فرید قاسمی در یادداشتی مطرح کرد؛
همآوا با دردهای جامعه بحرانزده روزنامهنگاری
یادداشت سیدفرید قاسمی، مورخ مطبوعات ایران برای حسین انتظامی منتشر شد.
به گزارش ایلنا، در این یادداشت آمده است:
حدود ۲۴ سال و ۶ ماه پیش، هم اندیشی بررسی مطبوعات در هتل کادوس رشت برقرار بود. دکترحسین انتظامی را اول بار ۱۷ تیر ماه ۱۳۷۲ در همان هم اندیشی دیدم. چابک و سریع القدم. ۲۵ سال داشت.
«بالای سرش ز هوشمندی، میتافت ستاره بلندی»
پس از ۴ سال اشتغال در روزنامه قدس به عنوان کارشناس مطبوعات داخلی مشغول به کار شده بود. دیری نپایید که معاون و سپس مدیر کل مطبوعات داخلی شد.
میانه سال ۱۳۷۶ از مطبوعات داخلی رفت اما روزنامه نگاری را رها نکرد. سردبیری روزنامه ابرار، بنیادگذاری موسسه مطبوعاتی جام جم، مدیریت موسسه همشهری، سکانداری گروه رسانهای خبر در تهران، نماینده مدیران مسئول در هیات نظارت بر مطبوعات از جمله مشاغل او بود.
اما مهمترین کارش را در این دوره (۱۳۷۶ تا ۱۳۹۲ ش)، پی جویی کارآمدی مدیریت مطبوعاتی، انباشت و انتقال تجربه با پدیدآوری آثار میدانم. جوینده مکتب روزنامه داری ایرانی شد تا خمیرمایهای برای توانمندسازی مدیریت و اقتصاد در رسانه بیابد. به سرشتشناسی نشست. چرخهها را واکاوی و آسیبها را رده بندی کرد.
رویهها را برشمرد و صواب و ناصواب را از هم تمیز داد تا به صواب دید برسد و به شیوهای از بنگاه داری مطبوعاتی بومی دست یابد.
تجربههای جام جم و همشهری را مکتوب کرد و «روزنامه نگاری و روزنامه داری» را نوشت تا «مقدمهای بر مدیریت مطبوعات و اقتصاد رسانه» باشد.
اثر یاد شده را در «مدیریت مطبوعاتی: تاملی د راقتصاد و سازمان مطبوعات» بسط و گسترش داد تا کمبود منبع کاربردی در این زمینه را از بین ببرد. «نقطه: مجموعه مقالات درباره روزنامه نگاری و مدیریت رسانه»، «ناوبری وب: یافتههای علمی در روزنامه نگاری آنلاین و مدیریت داده»، «ما و ژئوپلتیک علم: جستاری در رتبه بندی علمی کشورها» و «پاپاراتزی نیستیم: مجموعه مقالههایی درباره اخلاق حرفهای و مسائل روزنامه نگاری ایران» چهار کتاب دیگر اوست که جملگی دغدغه مندیاش را نشان میدهد.
با این ذهن مشغولی و مهارت افزایی، پس از ۱۶ سال، ۲۰ شهریور ماه ۱۳۹۲ به معاونت امور مطبوعاتی وزارت فرهنگ بازگشت و این بار بر صندلی اول نشست. اکنون نیز پس از چهار سال و سه ماه و ۱۴ روز در ۵۰ سالگی و پس از طی طولانیترین دوره معاونت امور مطبوعاتی در ۳۰ سال اخیر، با ارتقاء، اریکه مطبوعات را ترک کرد.
نیم سال نخست سکانداری، با مدرسها، محققها، مدیرها، نگارندهها، گردانندهها و به طور کلی جامعه روزنامهنگاری ایران و صنوف مرتبط به رایزنی پرداخت تا برنامهاش را ویرایش کنند. در آن جلسهها منظومه فکری خودش را داشت. مردمدار و مشورتپذیر بود اما مشاورهها را از فیلتر عقلی خود و مصلحتاندیشیهای اداری عبور میداد.
دردهای جامعه بحران زده روزنامه نگاری را که میشنید، هم آوایی میکرد و کارشناستر از هر کارشناسی نظر میداد.
این وقوف ما را به این نکته رهنمون ساخت که بسیاری از تصمیمسازیها و تصمیمگیریها درباره صنف آسیبپذیر، صدمه بین و آزاردیده روزنامهنگاری، فراتر از سکاندار مطبوعات رقم میخورد.