مذاکرات با ایران و رقص تانگو
مذاکرات هستهای ایران و آمریکا همچون رقص «تانگو سیاسی» پیش میرود؛ گامهای پیشرفت با عقبنشینیهای موقت همراه است و هر حرکت کوچک در این رقص بر امنیت و ثبات منطقه تأثیر مستقیم دارد.
به گزارش ایلنا به نقل از النشره، مذاکرات هستهای میان ایران و آمریکا در عمان ادامه دارد و همزمان تنشها در منطقه خلیجفارس بالا گرفته است. عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، تأکید کرد که کشورش از حق غنیسازی اورانیوم کوتاه نخواهد آمد و هیچ تهدید نظامی نمیتواند اراده ایران در حفظ برنامه هستهای صلحآمیز را تضعیف کند.
عراقچی در نشست خبری خود در تهران گفت: «ایران یک ملت دیپلماتیک و در عین حال ملت توانمند در جنگ است، اما این به معنای تلاش برای جنگ نیست.» وی افزود: «ما همچنان بر خط قرمز خود در برنامه هستهای پایبندیم و مذاکرات باید محدود به این حوزه باشد.»
در مقابل، آمریکا با اعزام نیروی دریایی گسترده به خلیجفارس، خواستار توافقی جامع است که علاوه بر مسائل هستهای، توان موشکی ایران و حمایت این کشور از گروههای مسلح مخالف اسرائیل را نیز شامل شود. استیو ویتکاف، نماینده ویژه آمریکا در این مذاکرات، با انتشار پستی در شبکههای اجتماعی، اعلام کرد که تیم آمریکایی در تلاش برای «صلح از طریق قدرت» در منطقه است.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا نیز بارها تهدید به مداخله نظامی کرده و همزمان مذاکرات «مثبت و سازنده» را تأیید کرده است. طبق اعلام کاخ سفید، تیمهای مذاکرهکننده دو طرف، شامل عراقچی از ایران و ویتکاف و جارد کوشنر از آمریکا، قرار است اوایل هفته آینده دوباره دیدار کنند.
این مذاکرات، اولین گفتوگوها پس از حمله اسرائیل به تأسیسات هستهای ایران در ژوئن ۲۰۲۵ و درگیری ۱۲ روزه بین ایران و آمریکا است. در همین حال، مقامهای ایرانی هشدار دادهاند که هرگونه اقدام نظامی علیه این کشور با واکنش شدید تهران همراه خواهد بود و امکان بستن تنگه هرمز نیز وجود دارد.
در کنار تحولات جدی مذاکرات هستهای، روند گفتوگوها بین ایران و آمریکا را میتوان به نوعی «رقص تانگو سیاسی» تشبیه کرد؛ حرکتی که رئیسجمهور آمریکا در عرصه جهانی اجرا میکند: از روسیه و اوکراین، تا چین، ونزوئلا، کانادا، عراق و کشورهای خاورمیانه، و حتی تا بولیوی و دیگر نقاط جهان.
اما این رقص سیاسی چه معنا و پیامدی دارد؟ آیا گامها با شادی و جشن همراه است، یا با فشار و تهدید؟ آیا مذاکراتکنندگان، یک گام به جلو و دو گام به عقب برمیدارند، یا ریتم حرکات همچنان با نوساناتی از «تند و کند» ادامه دارد؟
واقعیت این است که این «تانگو» در آشپزخانه سیاست خارجی آمریکا و ایران شکل میگیرد و تحت تأثیر فشارها و نقشهای بازیگران منطقهای از جمله اسرائیل ادامه مییابد. هر حرکت کوچک در این رقص، اثر مستقیم بر امنیت و ثبات منطقه دارد و نشان میدهد که مسیر توافق هستهای هنوز در هالهای از ابهام قرار دارد.
