خبرگزاری کار ایران

یادداشتی از حسن صادقی رئیس اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری؛

دشمنان ما از قدرتمند شدن ایران بیم و هراس دارند

دشمنان ما از قدرتمند شدن ایران بیم و هراس دارند

ما باید با تمام توان از جریانی که صلح و آرامش را دنبال می کند حمایت و آنرا مساعدت کنیم. ما نباید روی موج مخالفت با صلح و آرامش حرکت کنیم. مشاهده کردیم علی رغم اینکه براساس کنوانسیون های بین المللی و بشردوستانه و پروتکل های ۱۹۴۹ و ۱۹۷۷ نباید زیرساخت ها و پل ها و وسائل ارتباطی درجنگ مورد حمله قرار بگیرند و آسیب ببیند. ولی دشمن با بی اعتنایی به این کنواسیون ها و پروتکل ها، زیرساخت ها و پل های ما را هدف قرار داد و کسی در جوامع بین المللی هم نتواست مانع اوشود. این کنوانسیون ها و پروتکل ها مرکبی است روی کاغذ. کشور متخاصم به قدری قلدر است که به کنوانسیون ها و پروتکل ها اهمیتی نمی دهد و آنها را نقض می کند.

نظام حاکم برکشور هر اسمی که داشته باشد برای آنها مهم نیست؛ آنها از یک ایران قدرتمند که بر پایه دموکراسی اداره شود و بتواند بعنوان یک ساختار در منطقه مطرح شود می ترسند. آن هم به این دلیل که ایران از لحاظ قدمت تاریخی همه فاکتورهای لازم برای اینکه تبدیل به یک ابر قدرت در منطقه شود، را دارا می باشد؛ بنا براین این کشور از نظر آنها باید مهار شود. دشمنان ما براین باورند که نمی شود ایران را به حال خودش رها کرد و اجازه داد که این  کشور بر اساس دموکراسی و مردم سالاری اداره شود.

دشمنان ما اینطور فکر می کنند که نباید بگذاریم که ایران بر اساس مردم محوری و به طور عقلایی اداره شود و بعد هم قواعد حاکم بر بازی بین المللی را قبول نداشته باشد. آنها نگاهشان به این نیست که ایران بمب اتم داشته باشد و یا نداشته باشد و یا موشکهایی با بُرد بالاتر از ۲۰۰۰ کیلومتر داشته باشد و یا نداشته باشد. اگر در یک کشوری باشید که براساس دموکراسی اداره شود و مشغول به امورات خود باشد و نسبت به اوضاع منطقه هم بی تفاوت باشد و در حوزه های مختلف هم دخالت نکند، آن وقت می توانستید مثل پاکستان بمب اتم هم داشته باشید و از همه مؤلفه های توسعه هم برخودار باشید. قواعدی بر بازی های سیاسی جهانی حاکم است، که ما باید از آن قواعد تبعیت کنیم و بازیگر خوبی باشیم. چون شما یک بازیگر بدی هستی و به قواعد بازی پایبند نیستی، این بازیگر بد باید مهار و کنترل شود، مهارکردن آنهم در دوران های مختلف و حتی در دوران پهلوی هم اتفاق افتاده است.

بزرگترین دغدغه نظام سیاسی، سلطه ایران مستقل، مقتدر و توانمند است. ما نتوانستیم در عرصه جهانی بازیگر عاقلی باشیم. ما در صحنه سیاست بین الملل بازیگر خوبی نبودیم و نتوانستیم آن بازیگری باشیم که اوضاع را خوب مدیریت می کند و منافع خودش را در نظر بگیرد. بنابراین آرام، آرام به سمتی هدایت شدیم که امروز آثار مخرب آنرا یکی پس از دیگری مشاهده می کنیم. یعنی اینکه آنها تکلیف می کنند که این را نداشته باشید و در کلیه زمینه ها ما را محدود می کنند. ما باید خودمان را با چارچوب قواعد بازی بین المللی تطبیق دهیم. که اگر این کار را نکنیم با ما کاری می کنند که به اجبار خودمان را با قواعد بازی حاکم بر نظام دنیا تطبیق دهیم.

چگونه ما را وادار می کنند که تن به قواعد بازی بین المللی دهیم. اینکار را با زدن دست وپا و بازوان شما انجام می دهند و آن هژمونی مؤثر منطقه ای تو را تبدیل به یک هژمونی درون کشوری می کنند که برایشان قابل کنترل باشید. اصلا فرقی نمی کند چه نظامی بر کشور حاکم باشد؛ حتی اگر جمهوری اسلامی نباشد و پسر ناخلف و زیاده خواه پهلوی هم بیایید و قواعد بازی را رعایت نکند او را هم سرنگون می کنند. ما باید قواعد بازی بین المللی را بپذیریم. باید قواعد حاکم برنظام سیاسی دنیا را ببینیم، بپذیریم و مؤلفه های علم سیاست را بر پایه این قواعد اعمال کنیم.

