چرا در راهپیمایی‌های دیگر شاهد حوادثی از جنس وقایع اخیر نیستیم؟/ باید دلجویی درست‌وحسابی از مردم شود

غلامعلی جعفرزاده ایمن‌آبادی نماینده سابق مجلس در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا، درباره مطرح شدن نام اسامی فرزندان برخی مخصوصا در خارج از کشور به ویژه افرادی که در آمریکا زندگی می‌کنند، گفت: این مسئله دو بخش دارد: بخشی از این مقامات فرزندان خودشان را اعزام کرده‌اند و بخشی دیگر دختری است که ازدواج کرده و از تحت تکفل پدر خارج شده است. همسرش او را مکلف می‌کند که اگر می‌خواهد با او زندگی کند، باید به سوئیس، آلمان یا آمریکا بیاید. آیا در این مورد را می‌توان پدر را مقصر دانست؟

مسئولیت دادن به مسئولی که فرزندانش خارج از کشور هستند،‌ دهن کجی به مردم است

سخنران یکی از مراسم‌های روز ۱۳ آبان کسی بود که همسر و دو فرزندش در آمریکا زندگی می‌کردند

وی ادامه داد: ببینید، اگر بخواهیم منطقی صحبت کنیم، در یک بخش، بچه‌اش را فرستاده که برود درس بخواند و بعد برنگشته و همان‌جا مانده است. همان‌طور که خودتان هم می‌بینید، گاهی عکس‌ها و تصاویری از این افراد منتشر می‌شود که ان‌شاءالله دروغ هستند. با همه این اوصاف، چه مقصر و چه غیرمقصر، چه تحت تکفل و چه خارج از آن، من فکر می‌کنم باید یک قانون بگذاریم چراکه بالاخره این افراد فرزندی تربیت کرده‌اند که خارج را بر ایران ارجح می‌داند و به محض اینکه از تحت اختیار او خارج شده از ایران رفته (حالا با تمایل یا بی‌تمایل)، دقیقاً این افراد به هیچ عنوان در مقام عالی یک مسئولیت نباید باشند.

این نماینده سابق مجلس گفت:  من در یک مصاحبه گفتم که در یکی از راهپیمایی‌ها، سخنران روز ۱۳ آبان کسی بود که همسر و دو فرزندش در آمریکا زندگی می‌کردند. ببینید چقدر ناراحت‌کننده است! من خواهش کردم و گفتم: « تو را به‌خدا قسم، حداقل برای سخنرانی ۱۳ آبان، کسی را بیاورید که خانواده‌اش دیگر خارج نباشد.» مردم این را می‌بینند. هر کسی که بچه‌اش در خارج از کشور است، به هیچ عنوان نباید جزو مقامات عالی این کشور باشد و مسئولیت بپذیرد. حالا ما نمی‌خواهیم محاکمه‌اش کنید چون بچه‌اش خارج است، نمی‌خواهیم دادگاهی‌اش کنید، نمی‌خواهیم حبس‌اش کنید، نمی‌خواهیم حذفش کنیم. اما این فرد نمی‌تواند مسئول جمهوری اسلامی باشد.

کسانی را می‌شناسم که حتی همسران‌شان هم رفته‌اند 

جعفرزاده ایمن‌آبادی گفت: من کسی را می‌شناسم که می‌خواست مدیرکل آموزش و پرورش شود؛ پسرش پوشش بسیار نامناسبی داشت. کسی که بچه خودش را نتوانسته تربیت کند، حق ندارد که متولی بچه‌های مردم شود. پس این‌ها، من نمی‌گویم مقصرند؛ بعضاً واقعاً بی‌تقصیرند. من فردی را می‌شناسم که دخترش اکنون در خارج است و خودش به من می‌گوید: «آقا، شوهرش او را ملزم کرده و گفته اگر نیایی، از هم جدا می‌شویم.» این هم به‌خاطر شوهرش بلند شده و رفته، به‌خاطر بچه‌اش رفته است. اما با همه این‌ها، اشکالی ندارد؛ اما در جمهوری اسلامی مسئولیت نگیرید چند وزیر دولت  بچه‌هایشان خارج هستند؟ چه اصراری دارید این‌ها بیایند در این مملکت مسئولیت بگیرند؟ کسی که توانسته خانواده را تربیت کند و وفادار به این آب و خاک است را انتخاب کنید. کجای این حرف من اشکال دارد؟ وفادار به این مردم، وفادار به این میهن، وفادار به این آب و خاک، وفادار به این نظام، وفادار به این پرچم، وفادار به قانون اساسی.

