حسینزاده:
سرمایهگذاری۶هزار میلیارد تومان اعتبار محرومیتزدایی
معاون رئیس جمهور در امور توسعه روستایی و مناطق محروم کشور گفت: سال گذشته ۶ هزار میلیارد تومان از ۱۸ هزار میلیارد تومان اعتبار ردیف محرومیتزدایی را سرمایهگذاری کردیم.
به گزارش ایلنا، عبدالکریم حسینزاده شب گذشته با حضور در برنامه گفتوگوی ویژه خبری با عنوان "روستا؛ نقطه آغاز عدالت و توسعه ایران" به پرسشها در اینباره پاسخ گفت.
متن کامل گفتوگو به این شرح است:
مقدمه مجری: میخواهیم درباره وضع روستاهای کشورمان صحبت کنیم. مناطق کم برخوردار و البته با نگاه به برنامهریزیهای انجام شده و موضوعهای عملیاتی شده در روستاهای کشورمان.
سوال: در اولین قدم گفتگوی امشب یک تصویری از روستاهای کشور به ما بدهید در یک سال گذشته با وجود اینکه ما دو جنگ بسیار مهم جنگ ۱۲ روزه و جنگ تحمیلی اخیر را پشت سر گذاشتیم و برنامهریزیهایی صورت گرفته بود، موضوعهایی عملیاتی شد و بخشی از این موضوعها هم تحت تأثیر جنگ قرار گرفت.
حسین زاده: در نظام پهنه سرزمینی ایران ما در ۳۱ استان ۴۸۵ شهرستان، ۱۱۹۶ بخش، ۲۷۸۴ دهستان و ۶۲ هزار و ۲۸۸ آبادی داریم که از این تعداد ۳۹ هزار و ۶۰۱ تای آن بالای ۲۰ خانوار هستند و در واقع میتوان گفت جزو هدفهای اساسی ما برای تثبیت جمعیت، ماندگاری جمعیت و توسعه در نظام برنامه ریزی کشور قرار دارند.
در یک سال و نیم گذشته ما سعی کردیم که نظام برنامه ریزی خودمان را از اتاقهای شیشهای در تهران و دربسته خارج کنیم و در میان مردم حضور داشته باشیم برای همین یک پیمایش میدانی را من به اتفاق همکارانم شروع کردم این پیمایش میدانی ۲۹ تا سفر استانی قبل از جنگ را داشتیم که در این ۲۹ تا سفر استانی قبل از جنگ ما چیزی حدود ۲۰۰ تا شهرستان را رفتیم، ۳۰۰ تا روستا و ۴۰۰ تا نقطه محروم را حضور پیدا کردیم در میان مردم، در همین حین که جنگ ۱۲ روزه شروع شد و در ۴۰ روزه هم ادامه پیدا کرد باز سعی کردیم که حضور میدانی در میان مردم داشته باشیم و از نزدیک شاهد و ناظر بر وضعیت باشیم، چون خیلیها تصور میکردند که روستاهای ما جنگ زده نشدند در حالی که قضیه این نیست همین شب گذشته آخرین مورد آن بود که یکی از روستاهای ما جنگ زده شد در سیریک و یک عروسی را به عزا تبدیل کردند.
ما در آن دوران هم ۲۰ تا سفر استانی انجام دادیم و تعداد زیادی از شهرستانها را و نقاط روستایی که آسیب دیده بودند، همراه همکارانم سفر کردیم. آن سفرها ۳۰ تا سفر استانی رفتیم در دوران جنگ و ۹۰ تا بازدید نقطهای داشتیم، چون اثرات زیادی در جنگ وجود داشت برای این روستاها؛ ما یک نظام برنامه ریزی را آمدیم یک تغییر ریل بدهیم از نگاهی که نسبت به توسعه روستایی و توسعه مناطق محروم وجود داشت، اولا در ذهن خودمان واقعا هیچ تناسبی با مناطق محروم ذهن مان ندارد، یعنی ما فکر میکنیم که این واژهها و ادبیات سازی این مجموعه باید تغییر پیدا کند و این که روستا و مناطق کم برخوردار بیایند در نقطه عطف و نقطه دال مرکزی نظام برنامه ریزی و بودجه ریزی کشور قرار بگیرند در حاشیه ماندن آنها و کمتر دیده شدن آنها این شکاف بین مناطق برخوردار و غیر برخوردار را کاملا تقویت میکند.
ما میبایستی یک تغییر نگاه میدادیم و از نگاه حمایتی به سمت نگاه توانمندسازی حرکت میکردیم، از نگاه صرفا زیرساختی، شاید شما امروز کشور ایران را با تمام کشورهای حوزه خلیج فارس یا خیلی از کشورهای توسعه یافته مقایسه کنید، ایران در حوزه توسعه زیرساختهای روستایی، آب، برق، گاز، تلفن، راه، آب شرب و خیلی چیزهای دیگر واقعا کوتاهی نکرده و ما دچار کمبودهای اساسی نیستیم، اما آن چیزی که باعث شده روستاهایمان عقب بمانند در چرخه توسعه کشور، عدم توجه به اقتصاد پایدار روستاها بوده ما آمدیم یک اقتصاد ناپایدار در روستاها شکل گرفته و اینها را عقب گذاشته و لذا آمدیم تغییر شیفت دادیم از نگاه صرف زیرساختی به ۷۰ درصد اشتغال پایدار و ۳۰ درصد زیرساخت و در زیرساختها هم در دوران جنگ آن چیزی که ما برایمان بسیار مهم بوده و بحرانی بوده روی آنها رفتیم و سرمایه گذاری کردیم.
سوال: چند تا نکته مهم را در این مقدمه ابتدایی اشاره کردید هر کدام محور یک پرسش خواهد بود. نخست اشاره کردید که تصمیم گیریها را از اتاق شیشهای به صورت عملیاتی در قالب سفرهای استانی و سفر به شهرستانها و روستاها تغییر دادید، ماحصل آنچه که تا الان صورت گرفته از سفر به روستاها و تغییراتی که اتفاق افتاده در روستاهای کشورمان به صورت عملیاتی کدام موارد و موضوعات است؟
حسین زاده: من آنچه که در سال ۴۰۴ محقق شد، چون میدانید که ما به مرور که دچار جنگ شدیم درصد تخصیص اعتبارات مان هم کاهش پیدا کرد این امر طبیعی بود که الزام کشور توجه به موارد دیگری بود، اما سال گذشته ما آمدیم ۶ همت سرمایه گذاری کردیم سال گذشته از ۱۸ همت اعتبارات ردیف محرومیت زدایی که در اختیارمان بود این ۶ همت ۳ همتش در اب شرب رفت ۲ همت را بردیم در راههای روستایی و آبخیزداری و یک همت آن را هم بردیم در قنات و مجموعه نظام مسائلی که برای ما از اهمیت بسیار بالایی برخوردار بود.