پس تومیتوانی یک ساختار باشی، اما نمی توانی یک ساختار غیرقابل کنترلی باشی و باید با مؤلفه های بین المللی منطبق باشی. بازیگری باشی که بر اساس اصول و قواعد جامعه بین المللی بازی کنی و جهان بازیگری ات را قبول داشته باشد و باورکند که تو، بدنبال ثبات اقتصادی منطقه و جهان هستی و بدنبال این هستی که جریان فکری صهیونیست را بعنوان یک قاعده بازی بپذیری، اگر قواعد بازی را نپذیری اجازه هیچ کار و حرکتی را به تو نمی دهند. اگر نظم و قوانین حاکم برنظام بین المللی را «هرچند که تو، به آن اعتقاد نداشته باشی» نپذیری، نه می توانی بمب اتم داشته باشی، نه می توانی توسعه اقتصادی داشته باشی و نه می توانی به کشوری قدرتمند در آینده تبدیل بشوی. وقتی که به قواعد بازی تن ندهی مثل کُشتی گیری میشوی که اگر روی تشک کُشتی، حریف تو نشوند دست به اقدامات خارج از عرف و قانون و منطق و خشونت آمیز می زنند، که توانایی انجام آنرا دارند، سعی می کنند در حین مسابقه با ضربات و خطاهای غیرانسانی او را مصدوم کنند و قدرت تحرک را از او بگیرند و او را تبدیل به یک انسان فلجی می کنند که باید روی ویلچر بنشیند.

اینکه ما قاعده بازی را درست دنبال کنیم یک حرف است و اینکه ما بعنوان یک بازیگر بدی که برای آنها قابل کنترل است و آثارسوء  و مخرب آنرا، ملت ببینند حرف دیگری است. خوشبختانه آدمهای فهیم و دانا که در حوزه سیاست حضور دارند، به این نتیجه رسیده اند که قاعده بازی باید رعایت شود. ما اگر به این سمت برویم که قواعد بازی و مؤلفه های حقوق بین المللی را رعایت کنیم و یک بازیگر منطقی باشیم که در چارچوب قوانین بین المللی بازی می کند، قطعاً اگر برد موشک های ما به چندین هزار کیلومتر هم برسد برایشان مهم نیست. ولی این موشک ها حتماً نباید اسرائیل را بزند، چون اسرائیل یک جریان فکری است و وقتی که با خطر مواجه می شود همه از آن دفاع می کنند. همه کارشناسان نظامی دنیا اعتراف می کنند که اسرائیل در مقابل ایران چیزی نیست و توانایی مقابله با ایران را ندارد. ولی این دنیاست که در حمایت از اسرائیل در برابر ایران قرار می گیرد. این تفکر، تفکری است که نظام بین المللی را اداره می کند و جریان حاکم بر اقتصاد جهانی است.

تندروها در داخل باید کنترل و مهار شوند و اگر کشور به سمت صلح پیش می رود کسی ساز مخالف نزند. آنچه امروز بصورت کنترل شده و مبتنی بر دانش سیاسی و شناخت قواعد بازی بین المللی، مدیریت می شود، هرکسی و یا هر جناحی است تفکر هم ندایی و هم افزایی با جهان بین المللی است. یک نظامی است که در حال اداره دنیا است و ما نمی توانیم خارج از چارچوب این نظام حرکت کنیم. اینکه زیر ساخت ها را زدند و بزنند مثل این می ماند که تو را تبدیل به یک آدم فلجی کنند که روی ویلچر نشسته و دیگر با او کاری ندارند. حالا اسمش هر چی که می خواهد باشد، جمهوری اسلامی یا هر اسم دیگری؛ تو دیگر آن قلدر منطقه نیستی، بلکه تبدیل به یک معلولی شده ای که توان انجام هیچ کاری را نداری و هیچ ترس و واهمه ای هم از تو ندارند.

ما مکلف هستیم که با جریان خِردگرایی و کسی که می خواهد ساختار را حفظ کند، همفکری، مساعدت و همکاری کنیم. اگر امروز کسی به این سمت و سو برود که آشتی برقرار کند و ساختار را حفظ کند، ما باید با او کمک و مساعدت کنیم، بیائید با جریان خِردگرایی و عقلایی همراهی، همکاری و هم فکری کنیم. ما باید با پذیرش نظام بین المللی و با هم نوایی و هم افزایی به توافقی برسیم که ضمن لحاظ منافع ملی، بتوانیم سرپا بایستیم تا زیر ساخت های کشور را نزنند و رباط ها و تاندون های دست و پای ما را نزنند. بدانید ما یک کشور قدرتمندی هستیم و توان بالقوه برای ابرقدرت شدن را داریم.

