چالش بزرگ دولت الزیدی؛ تکلیف افراد تحت تعقیب واشنگتن در عراق چه میشود؟
با تشدید فشارهای آمریکا بر برخی گروههای مسلح در عراق، دولت آینده بغداد با یکی از پیچیدهترین چالشهای خود روبهرو شده؛ جایی که تصمیمگیری درباره افراد تحت تعقیب میتواند معادلات داخلی را بهطور جدی تحت تأثیر قرار دهد.
به گزارش ایلنا به نقل از عربی۲۱، در حالی که روند تشکیل دولت جدید عراق همچنان ادامه دارد، فشارهای آمریکا بر برخی گروههای مسلح وارد مرحله تازهای شده است. واشنگتن با تعیین جایزه برای شناسایی و دستگیری شماری از فرماندهان این گروهها، عملاً این پرونده را به یکی از گرههای اصلی پیشروی دولت آینده بغداد تبدیل کرده؛ مسئلهای که بهدلیل حضور سیاسی همین چهرهها در ساختار قدرت، پیچیدگی دوچندانی یافته است.
این افراد که در فهرست تحت تعقیب آمریکا قرار گرفتهاند، در عین حال بخشی از معادلات داخلی عراق هستند و در قالب ائتلافهای سیاسی در پارلمان نقش دارند. همین همپوشانی میان «قدرت سیاسی» و «فشار خارجی» باعث شده دولت آینده با انتخابی دشوار مواجه شود: یا همراهی با مطالبات واشنگتن و ورود به تقابل با نیروهای داخلی، یا حفظ موازنه داخلی به بهای افزایش فشارهای خارجی.
نخستوزیری در تنگنای موازنهها
تحلیلگران بر این باورند که علی الزیدی، نخستوزیر مأمور تشکیل کابینه، در شرایطی مسئولیت گرفته که بیش از هر زمان دیگری نیازمند ایجاد تعادل میان بازیگران رقیب است. او نه پشتوانه حزبی قدرتمندی دارد و نه از ابزارهای میدانی برخوردار است؛ به همین دلیل، هر تصمیمی در این پرونده میتواند هزینههای سیاسی سنگینی برای او به همراه داشته باشد.
برخی ناظران موقعیت او را به مدیری تشبیه میکنند که باید میان سهامداران قدرتمند یک مجموعه، بدون داشتن اختیار کامل، تصمیمگیری کند. در چنین فضایی، حتی اتخاذ یک رویکرد مشخص نیز میتواند به از دست رفتن حمایت یکی از طرفها منجر شود.
نقش تعیینکننده متغیرهای خارجی
در کنار معادلات داخلی، تحولات منطقهای نیز بر این پرونده سایه انداخته است. بهویژه سطح تنش میان آمریکا و ایران و آینده روابط دو طرف، میتواند مسیر تصمیمگیری در بغداد را تحت تأثیر قرار دهد. از نگاه برخی تحلیلگران، سرنوشت گروههای مسلح در عراق تا حد زیادی به این تقابل گستردهتر وابسته است.
همزمان، واشنگتن نیز با رویکردی مرحلهای، عملکرد دولت آینده را زیر نظر خواهد داشت و انتظار دارد بغداد در مهار فعالیتهای نظامی خارج از چارچوب رسمی، گامهای ملموسی بردارد. در مقابل، برخی جریانهای داخلی ممکن است تلاش کنند با تغییر تاکتیک یا بازتعریف نقش خود، از شدت این فشارها بکاهند.
آیندهای پرابهام
در مجموع، دولت جدید عراق در آغاز راه با یکی از پیچیدهترین چالشهای سالهای اخیر روبهروست؛ چالشی که در آن، مرز میان سیاست داخلی و فشار خارجی بهشدت کمرنگ شده است. نحوه مدیریت این پرونده میتواند نهتنها سرنوشت دولت آینده، بلکه مسیر روابط عراق با بازیگران منطقهای و بینالمللی را نیز تعیین کند.
در چنین شرایطی، موفقیت یا ناکامی الزیدی بیش از هر چیز به توانایی او در حفظ تعادل میان این فشارهای متضاد وابسته خواهد بود؛ تعادلی که به نظر میرسد دستیابی به آن آسان نخواهد بود.