تعداد کثیری پروژه شد در سطح کشور که ما حمایت کردیم به همان میزان که ما اعتبارات خودمان را در حوزه محرومیت زدایی گذاشتیم دستگاههای اجرایی هم آمدند به همان میزان اعتبار گذاشتند، اما این بار یک تفاوت دیگری داشت و این بود که ما تعیین میکردیم این پولها کجا سرمایه گذاری شود و از این جا ناشی میشد که ما آمدیم برای بعد از سال ۸۸ که شاخصهای محرومیت زدایی به روز رسانی نشده بود و شاخص انتخاب مناطق محروم را تعیین کرده بودند.
ما بر اساس شاخصهای محرومیت یا فقر چند بعدی آمدیم تمام دهستانهای کشور و شهرستانهای کشور را رتبه بندی کردیم، در کشور تعداد دهستان ها هر کدام وضع آن چیست. استانها را به لحاظ برخورداری در حوزه زیرساختها با هم مقایسه کردیم و آمدیم تخصیص را بر اساس آنها دادیم و در این سه تا حوزه ما یکسری اقدامات انجام دادیم، اما مضاف بر آن در حوزه زیرساختها که کارمان را پیش بردیم، آمدیم یک نگاهی کردیم ما ببینید الان کشورهایی که در حوزه روستایی توسعه پیدا کردند مثل چین مثل هند یا باقی کشورها، اینها فناوری در پر کردن این فاصله تاثیر بسیار زیادی داشته، ما برای اولین بار آمدیم در کشور با مشارکت وزارت علوم ۷ تا مرکز توسعه فناوری و نوآوری را در سطح کل کشور ایجاد کردیم، یعنی الان ما هفت تا مرکز نوآوری و فناوری در کشور داریم فعال هستند که اینها با دهیاران، با مردم عادی در ارتباط هستند و قصد داریم هر یک از این مراکز را به قطب یا هاب منطقه چند تا استان دیگر هم تبدیل کنیم.
سوال: در روستاها هستند این نقاط؟
حسین زاده: در مرکز پارکهای فناوری هستند.
سوال: تأثیرشان در روستا است؟
حسین زاده: اصلا کار تخصصی آنها، مرکز فناوری، نوآوری توسعه روستایی و عشایری ایران است عنوان آن این است اینها میآیند محل رخدادها میشوند شما امروز بروید در پارکهای علم و فناوری میبینید که بسیاری از پلتفرمهای اکوسیستمهای جدید دارند فعالیت میکنند، وقتی که یک دهیار یا یک شورای روستا یک کشاورز به این مناطق مراجعه میکند خودش این اتفاقات را میبیند شاید مسئله خود را در آنجا میبرد و در یک فضای نوآورانه نسبت به حل این موضوع اقدام میکند.
سوال: اطلاع رسانی کردید که روستاییان مراجعه کنند و آمار دارید از اینکه چقدر مراجعه میکنند و چقدر مشکلهای آنان برطرف شده است؟
حسین زاده: ما اولین نشست خود را با ۳۰ تا از مدیرکلهای توسعه روستایی مان و ۳۱ تا از روسای پارکهای علم و فناوری مان را در کشور برگزار کردیم جلسه بعدی مان هفته آینده روز چهارشنبه در استان اصفهان است همه را دوباره جمع میکنیم یک جا، برنامه ریزی میکنیم. سیلابسها را تعریف کردیم. توانمندسازهایمان را تربیت میکنیم آذربایجان غربی را یک دور تمام کردیم ۱۶۰ نفر آنجا را دوره آموزشی را گذراندیم، دهیارهای نمونه را انتخاب میکنیم میآیند دوره را میگذرانند و میروند در مناطق خودشان آنچه که آموختند را پیاده کردند، استان مازندران را یک دور برگزار کردیم ۱۰۰ نفر را آموزش دادیم دوباره اینها برمیگردند در مناطق خودشان تاثیرشان را در جامعه هدف خودشان قرار میدهند.
هر هفته یک استان را میرویم جلو، آموزش توانمندسازها را پیش میبریم. همزمان با این کنار ننشستیم. ما دو سال گذشته تعداد زیادی یکی از وظایفی که دولت به ما سپرده بحث امریهها است یعنی افرادی که ضمن خدمت دارند فعالیت میکنند میآیند در دستگاههای اجرایی، ما سهمیه مصوب مان در دو سال گذشته حدود ۱۲ هزار نفر بوده که توانستیم ۸۸۳۴ تای آن را جذب کنیم، اما یک تفاوت دارد، سابق اینها ارتباط چندانی با نظام مسائل مناطق نداشتند، ما نیرو میدادیم به وزارت آموزش و پرورش، اما جاماندگی از تحصیل با آن حل نمیشد یا نیرو میدادیم به سازمان بهزیستی، وزارت کار یا وزارتخانههای دیگر، آن نظام مسائل ما حل نمیشد که در آن فقر چند بعدی ما شناسایی کرده بودیم این بار ما هدفمند آمدیم اینها را توزیع بکنیم با نشستی که با ستاد کل داشتیم به یک تفاهم جدید رسیدیم تحت عنوان سرباز توانمندساز، اینها اگر در استان آذربایجان غربی ما مشکل اقتصادی داریم بچهها میروند آنجا مشکل اقتصادی یا توسعه سرزمینی روی بدهد اگر در ایلام با آسیبهای اجتماعی روبرو هستیم بچههایی را میفرستیم که مسائل آسیبهای اجتماعی ما را حل بکنند.
این توانمندسازهای ما که خودمان داریم تربیت میکنیم این سربازهای توانمندساز که برای همه کل کشور داریم توزیع میکنیم و در سطح کشور فعالیت دارند و فعلا البته بخاطر شرایط جنگی ما امکان تامین نیروهای امریه را نداریم و فعلا مسکوتش گذاشتیم، اما اینها به هم پیوند میخورند با نظام برنامه ریزی جامع ما در این مرکز نوآوریها و معاونت خودمان داریم یک شبکه را ایجاد میکنیم، حالا ما آمدیم در هر استان یک راهبر، در هر شهرستان یک راهبر، در هر دهستان یک راهبر و در هر روستا یک راهبر، اینها یک شبکه ملی از راهبران توسعه را در اختیار ما قرار میدهد که بتوانیم اهداف کلان توسعه روستایی خودمان را آن طور که باید و شاید پیش ببریم.