وی ادامه داد: من الان کسانی را می‌شناسم که حتی همسران‌شان هم رفته‌اند و این خیلی برای مردم ناراحت‌کننده است. این فرد اکنون در مسئولیت نظام جمهوری اسلامی خودش اینجا تنها زندگی می‌کند و جالب این است که هر از چند گاهی هم می‌رود به خانواده‌اش سر می‌زند و برمی‌گردد. آیا این دهن‌کجی به مردم نیست؟ دقیقاً عین دهن‌کجی به مردم است، این توهین به مردم است، این به سخره گرفتن مردم است. شما هر چه اسمش را بگذارید، کم نگذاشته است.

اراده‌ای برای شنیدن اعتراض وجود ندارد

ادعای دولت مبنی بر اینکه آماده است که صدای معترضان را بشنود، کودکانه است

این نماینده سابق مجلس در پاسخ به این سوال که آیا به رسمیت شناختن اعتراضات کافی است یا باید اقدامی عملی در راستای آن صورت بگیرد، گفت: واقعیت این است  که نیم قرن از نظام جمهوری اسلامی می‌گذرد و  با صراحت به شما می‌گویم، اصلاً اراده‌ای برای شنیدن اعتراض وجود ندارد، اگر می‌داشت، تا الان یک تدبیری شده بود. بالاخره حاکمیت، هر حاکمیتی نه این حاکمیت، هر حاکمیتی نمی‌تواند بگوید هر کاری می‌کند و الزاماً مردم صددرصد آن کار را قبول دارند. مردم در مقابل یک‌سری از تصمیمات حرف‌هایی دارند، اعتراضاتی دارند و می‌خواهند آن را  مسالمت‌آمیز بیان کنند تا حاکمیت برای آن تدبیری بیندیشد.

جعفرزاده ایمن‌آبادی ادامه داد: متأسفانه به دلیل اینکه سازوکاری برای آن دیده نشده  است، الان رویه به سمتی رفته که هر اعتراضی به‌عنوان یک مخالفت دیده می‌شود  و بعد هم این مخالفت، کمی که آش تندتر می‌شود، تبدیل به معاندت می‌شود. دیگر اصلاً هیچ‌کسی الان تمایلی به ابراز مخالفت ندارد، چون با خشونت به آن پاسخ داده می‌شود. لذا بر این باورم که ادعای دولت مبنی بر اینکه آماده است که صدای معترضان را بشنود، کودکانه است.

وی گفت: دولت در وهله نخست، سازوکار مدنظر خود را تعیین کند و ساز و کار آن را به استانداران، مدیران و مسئولین ذی‌ربط خود ابلاغ کند، الان کدام پارک، به عنوان فضای سبز و محل تجمع معترضان، شناخته می‌شود؟ در حال حاضر، بازنشستگان، ایثارگران، کارگران و اهالی فرهنگ هر یک مطالبات و حرف‌هایی برای طرح دارند. لازم است مکانی برای تجمع ایشان تعیین شود؛ محلی با یک بلندگو و میکروفون که گروه‌های چندصد یا چند هزار نفری بتوانند نظرات خود را بیان کنند . یک صنف هم مسئولیت آن را پذیرد و این‌ها حرف‌شان را بزنند و بعد هم بروند. اگر هم وزیر یا مقامی، مردم را در شأن خود دانست، قبول زحمت کرده و در جمع ایشان حاضر شده و به پرسش و پاسخ بپردازد. به خدا سوگند، مردم این سرزمین، مردمی شریف هستند.

چرا در راهپیمایی‌های دیگر شاهد حوادثی از این دست نیستیم؟

این فعال سیاسی اصولگرا در بخش دیگری از صحبت‌هایش با اشاره به خشونت کشیده شدن اعتراضات گفت:  یک نکته جالب هم در اینجا هست که فقط اعتراضات به خشونت کشیده می‌شود. این از نکات جالب توجه است این سوال که چرا تروریست‌ها یا داعشی‌ها، تنها به معترضان مخالف دولت و حاکمیت حمله می‌کنند، اگر ما داعشی داریم و این‌ها تروریست هستند چرا این‌ها بیشتر یک قشر خاص آسیب می‌بینند؟ چرا به طور مثال در راهپیمایی‌های دیگر شاهد حوادثی از این دست نیستیم؟ این موضوع برای مردم ابهام‌آفرین است.

