس، ورق برگشت و در ۲۰ می ۱۹۹۸، با قهرمانی در لیگ قهرمانان (لا سپتیما)، دوران مدرن رئال مادرید آغاز شد.