سوال: با همه کارهایی که گفتید، حال روستاها چقدر بهتر شده در این دوره؟
حسین زاده: آخر مقایسه مقایسه درستی نمیتواند باشد، چون ما الان در شرایط عادی نیستیم در شرایط جنگ هستیم و طبیعتا حال عمومی چندان خوشی نیست، اما با وجود این واقعا سعی کردیم.
سوال: چون ما اشاره میکنیم به اینکه در دوران جنگ و همیشه هم تأکید کردیم که بخشهای مختلف کشور کار خودشان را انجام میدهند و موضوعهای خود را عملیاتی میکنند.
حسین زاده: من دارم عرض میکنم خدمت شما ما نه تنها حوزه زیرساختها و مسائل دیگر را هدف قرار دادیم حتی بیکار ننشستیم یعنی آمدیم حوزههایی که به آن فکر نشده بود ایجاد مرکز فناوری و نوآوری کشور، الان داریم کارخانه فناوری ایران را ایجاد میکنیم کارخانه فناوری توسعه روستایی و عشایری ایران که تمام پلتفرمها یا اکوسیستمی که کاملا در حوزه روستایی و عشایری و محرومیت زدایی فعالیت میکنند بیایند در این اکوسیستم قرار بگیرند.
ما در کنار فعالیتهای عادی خودمان به فکر مسائل دیگری بودیم، من مثال میزنم ما واقعا یک سند راهبردی پیشرفت و آبادانی روستایی و عشایری کشور را نداشتیم سند راهبردی برای خودمان در افق ۵ ساله آینده ترسیم کردیم، با یک مسئلهای روبرو بودیم ما میرفتیم در روستاها دائم میگفتند که چی ندارند، ما گفتیم پرسش را عوض کنید بگویید چی دارید که ما بیاییم روی آن سرمایه گذاری کنیم تبدیل به ظرفیت اساسی و محل ارزش افزوده شما بشود.
۳۱ جلد اطلس ظرفیتها و رستههای هر استان را احصا کردیم که اینها بشود برنامه ما برای توزیع اعتبارات پیشرفت و عدالتی که الان داریم توزیع میکنیم امسال ۱۳۰ همت سال گذشته ۱۰۰ همت و سال قبلتر آن ۷۰ همت و این اعتبارات با همه کمبودهایی که کشور با آن مواجه بوده ما سعی کردیم تعطیل نشود سعی کردیم این اعتبارات دائم ادامه پیدا کند. باز آمدیم یک اقدامی جدیدی را انجام دادیم.
صندوقهای پژوهش فناوری برای بردن فناورانها در روستاها خیلی اثرگذارند، اولین صندوق پژوهش فناوری در حوزه توسعه روستایی و پیشرانها را ایجاد کردیم که با مشارکت بخش خصوصی بیاید پیشران بشود و حمایت کند فعالیتهای ما را، برای اولین بار آمدیم من هفته گذشته ما یک مصوبه در دولت داشتیم، طرح روشنا برای روستاها، الان با دستور رئیس جمهور مسئله پنلهای خورشیدی، مزارع خورشیدی و انرژیهای تجدیدپذیر دارد پیش میرود، اما احساس کردیم باید سرعت بیشتری به این بدهیم باید روشهای تامین مالی جدیدی به آن اضافه میکردیم و الگوهای نوینی را پای کار میآوردیم خوشبختانه در دولت مصوب شد و این هم میتواند گام جدیدی برای این موضوع و این مسئله ما باشد.
بعد ما یک مرکزی داریم در معاونت تحت عنوان احیای بادهای راکد، میدانید رهبری یک تاکید اساسی داشتند شاید ما امروز نتوانیم صنعت جدیدی ایجاد کنیم ولی میتوانیم صنایعی که راکد هستند را به چرخه تولید در کشور بازگردانیم، ما آمدیم این مرکزمان را که سطح آن هم معاونت در معاونت خودمان بود ایجاد کردیم، سامانه ملی شناسایی واحدهای راکد در کل کشور را شناسایی کردیم، کارسنتر گذاشتیم تماس گرفتند در سال گذشته با هشت تا از بانکها حدود ۲۰ همت قرارداد بستیم اینها را آوردیم پای باز فعال کردن این واحدهای راکد، حدود هزار تا از این واحدها را به چرخه بازتولید در مناطق کم برخوردار کشور بازگرداندیم.
هدفگذاری ما این است که در دو سال باقیمانده بتوانیم حداقل ۵۰ درصد از واحدهای راکدی که وجود دارند نباید غیرصادقانه و غیرشفاف حرف بزنیم اینها را باز به چرخه واحدهای تولیدی خودمان برگردانیم مضاف بر این ما یک صندوق توسعه ملی یک اعتبارات ماده ۵۲ داشت که این اعتبارات مدتها بود نه بانکها خیلی راغب بودند تا بروند در مناطق کم برخوردار نه سرمایه گذارها، ۶۰ درصد طبق قانون هم این اعتبارها باید میرفت در مناطق کم برخوردار، با نشستهای متعددی که گذاشتیم حدود ۴ و نیم همت پول را از محل این صندوق با ارزش افزودهای که در واقع این پول را میبریم در بانکهای عامل چهارگانه یعنی بردیم و برشهای استانی آن را انجام دادیم این پولها برای ایجاد اشتغال پایدار در مناطق روستایی و مناطق کم برخوردار مجدد خواهند رفت و فعالیت خودشان را انجام خواهند داد. ما با چند تا چالش در نظام برنامهریزی خودمان روبرو بودیم.
سوال: ما یک زمانی با یک شیب بسیار تند مهاجرت از روستا به کلانشهرها و شهرها روبرو بودیم و همچنان هم شاید بتوانیم بگوییم که هستیم، آیا هر آنچه که اقدامی که در قالب برنامه ریزیها و کارهای عملیاتی صورت دادید، روستاییانی که ساکن شهرها شدند، ساکن کلانشهرها شدند را تشویق و ترغیب کرده که به روستای محل زندگی خودشان برگردند، آنجا زندگی کنند و ما بگوییم که این کارها خروجی مثبتی داشته برای روستا؟
حسین زاده: من اعتقاد دارم که اتفاقا الان رغبت به بازگشت به روستاها خیلی شده، ببینید عدو شود سبب خیر گر خدا خواهد، شاید جنگ این نقطه مثبت را هم برای ما داشت این اتفاقی که افتاد خیلی از مردم به زادگاههای اصلی خودشان برای دوره ۲۰ روز ۳۰ روز یک ماه دو ماه مراجعه کردند و این تجدید خاطرات اتفاقا نرخ بازگشت و مهاجرت معکوس ما را تشدید کرده است.