جعفرزاده ایمن‌آبادی گفت: چرا در آن بخش (حامیان)، سلامت و امنیت‌شان به هر نحو تضمین شده است، اما امنیت قشر معترض به هیچ وجه تضمین‌شده نیست؟ بدیهی است که امنیت این افراد باید تضمین شود، زیرا عده‌ای سودجو قصد برهم‌زدن نظم عمومی و ایجاد آشوب را دارند و ممکن است در میان معترضان نفوذ کنند. همان‌گونه که در کشورهای اروپایی شاهدیم، در هنگام راهپیمایی‌ها، پلیس در جلو، عقب و اطراف معترضان حضور دارد و هیچ تعرضی به ایشان صورت نمی‌گیرد. در مقابل، در اینجا، اگر کوچک‌ترین اعتراضی ابراز شود، ممکن است فردی به سر وی شلیک کند، و سپس متهم به تروریسم شود! سوال اینجاست که در مقام حفظ جان، مال و ناموس مردم براساس قانون اساسی حاکمیت مسئول است.

حاکمیت حافظ جان، مال و ناموس مردم است!

وی با اشاره به ارسال پیامک‌های مراکز امنیتی در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه گفت: من درک نمی‌کنم؛ پیامک‌هایی ارسال می‌شود با این مضمون که: «از امروز اگر فرزند شما بیرون رفته است؛ اگر بلایی سرش آمد، مسئولیت آن با خود شماست!» این یعنی چه؟ حاکمیت حافظ جان، مال و ناموس مردم است! آیا این منطقی است که اگر فرزند من بیرون رفت، مسئولیت عواقب آن با من باشد؟ مگر من او را به جنگل یا کشوری ناشناخته فرستاده‌ام؟ من مالیات و عوارض خود را پرداخت می‌کنم، حاکمیت مسئول است.

این فعال سیاسی گفت: این‌ها از اشکالات ساختاری کار است. بعید می‌دانم که ما واقعاً قصد شنیدن داشته باشیم؛ این سخنان هم از جمله مواردی بود که آقای پزشکیان در کنار سایر اظهارات‌شان بیان کرد. وگرنه، این وضعیت فاقد برنامه مدون است. اگر برنامه وجود داشت، دستورالعملی صادر می‌شد که آقا، یک پارک یا محیط سربسته جهت اعتراضات تعیین شود؛ استادیوم‌ها یا فضاهای مشخص. در ساعت معینی مردم در آنجا گرد آمده و دو حزب یا دو مجموعه مسئولیت نظم و اجرای آن را بر عهده گیرند. این‌ها قواعد اعتراض در جهان است. می‌توان در کنار کاخ سفید اعتراض کرد، در کنار سازمان ملل اعتراض کرد و در ژنو هم می‌توان اعتراض کرد. اما اینجا در ایران، حتی در فلان شهر مثل ابرقو هم نیز امکان اعتراض وجود ندارد!

دستگاه‌های امنیتی ما که پز می‌دادند که هیچ چیز نداریم اما امنیت داریم، کجا بودند؟

وی در بخش دیگری از صحبت‌هایش در پاسخ به این سوال که درباره وقایع رخداده در حوادث اخیر در شهر رشت اطلاعی دارد، گفت: همان‌طور که پیش‌تر عرض کردم، در همه جای کشور خشونت افزایش پیدا کرد این دفعه نه تنها در رشت، بلکه در سراسر کشور این بار میزان خشونت بی‌نهایت بالا بود. ببینید، تعداد ضربات چاقو به قلب یک فرد، بیست و هفت ضربه بود! علاوه بر آن، ما شاهد سر بریدن‌ها بودیم، نه فقط در رشت، بلکه در کل کشور، چنین اتفاقاتی رخ داد.

جعفرزاده ایمن‌آبادی با اشاره به آتش زدن بازار رشت گفت: آیا کسی هست که نداند تمامی بازاریان دچار مشکل هستند؟ چک دارند، باید کرایه مغازه بپردازند، درگیر مسائل مالی خود بوده و تسهیلاتی دریافت کرده‌اند که باید بازپرداخت شود؟ شب عید، زمان کسب درآمد اصلی ایشان است، چند روز دیگر عید است، بازار آتش زده شد. سپس به یک کودک سیزده‌ساله و یک نوجوان پانزده‌ساله تیراندازی شد. اصلا تروریست‌های داعشی آمدند و تیراندازی کردند اما این دستگاه‌های امنیتی ما که به ما پز می‌دادند که هیچ چیز نداریم اما امنیت داریم، کجا بودند؟ آیا من خودم باید امنیت خود را تضمین کنم؟ آن خانمی که رفته داروخانه دارو بخرد یا پدری که رفته نان بگیرد دیگر نباید به سلامت به خانه برگردد؟