ما به شرط تبعیت از نظام سیاسی حاکم بر جهان و با استفاده از دانش سیاسی می توانیم قدرتمند شویم. ما می توانیم قدرتمند شویم ولی مبتنی بر دانش و علم سیاست جهانی که امروز مبنای اداره نظام بین المللی می باشد. ما باید قواعد بازی بین المللی را رعایت کنیم. علی رغم خسارات سنگینی که این جنگ برای ما در ابعاد مختلف داشت، فکر می کنم که از یک جهت هم به نوعی یک نعمت بود و آنهم به این دلیل که منتج به یک تغییر آرامی شد که نظام سیاسی ما حفظ شود، اگر این تغییر به صورت دیگری می خواست اتفاق بیفتد، حتما بلوایی به پا می شد و آسیب های خیلی زیادی را به کشور و جامعه وارد می کرد. این تغییر آرام باعث شد که پوست اندازی آرام اتفاق بیفتد و ما از یک درگیری درون کشوری بدون مشکل پیچیده ای خارج شویم. به نظر می رسد این از الطاف الهی می باشد و گرنه مشخص نبود که در پیش آمد غیر ازجنگ، شاهد چه اتفاقات تلخی بودیم که هزینه های کمرشکنی را به کشور تحمیل می کرد.

 ما باید با تمام توان از جریانی که صلح و آرامش را دنبال می کند حمایت و آنرا مساعدت کنیم. ما نباید روی موج مخالفت با صلح و آرامش حرکت کنیم. مشاهده کردیم علی رغم اینکه براساس کنوانسیون های بین المللی و بشردوستانه و پروتکل های ۱۹۴۹ و ۱۹۷۷ نباید زیرساخت ها و پل ها و وسائل ارتباطی درجنگ مورد حمله قرار بگیرند و آسیب ببیند. ولی دشمن با بی اعتنایی به این کنواسیون ها و پروتکل ها، زیرساخت ها و پل های ما را هدف قرار داد و کسی در جوامع بین المللی هم نتواست مانع اوشود. این کنوانسیون ها و پروتکل ها مرکبی است روی کاغذ. کشور متخاصم به قدری قلدر است که به کنوانسیون ها و پروتکل ها اهمیتی نمی دهد و آنها را نقض می کند.

وحشت دشمنان ما مربوط به الان نیست. شما وقتی که تاریخ را مطالعه میکنید در می یابید که همه دشمنان بدلیل اینکه ایران از پتانسیل قدرتمند شدن برخوردار است، وحشت داشته اند. در این موقعیت ما باید هم متعادل کننده باشیم و هم مطالبه گر. جنگ تاثیرات منفی خاص خودش را دارد. موج تعدیل نیروهای انسانی را داریم که واحد های تولیدی بعلت آسیب دیدن از جنگ تعطیل شده اند و این نیروهای تعدیل شده به سمت بیمه بیکاری می روند. این فشارها تا اواسط خردادماه خودش را نشان خواهد داد و محدودیت هایی را برای سازمان تأمین اجتماعی ایجاد می کند. از طرفی هم گزارش رسیده که بعضی از استاندارها هم جلسه گذاشته اند که سازمان تأمین اجتماعی ازکارفرمایانی که درجنگ آسیب دیده اند،  ۳ ماه حق بیمه نگیرد. این تصمیم گیرندگان، حساب نمی کنند که تأمین اجتماعی ۹۵٪ درآمدش از محل دریافت حق بیمه، تأمین می شود. اگر سازمان ۳ ماه حق بیمه دریافت نکند، چگونه حقوق بازنشسته ها را پرداخت کند. یادمان باشد که از یک طرف حق بیمه پرداختی توسط کارفرما کاهش پیدا می کند و از طرف دیگر جمعیت بیکار شده جهت دریافت بیمه بیکاری به سمت سازمان تأمین اجتماعی سرازیر می شود. این موارد باعث ایجاد محدودیت ها و ایجاد تعهدات مالی برای سازمان تأمین اجتماعی می شود. جنگ همچنین بر زندگی مردم تأثیر منفی گذاشته و باعث می شود که گرانی و تورم دست به دست هم بدهند و زندگی بر قشرکارگر و بازنشسته سخت و سخت تر شود. ما باید بعنوان تشکلات کارگری هم متعادل کننده باشیم و هم مطالبه گر.

انتهای پیام/
ارسال نظر
پیشنهاد امروز