سوال: برای زندگی دائمی؟
حسین زاده: برای زندگی دائمی.
سوال: الان علت اصلی حاشیه نشینیها در کلانشهر تهران، در کلانشهر مشهد در کرمانشاه و در تبریز و خیلی از کلانشهرها، علت چیست؟ مردم چرا باید از روستاها بلند شوند و بیایند در پیرامون تهران زندگی کند؟
حسین زاده: مهمترین علت آن نبود اقتصاد پایدار و یا بیکاری فصلی است که در روستاها وجود دارد، ما داریم ۷۰ درصد انرژی خودمان را میبریم در این حوزه تثبیت میکنیم و هدفگذاری میکنیم کسی که مهاجرت کرده از روستا به شهر تهران، در حاشیه شهر زندگی میکند مبدأ آن کجا بوده؟ برویم در آنجا در اقتصادش سرمایه گذاری کنیم که این برگردد و این فرصتها را ما دائم اعلام کردیم مردم هم مطلع هستند، ما از کل ظرفیت اعتباری امسال خود که در کنار سرمایه گذاری که داریم برای آب شرب، آبخیزداری، مدارس سنگی، مسکن محرومان، سرجمع حدود ۲۰ همت انجام میدهیم، حدود ۹ همت از اعتبارات خودمان را فقط میبریم در حوزه اشتغال پایدار کمکهای فنی اعتباری بکنیم که این اشتغال پایدار ایجاد شود و مردم راغب به این بازگشت شوند.
الان بومگردیهایی که در کشور ایجاد شده، اگر بروید مراجعه کنید؛ اکثریت این افراد کسانی بودند که مهاجرت کردند، در شهرهای بزرگ زندگی کردند و حالا برگشتند آنجا این بومگردیها را راه انداختند و فعالیت اقتصادی خود را شروع کردند. اعتقادم بر این است که یکی از مواردی که دکتر پزشکیان هم در حکم من به عنوان یک دستور ابلاغ کرده بودند؛ بحث مهاجرت معکوس بود. ما نمیتوانیم یک دفعه این کار را انجام دهیم. در وهله اول باید به دنبال تثبیت جمعیت باشیم، در وهله دوم به دنبال مهاجرت معکوس باشیم.
سؤال: الان در کدام مرحله هستید؟
حسینزاده: ما اعتقاد داریم به تثبیت جمعیت نزدیک میشویم، اعتقاد دارم مردم به این نتیجه رسیدند که روستاهای ما ظرفیت واقعی برای سرمایهگذاری دارند، ما هم هر آنچه به عنوان حمایت؛ چه دولت، چه رئیسجمهور، چه شخص بنده در معاونت داریم، تمام انرژیمان را میگذاریم که روستاها به عنوان یک موضوع زاید و اضافی در کشور به حساب نیایند، در حالی که اینها ۲۰ میلیون جمعیت کشور را تشکیل میدهند. خیلی از کشورهای دنیا ۲۰ میلیون جمعیت نمیشوند، شاید چند کشور باهم ۲۰ میلیون جمعیت بشوند و بار اصلی امنیت غذایی این مملکت بر دوش همین مردمی است که ما وامدار و بدهکار آنها هستیم، سعی میکنیم که اینها را به نقطه اصلی اتکا و مرکز تمرکز کشور برگردانیم.
سؤال: گفتید که نگاه را به سمت توانمندسازی در روستا تغییر دادید، ما باید چه تغییراتی در زندگی روستایی ایجاد کنیم یا تمرکز بر چه موضوعات یا حوزههایی در روستا و زندگی روستایی داشته باشیم تا بتوانیم بگوییم که یک روستایی توانمند است و بنا بر این توانمندی میتواند زندگی خود و آنچه تشکیل داده را اداره کند؟
حسینزاده: شما استانهای سیستان و بلوچستان، خوزستان، کهگیلویه و بویر احمد، چهارمحال و بختیاری و ایلام را بروید ببینید؛ استانهایی که در ردههای پایین توسعهیافتگی ایران هستند؛ هر وجب از خاک این سرزمینها طلاست و بالاترین و بزرگترین ظرفیتهای توسعه در آن نهفته است. توانمندسازی یعنی ما کاری کنیم که مردم بتوانند حداکثر استفاده از ظرفیتهای درون سرزمینی خودشان را کنند، کاری کنیم مردم خودشان برای خودشان برنامهریزی کنند، ما آنها را تبدیل به تماشاگر نکنیم، بلکه بازیگردان اساسی توسعه شوند، کاری کنیم که ما در کل حاکمیت و در کل دولت، نگاه حمایتی از این عزیزان را برداریم و نگاه توسعهای و بازیگران اصلی توسعه و نقشآفرینی را به خودشان واسپاری کنیم.
همه این زنجیرهای که ایجاد کردیم؛ از سرباز توانمندساز، از راهبرها، از توانمندسازهایی که خودمان در استانهای مختلف تربیت میکنیم، الان در هر نشست شورای اداری که در هر شهرستان، روستا و هر استانی حضور پیدا میکنم، صحبت اولم این است که هر روستا؛ یک ظرفیت، هر روستا؛ یک تهدید، به ما بگویید و همین باعث شده دو اطلس جمع کنیم؛ یک اطلس ملی ظرفیتهای روستایی ایران در هر روستا کدام ظرفیت آن، محل سرمایهگذاری دولت و خود مردم میتواند باشد و کدام تهدید وجود دارد که هر چه سریعتر باید اقدام کنیم برای برطرف کردن آنها. به همپیوستگی این دو، اینکه ما در کلیت؛ چه به عنوان دستگاههای حمایتی، دستگاههای حاکمیتی و دولتی پا از مداخله از روستاها، در زیست آنها برداریم و اجازه دهیم که خود مردم تعیین کنند که چه اقدامی، چه نوع عملکرد، برنامهریزی و طراحیای میتواند برای آنها مفید باشد و ما فقط یاریگر و راهنمای آنها باشیم.