وی تاکید کرد: ما با اغتشاش، آسیب رساندن به اموال عمومی و دولتی مخالف هستیم. در نهایت، این خسارت از جیب من ترمیم خواهد شد؛ یعنی از جیب من! دولت منابع دیگری ندارد که از آن پرداخت کند؛ یا آن پولی که قرار بود صرف من شود، دیگر خرج نخواهد شد. ما با آتش زدن، شیشه شکستن، همه‌ی این‌ها مخالفیم. اصلاً با شیوه‌های قهری مخالفیم. اما درباره شیوه‌های اجتماعی الان دولت بگوید چه تمهیداتی دارد؟ نه فقط این دولت، همه دولت‌ها چه تمهیداتی اتخاذ کرده‌اند؟

این نماینده سابق مجلس تاکید کرد: ضمن اینکه تکرار می‌کنم که این یک سؤال را یک نفر پاسخ بدهد که در این مملکت چرا وقتی اعتراض به دولت، به حاکمیت، به حکمرانی کشور می‌شود، امنیتی در آن وجود ندارد؟ اما وقتی اعلام حمایت می‌شود، افراد حاضر در آن یک ناخن‌شان خط بر نمی‌دارد؟ من خوشحال نمی‌شوم به کسی آسیب برسد اما این یک سوال است و نوع اقدام توجیه‌پذیر نیست. البته ما هم قبول داریم داعشی بودند اما آقایان مسئول امنیتی چرا نبودید؟ این همه آدم از کجا آمده است و هر کاری دلش خواسته است انجام داده است؟ این‌ها سوالاتی است که در ذهن مردم ایجاد شده است.

برخی برنامه‌های صدا و سیما این روزها یک طرفه همه چیز را می‌کوبد

باید دلجویی درست‌وحسابی از مردم شود

وی با اشاره به برنامه‌های صدا و سیما در روزهای اخیر گفت: برنامه‌های صدا و سیما را ببینید یک طرفه همه چیز را می‌کوبد. این دردآور است که بخشی از مردم امیدشان برای حل مسائل به بیرون از ایران است. چرا کاری کرده‌ایم که مردم دل به بیرون بسته‌اند؟ چرا از داخل نااامید شده‌اند؟ چرا برخی از این شبکه‌های فارسی‌زبان، در هر خانه‌ای برویم باز است و مردم دارند به آن‌ها گوش می‌دهند اما اخبار صدا و سیما را کسی گوش نمی‌دهد؟! چرا رسانه‌هایمان را از مرجعیت انداختیم؟ یادتان نیست چندین سال پیش ما «بیست‌وسی» را با چه علاقه‌ای نگاه می‌کردیم؟ شانزده سال پیش، بیست سال پیش، ما می‌خواستیم برسیم به «بیست‌وسی» و ببینیم چه می‌گوید.

این فعال سیاسی گفت: در بخش دیگری از صحبت‌هایش درباره پخش فیلم‌هایی از اعتراف دستگیر شدگان در صدا و سیما گفت: کشور به‌شدت به وحدت ملی، انسجام ملی، و عفو عمومی نیاز دارد. امروز روز وفاق واقعی است، روز همدلی. خدا شاهد است، این چکمه‌پوش‌ها و این کوله‌پشتی‌دارها، منظورم سربازان بیرونی دشمن است و این ناوها، می‌خواهند این کشور را به خاک سیاه بکشانند.  الان کشور نیاز به یک همدلی کامل دارد.

وی تاکید کرد: مردم ناراحتند، باید دلجویی درست‌وحسابی از آن‌ها شود. این افراد بازداشت که بچه‌های مردم هستند، زنِ مردم، پدرهای مردم هستند می‌تواند در مورد آنها که آسیبی به کسی نزده‌اند باز هم یک عفو عمومی بدهند و همه را ببخشند و همه همدیگر را ببخشند. الان دشمن بیرونی داریم، ما در داخل نباید با هم دیگر مشکل داشته باشیم. صدای این ناوها و هواپیماهای دشمن می‌آید. این‌ها به دنبال تجزیه‌ی کشور هستند. ما اگر می‌خواهیم ایرانِ یک‌پارچه را داشته باشیم، باید همدیگر را ببخشیم.

این نماینده سابق مجلس با تاکید بر اینکه اگر می‌خواهیم ایران یکپارچه داشته باشیم باید همدیگر را ببخشیم، گفت: این بخشش باید اول از سوی حاکمیت ایجاد شود تا مردم هم ببخشند. اول باید حاکمیت ببخشد. دانشجویان و دانش آموزان بازداشتی باید آزاد شوند، در جلسه امتحان پاسخ سوالات را که گرفتم دیدم چند دانشجو پاسخنامه‌شان نیست از دانشگاه پرسیدم گفتند که در بازداشت هستند، این‌ها داعشی نیستند، آن معترضی هم که آسیب دیده است باید بتواند شکایت کند اصلا استقلال قوه قضاییه در قانون اساسی برای تظلم‌خواهی است.