سؤال: چه زمان از این مداخله دست برمیداریم؟
حسینزاده: برداشتیم، واقعاً ما به عنوان دولت دکتر پزشکیان صادقانه بگویم در حوزه توسعه روستایی با اقداماتی که میکنیم و برنامهریزی میکنیم، سعی کردیم، اما این یک همیت ملی میخواهد، همه قرارگاهها و گروههای جهادی که فعالیت میکنند؛ بنیاد مستضعفان، کمیته امداد، بنیاد مسکن، ستاد اجرایی، آستان قدس؛ همه اینها و ما نباید احساس کنیم رقیبیم؛ ما رقیب همدیگر نیستیم، همکار همدیگر هستیم برای توسعه بخشهایی از کشور و تا زمانی که این همافزایی و هماهنگی کامل بین همه دستگاههایی که در روستا کار میکنند، همدیگر را همکار، رفیق، برادر و دوست هم برای این توسعه ندانیم، نمیتوانیم حداکثر تأثیرگذاری خود را برای این امر داشته باشیم، اما سعی میکنیم این همدلی را پیش بیاوریم.
ما سال گذشته روز ملی روستا را داشتیم، امسال باز روز ملی روستا را برگزار خواهیم کرد در شانزدهم تا نوزدهم مهر ماه، چند جایزه ملی برای آن انتخاب کردیم که در این جایزه ملیها، الان پول کلانی در کشور برای مسئولیتهای اجتماعی هزینه میشود، خیلی وقتها میپرسم این پولها کجا میرود؟ چطور برنامهریزی میشود؟ چطور خرج میشود؟ کدام در عملکرد، کدام درد ما و مردم را دوا میکند؟
ما از همه دستگاهها و شرکتهایی که مسئولیت اجتماعی میدهند درخواست کردیم که بهترین نوع عملکرد یا گزارشهای عملکرد خود را در حوزه مسئولیتهای اجتماعی برای ما معرفی کنند که در حضور رئیس جمهور نشان ملی مسئولیتهای اجتماعی برتر را تعیین کنیم، کیست، در حوزه زن کارآفرین برتر کشور، در حوزه روستایی و عشایری معرفی کنیم چه کسی است، با چه ابزاری؟ مشارکت اجتماعی در درازنای تاریخ ایران، همیشه محل اتکای دولتها و حاکمیتها بوده، مردم همیشه حضور داشتند با الگوهای مختلف، درخواست کردیم الگوهای مشارکت اجتماعی که خودشان دارند و بومی است را برای ما بفرستند، هیئت داوران ما بهترین نوع مشارکت را انتخاب میکنند.
برترین نشان ملی که کدام گروه یا کدام شخص توانسته بهترین نوع توانمندسازی جامعه محلی را به وجود بیاورد؛ همه اینها یک رغبت و علاقهای را در جامعه محلی ایجاد میکند که بیایند. حتی استانداران ما؛ کدام استاندار ما بالاترین نقشآفرینی خود را در محرومیتزدایی سطح استانها داشته، هم از اهمیت بسیار بالایی برای ما برخوردار است که بتواند بیاید در این چرخه مورد ارزیابی قرار بگیرد.
سؤال: ابتدای صحبت خود اشاره کردید که بسیاری از فعالیتها در روستا، برای محرومیتزدایی، توانمندسازی برای اقدامات عملیاتی، نیازمند بودجه و تخصیص منابع است، نیازمند این نگاه است که به روستاها هم همانند شهرها و کلانشهرها توجه شود، چقدر الان شما تلاش کردید برای این که تخصیص منابع بر اساس عدالت صورت بگیرد نسبت به روستاهای کشور و آن بحث توانمندسازی به جای محرومیتزدایی در بحث روستاهای ما عملیاتی شود؟
حسینزاده: باور و ایمان قلبی و یقین من است که مؤلفه اصلی شکلگیری دکتر پزشکیان؛ عدالت بوده و هست و ما بر مبنای این عدالت آمدیم کل کشور را بر اساس میزان دسترسی به زیرساختها و خدمات با هم مقایسه کردیم.
سؤال: یعنی الان یک روستا منابع و آن موضوعهای مالی که دریافت میکند، همانند یک شهر و کلانشهر است؟
حسینزاده: طبیعتاً مانند یک کلانشهر نیست، چون نیازهای کلانشهر متفاوت است، اما تا به امروز توزیع پول و ثروت در کشور ما فقط بر اساس جمعیت بود، ما آمدیم فقر چندبعدی و شاخصهایی که وجود دارد را مداخله دادیم، استانی اگر شاخص دسترسی مردمش به راه روستایی؛ ۸۰ درصد است و استانی ۱۵ درصد است، در راه روستایی؛ اولویت برای ما ۱۵ درصد است، حتی اگر تحت فشار سیاسی عدهای از افراد و حتی تحت فشار و بیمهری قرار بگیریم، اعتقاد داریم برای این که توزیع عادلانه صورت بگیرد، باید بر مبنای همین شاخصهایی که با همکاری سازمان برنامه و بودجه امسال اقدام و به روزرسانی کردیم، اقدام کنیم و لذا توزیع ثروت ما بر این مبنا است.
دومین مسألهای که ما را به این عدالت نمیگویم کامل؛ کمی نزدیک کرده، این است. ما روز اولی که وارد معاونت شدم، کل اعتبارها؛ این معاونت در دوره دکتر پزشکیان تبدیل به معاونت ریاست جمهوری شد، سابق معاون اول بود و قبلترها دفتر مناطق محروم بود، اعتبار معاونت؛ یک و نیم همت بود، کل اعتبار معاونت با ۳۱ استان؛ یک و نیم همت بود، امروز ما سه ردیف اعتباری داریم که با سازمان برنامه و بودجه؛ دکتر پورمحمدی به تفاهم دقیق رسیدیم که این پولها چطور هزینه شود.
یک ۲۵ همت برای تنش آبی داشتیم؛ روستایی- عشایری که دو هفته پیش، ۱۰ همت آن را تخصیص دادیم؛ ۹ همت آن برای روستاها و یک همت برای جامعه عشایری ما و باز این پولها بر اساس برش استانی و میزان محرومیت در استان تخصیص داده شده، نه بر اساس این که بیاییم پول را عادلانه بین ۲۱ استان به صورت برابر توزیع کنیم، عدالت است، نه به میزان عقبماندگی آن استان در حوزه تأمین آب شرب. یک ردیف ۲۰ همتی ایجاد کردیم برای محرومیت زدایی و یک ردیف ۹ و نیم همتی ایجاد کردیم برای کمک برای توسعه روستایی در کل کشور. اینها در کنار اعتبارات دیگری است که در کشور وجود دارد؛ اعتبار توازن یک، توازن دو، دوسوم نفت، سه درصد نفت؛ همه اینها میرود در مناطق محروم.
ما اعتبارهای خود را سعی میکنیم بر اساس شاخصهای عادلانه توزیع کنیم و فشار میآوریم دستگاههای دیگر هم بیایند این اعتبارات را بر اساس این موضوع تخصیص دهند. یکی از تغییراتی که باید ایجاد کنیم، الان سالانه چیزی حدود ۲۰۰ همت مالیات بر ارزش افزوده ما به روستاها میرود، این عدد فقط بر اساس شاخص جمعیت است. یا میتوانم بگویم حداقل غالب شاخص جمعیتی است، در حالی که این بازی باید به نفع مناطق کمبرخوردار تغییر کند و آن هم دخیل کردن شاخصهایی است که شناسایی کرده بر اساس ابعاد مختلف، میزان محرومیت هر استان و روستاهای هر استان را و ما با جلساتی که داشتیم، الان هم قانون تأمین مالی در مجلس دارد بسته میشود، با دوستان صحبت کردیم، واقعاً بازی را باید تغییر دهیم، آنها هم قائل به این مسأله هستند که بر اساس شاخصها بیاییم این توزیع اعتبارات را بازتوزیع کنیم.
سؤال: یک عددی اشاره کردید از سفرهای استانی؛ سفر به شهرستانها و روستاها، روستائیان از شما چه میخواهند به عنوان معاون رئیس جمهور در امور توسعه روستاها و مناطق محروم کشور؟ مهمترین درخواست آنان در روستاهای مختلف، اگر به عنوان درخواستهای مشترک بخواهید اشاره کنید، چه چیزهایی است؟
حسینزاده: فکر میکنم دیده شدن؛ اولین چیزی است که خودم آن را حس میکنم، من همزیستی عجیبی با این مردم دارم و واقعاً هر جایی که میروم، جلسات ما در مراکز استان نیست، شاید شامگاهی، صبحگاهی بیاییم جلسه جمعبندی کنیم، ولی پیمایش ما صرفاً سطح استانهاست. من همین سفر اخیر که به استان گلستان رفتم، به اتفاق آقای استاندار، ۱۱ شهرستان را باهم پیمایش کردیم و نقاط مختلف را مورد بازنگری قرار دادیم، نیازهای هر روستا با روستای دیگر متفاوت است.
من در جنوب ایران، نقطهای رفتم که مسئله اصلی آنان، آب شرب بود و با تنش آبی روبرو بودند و مناطق روستایی آنها گاهی هر ۳۰ روز یک بار تأمین آب میشود، جاهای دیگری رفتم؛ مسئله اساسی آنان؛ زیرساخت راه روستایی بوده، جای دیگری بوده که ما رفتیم؛ اقتصاد پایدار بوده، منتها من اگر به عنوان یک مدیر قضاوت کنم همه سفرهایی که خودم رفتم، آنچه احساس میکنم خیلی اساسی است؛ ایجاد اقتصاد پایدار در روستاهاست. ۱۳۰ همتی که امسال در حساب پیشرفت و عدالت است و در سطح کشور توزیع میکنیم، اینها نباید بدون هدفگذاری توزیع شود، چرا؟ چون مردم را بیکار و بدهکار خواهد کرد.
اگر ما تعیین کنیم در استان گلستان، ابریشم و پنبه؛ رسته اساسی است و طلای سفید است و باید برویم روستاها را در آن زنجیره توسعه دهیم؛ آنجا هدفگذاری ما درست بوده، اگر برویم در خراسان در زعفران سرمایهگذاری کنیم، اگر برویم در استان آذربایجان غربی روی صنایع تبدیلی و گیاهان دارویی سرمایهگذاری کنیم؛ اینها چیزهایی است که ما را به هدفمان میرساند، ما همین امسال آمدیم در پنج رسته برنامهریزی کردیم در کل کشور، این پنج رسته را به صورت هماهنگ با سرمایهگذاری و با برشهای استانی که در آنها انجام دادیم، بتوانیم برنامهریزی اقتصادی دقیقی داشته باشیم که زنجیره گیاهان دارویی، نوغانداری، دام سبک و انرژیهای تجدیدپذیر؛ زنجیرههایی است که سعی میکنیم بر اساس ظرفیت هر استان بالا بیاوریم و فکر میکنم در نهایت تأثیر خود را در کشور خواهد گذاشت.
سؤال: اشاره کردید در بخش زیرساختی ۷۰ درصد توجه و موضوعها را به اشتغال پایدار و بحث اقتصاد پایدار روستاها متوجه کردید و میکنید؛ بحث زیرساختها که این ۳۰ درصد را به خود گرفته و شاید کمی مظلوم واقع شده، به نظر شما باعث نمیشود که در مهاجرت و موضوعهای دیگر تأثیرگذار باشد؟
حسینزاده: یک نفری به من گفت اگر تو بیایی امروز محاسبه کنی میزان گازرسانی به روستاهای کشور را، شاید برود دور کرهزمین هم دور بزند، صادقانه میگویم؛ استانی داریم ۴۳۰ روستای آن خالی از سکنه شده، همه زیرساختها را هم دارد، استانی هم داریم ۵۸۶ روستای آن خالی از سکنه شده؛ همه زیرساختها را بلااستثناء دارد، حتی گاز دارد. دلیل آن چیست؟ نبود اشتغال پایدار است. این مردم اگر ثروتمند شوند، اگر پول داشته باشند خودشان مدرسه میسازند، همچنان که در عدالت آموزشی دکتر پزشکیان ساختند، خودشان راه میسازند، همچنان که باز بخش خیرین راهساز ما میسازند.
تصورم این است که مسأله اساسی که کشور باید برای روستاها و مناطق کمبرخوردار حل کند، این است که بازی را به نفعشان تغییر دهد با ایجاد اشتغال پایدار، حتی در شناسایی مناطق محروم، بر اساس ماده ۱۳۲ قانون مالیاتی، ما میآییم تعدادی از صنایعی که به مناطق محروم میروند را از معافیت برخوردار میکنیم، اما خیلیجاها میبینیم سیستم رفته سرمایهگذاری کرده در یک شهرستان، تلاش این است که آن شهرستان، محروم باقی بماند که آن صنعت بتواند منافع بگیرد.
ما میگوییم بازی را باید با سیاستگذاری دقیق تغییر دهیم؛ یعنی این که به آن صنعت کمک میکنیم به آن مناطق محروم برود، اما ایجاب میکند معافیت مالیاتی بدهیم؛ یعنی ما یک بازی برد- برد برای جامعه محلی و برای سرمایهگذار باید ایجاد کنیم، لذا تغییر این بازیها و تاکتیکها ما را میتواند به رسیدن به اهدافمان که یک جامعه امیدوار، با نشاط و ثروتمند است برای سرزمینی که ذاتاً ثروتمند است، موفق کند.
سؤال: اگر به عنوان معاون رئیس جمهور در امور توسعه روستاها و مناطق محروم کشور یک پیشفرض منابع محدود را در نظر بگیریم و قرار باشد تصمیمگیری کنید بین زیرساخت، اشتغال پایدار و اقتصاد پایدار روستا و موضوعهای دیگری که صحبت کردیم، شما اقتصاد و اشتغال پایدار روستا را مورد تأکید قرار میدهید؟
حسینزاده: بدون شک، اشتغال پایدار برای من و همه؛ من نشستهای متعددی با کارشناسان مختلف حوزه توسعه روستایی و برنامهریزی منطقهای و فقر انجام دادم، کتابهای متعددی را با بچهها ورق زدیم، نشستهای مختلفی را داشتیم، گره کور مسأله ما؛ اقتصاد است، ما اگر اقتصاد را حل کنیم و دولت بیاید انرژی خود را روی این بگذارد و همه دستگاههای حمایتی و حاکمیتی هم با ما همسو شوند، اولویت اول ما است، در اولویتهای زیرساختی هم؛ راه روستایی، آب شرب امروز واقعاً در بعضی جاها با تنش روبرو هستیم، این دو مؤلفه و اولویت اول رئیس جمهور؛ عدالت آموزشی و در نهایت انرژیهای تجدیدپذیر است؛ چون هم ناترازی را حل میکند، هم با سهامدار کردن مردم و هم بردن آن در تابلو سبز و بورس میتواند برای مردم، محل درآمدزایی باشد.
سؤال: ما در دولتهای مختلف همیشه وقتی درباره روستا صحبت میکنیم، عنوان و تأکید میکنیم که اولویتهای روستا مشخص و احصاء میشود و بر اساس آن، سرمایهگذاریهای خرد و کلان صورت میگیرد، چرا برای سرمایهگذار خرد و کلان در بخش خصوصی یا دولتی یا نیمهخصوصی، هنوز روستا جذابیت لازم را برای سرمایهگذاری ندارد و ما نتوانستیم طرحهای مختلف یا موضوعها و اولویتهای یک روستا را برای سرمایهگذاران، دارای جذابیت کنیم؟
حسینزاده: صنایع بزرگی است، یک لحظه تصورکن همه صنایع بزرگ حوزه لبنی و غذایی؛ محل استفادهشان کجاست؟ روستا، محل تأمین موادشان کجاست؟ روستا، ما اگر بتوانیم این زنجیره را تکمیل کنیم و محصولاتی که در روستا تولید میشود به انتهای زنجیره برسانیم و دسترسی مردم را به بازار میسر کنیم، حالا با پلتفرمها؛ ابزارهای جدید و نوین و این که بیاییم یک رفاقت و دوستی بین صاحبان صنایع بزرگ که در همین روز ملی روستا، برنامهریزی ما این است که غرفه به صنایع بزرگ دهیم، در کنار صنایع کوچک روستایی و مردم استانهای مختلف که میآیند در جشنواره و همایش ما شرکت میکنند، صاحب غرفه بشوند، آنجا این ارتباط شکل بگیرد و بتواند محل ارتباطگیری اینها باشد، ضمن اینکه ما خودمان هم الان از همین اعتبارهایی که از صندوق توسعه ملی گرفتیم، در کنار اعتبارهای ریالی، دو میلیارد دلار هم اعتبارهای ارزی تأمین کردیم و واقعاً دوست داریم ببریم به مناطق مرزی و روستایی خود و این صنایع را ببریم پیرامون این مناطق که بیش از این اینها هم دیگر خام فروشی نکنند و سهامدار این موضوع باشند.
مسئله دیگر، این است که الان توسعه سرزمینی را در چند صد هکتار و چن هزار هکتار ایجاد میکنیم، بخشهای مختلف بخش خصوصی هم میآیند، اما چرا مردم سهامدار نمیشوند؟ مردم را باید سهامدار بکنیم اگر آن مردم با کسی که به او تسهیلات میدهم با عنوان صاحب صنعت بزرگ، بیایند مشترک با سهام مشترک فعالیت کنند، حتما بازی تغییر خواهد کرد.
اگر ما همین انرژیهای تجدیدپذیر و چند هزار مگاوات یا هزار مگاواتی را ببریم در مناطق کم برخوردار و خود مردم مناطق کم برخوردار را سهامدار کنیم، اینها آنجا است که برد اساسی میکنند. ما بازی را باید تغییر بدهیم، فرمولی که تا امروز بوده نتوانسته به ما کمک کند و ادامه این روند دوباره نخواهد توانست ما را به موفقیت برساند، ما چند هزار همت تا حالا برای اشتغال روستایی پول دادیم؟ خیلی، سالانه چند همت مسئولیت اجتماعی داریم میدهیم؟ خیلی، اما چرا جامعه حمایتی ما از آن کم نمیشود؟ چرا دهکهای پایین ما بالا نمیآیند؟
علت اساسی آن این است که ما آن مردم را نیاوردیم سهامدارشان نکردیم، که منفعت اصلی را ببرند، نه این که فقط نگاه حمایتی صرف به آنها داشته باشیم، و من فکر میکنم که با گفتمان سازی، با جلسه گذاشتن، با گفتوگو کردن پیرامون این موضوع میشود این مناطق را به حق واقعی خودشان که برخوردار بودن از آن ثروت است برسانیم من دیروز با نسل ضد در دفترم نشست داشتم اینها حدودا ۳۴ نفر از بچههای مناطق مختلف ایران بودند که اکثرشان هم بچه روستایی بودند، یکی میگفت ما در خوزستان همه چیز داریم چرا هیچ چیز نداریم در روستایمان یا در مناطق کم برخوردار، دلیل این است که آن مردم سهامدار آن ثروت نشدند و باید سهامدار آن ثروت شوند یا استانهای دیگر یا مناطق مختلف ایران.
سوال: فکر میکنید چقدر زمان میبرد برای اینکه این نگاه تحقق پیدا کند؟ میخواهم ببینم که ما همیشه برای موضوعهای مختلف یک راهکار کوتاه مدت میدهیم، یک راهکار میان مدت میدهیم، یک بلند مدت میدهیم آنچه که اشاره میکنید، میشود جزو میان مدت و بلند مدت، روستایی که باید برگردد به روستا و روستا برای او جذاب باشد ما اشتغال پایدار را چطوری الان تعریف میکنیم، آنجا که بتوانیم کوتاه مدت و میان مدت خود را هم علاجی داشته باشیم؟
حسین زاده: اشتغال پایدار، اشتغالی است که شما شش ماه دیگر رفتید در آن روستا شغل ایجاد کردید آن شغل باشد نه اینکه پودر شده باشد رفته باشد هوا، اشتغال پایدار اشتغالی است که من و شمایی که آن شغل را ایجاد کردیم ۶۰ سال دیگر هم اگر آمدیم ببینیم آن شغل وجود دارد یا حداقل تغییر زنجیره بدهد به چیز دیگر تبدیل شده، این که ما بیاییم در هر استانی بدون لحاظ کردن رستهها اعتبارها را بدهیم، این نمیتواند ما را به هدف خود برساند.
سوال: الان این کار را انجام میدهیم؟
حسین زاده: ما الان داریم این کار را انجام میدهیم، سال گذشته برای همین حساب پیشرفت عدالت ما یک بسته سیاست گذاری تعریف کردیم امسال هم بسته سیاستگذاری تعریف کردیم و با وزارت کار هم صحبت کردیم که این تیک نهایی ما بر اساس این باشد. شما امروز در استانی که با کمبود آب روبرو است با قطعههای زمین کوچک روبرو است. نمیتوانید تسهیلات را به شغلی بدهید که آببر است، این در سیاستگذاری باید حل شود.
سوال: زیرساخت و بستر آن فراهم است برای اینکه این تیک خورده شود؟
حسین زاده: بله هم بسترش فراهم است هم سامانه آن وجود دارد هم ما دستگاهها به آن وصل هستیم و هم باید یک کم حوصله و انرژی به خرج بدهیم و یک کم دعواها را به جانمان بخریم شاید این کار ما خیلیها موافقش نباشند و بگویند چرا به شهرستان من یا به منطقه من حوزه اعتبارات یا بودجه کمتری دادید یا چیزی را که من خواستم را چرا ندادید؟ ما چیزی را که شما میخواهید نباید بدهیم ما چیزی را که حق آن مردم است و نظام برنامه ریزی و ظرفیتهای درون آن سرزمین به ما میگوید بر اساس آن باید بیاییم تخصیص اعتبار و پول بکنیم، این هم سامانه آن را بهوجود آوردیم ما در معاونت خودمان.
سوال: چون شما گفتید پارسال انجام ندادید، پس امسال تمام هم و غم ما این است که انجام بدهیم.
حسین زاده: ما امسال قطعا انجام خواهیم داد، چند تا سامانه را در معاونت خودمان ایجاد کردیم سامانه ملی جاماندگان از تحصیل است، ما امروز مرکز کارسنتر به آن وصل کردیم امروز میدانیم کجا، در چه منطقهای، چه کسی به چه دلیلی جامانده از تحصیل شده، سامانه ملی واحدهای راکدمان را راه انداختیم دقیق میدانیم کدام واحد به چه دلیلی راکد شده و چطور باید احیا بشود، این سامانههای برخط ما در حوزه اشتغال و تسهیلات است.
سوال: چند درصد راکدها را فعال کردید؟
حسین زاده: ما هزار واحد را سال گذشته فعال کردیم، عدد بالایی نیست، منتها ما میتوانیم بیاییم آب بریزیم در آمارمان عدد دروغ اعلام کنیم داریم سعی میکنیم صادقانه رفتار کنیم و عددی که وجود دارد به عنوان احیا شده اعلام کنیم، اما واقعا با نظام بودجهریزی که کردیم و حمایت بانکهایی که آمدند پای کار ما، من به عددهایش اشاره نکردم، اما بانکهای مختلف عددهای مختلفی را با تفاهمنامه با آنها رسیدیم و واقعا هم رفتار متقابل خیلی خوبی با هم داریم برنامه ریزی کردیم، یک چیزی هم بگویم احیای واحدهای راکد فقط پول نیست، این نیست که ما وام به آن بدهیم یا پول بدهیم که احساس کند کار انجام شده است.
سوال: یک بحث بسیار مهم، بحث کرامت روستاییان است، از یک روستایی که سوال میکردید با افتخار میگفت من روستایی هستم، روستازاده هستم. ما برای اینکه این کرامت روستایی حفظ شود و ارتقا یابد، در سطح کشور چه کردیم و چه خواهیم کرد؟
حسین زاده: اصلا کرامت ملت ایران را بگو، من میگویم که شما هر کاری بکنید، به غیر از اینکه کل ملت ایران را بهعنوان یک در قاب ایرانیت ببینید، نمیتوانید یک ملت به مفهوم واقعی را شکل بدهید. وقتی که ملت را ببینیم، روستایی، شهری، حاشیه شهری، با هر قومیت، با هر مذهب، با هر نگاه سیاسی، این آدمها احساس دیده شدن کنند، آن کرامت خود به خود حفظ میشود و بالا بردن سطح رواداری خودمان، تحمل پذیری خودمان نسبت به جامعهای که با آن روبرو هستیم و اینکه از دولتمردان و دولتیان نخواهیم که تنها کارکردشان نگاه تخصصی به حوزه خودشان باشد. یک زمانی جنگ شد، اگر من حسین زاده در دوره جنگ سکوت میکردم یا حمله زمینی به این سرزمین میشد و سکوت میکردم و در مقابل آن نمیایستادم شاید به آقای پزشکیان میگفتند خوب تو یک کرد را آوردی به درد لای جزر دیوار هم نخورد.
سوال: کردهای غیور ما در هر جای سرزمین هستند.
حسین زاده: اگر ما جایی موضعگیری سیاسی میکنیم و حرف میزنیم، فقط و فقط برای سر پا نگهداشتن سرزمین خود است. کردهای ایران، هر جای دنیا باشند، ایرانی هستند، ترکها، عربها، لرها، همه ظرفیتهای اساسی هستند که باید به همه آنان ظرفیت واقعی داده شود. همه مردم باید دیده شوند تا به مفهوم واقعی، ایران احساس آبادانی کند و صدا و سیما هم به مفهوم واقعی کلمه، نگاه کامل ملی ایران باشد.
سوال: تلاش ما بر این است که این نگاه بهطور کامل، همیشه و همواره ملی باشد و یک نکته هم بگوییم که کردهای غیور ما در جنگ تحمیلی اخیر، افتخارآفرین بودهاند و از وجب به وجب مرزهای غربی کشورمان در برابر توطئههای دشمن، چه پرافتخار دفاع کردند.
حسین زاده: همه ملت در این جنگها هرگز پشت به ایران نکردند و نخواهند کرد.
