روش نیلینگ یا میخ کوبی چیست؟

روش نیلینگ یا میخ کوبی چیست؟

نیلینگ روش اقتصادی جهت پایدارسازی گود – شرگت عمرانی ایستاسازه

نیلینگ یا میخ کوبی دیواره های گود یکی از روش های مرسوم و اقتصادی جهت پایدارسازی شیب های خاکی و تثبیت دیواره گود برداری های عمیق است.

در پایدارسازی گود به روش نیلینگ، خاک توسط میلگردهای فولادی با قطر 28 الی 40 میلیمتر و در فواصل تقریبی 2 متر و زاویه 10 الی 20 درجه مسلح می گردد.

در روش نیلینگ (میخکوبی دیواره ها) عملیات خاکبرداری تا عمقی که خاک بتواند پایداری موقت خود را تا زمان گیرش دوغاب سیمان تزریق شده درگمانه حفظ کند، انجام می پذیرد. سپس حفاری گمانه‌ها بر اساس نقشه های اجرایی در فواصل معین انجام می گردد. پس از حفاری گمانه تا طول مورد نظر، میلگرد‌‌ها درون گمانه ها جاگذاری می شوند و جهت قرارگیری میلگرد ها در وسط گمانه از فاصله نگهدار استفاده می گردد و در صورت خورنده بودن خاک از پوشش اپوکسی جهت جلوگیری از خوردگی میلگردها استفاده می شود.

پس از اتمام عملیات میلگرد گذاری و تزریق، نوار های زهکش جهت کاهش فشار آب پشت دیواره و هدایت آب در سطح دیواره کار گذاشته می شود. سپس عملیات مش بندی به گونه ای که حداقل یک چشمه کامل با شبکه بعدی هم پوشانی داشته باشد، اجرا می گردد.

نیلینگ جهت عملیات گودبرداری به خصوص در برش های قائم یا نزدیک به قائم خاک بسیار مناسب می باشد.

پایدارسازی گود

جلوگیری از ریزش دیواره گود با پایدارسازی گود – شرکت عمرانی ایستاسازه

پایدارسازی گود یکی از مهم ترین عملیات های عمرانی در تمامی ساخت و ساز ها است. اگر به این مسئله توجه کافی نشود، خطرات و مشکلات بسیاری به وجود خواهد آمد. پایدارسازی با هدف جلوگیری از ریزش دیواره گود و ایمن سازی ساختمان ‌های مجاور و کاهش خطر ریزش آن‌ها صورت می‌گیرد.

یکی از مهم‌ترین مسائلی که در اجرای گوبرداری مطرح است انتخاب روش مناسب برای پایدارسازی گود می‌باشد. امکان اجرای سازه نگهبان به عوامل مختلفی همچون عمق گودبرداری، نوع و شدت ضعف خاک، مقدار رطوبت در خاک، زاویه شیب خاکبرداری و…. بستگی دارد. از این رو باید قبل از اجرای پروژه اطلاعات کافی درباره‌ی شرایط موجود به دست آورد تا بتوان با تحلیل و بررسی وضعیت موجود، مشخصات خاک منطقه و نواحی مجاور و همچنین هزینه‌ی طرح،‌ نسبت به انتخاب بهترین روش پایدارسازی گود اقدام کرد.

روش های نیلینگ (میخکوبی)، انکراژ (مهارگذاری)، سازه نگهبان خرپایی، سپرکوبی، تاپ دان، استرات (مهار متقابل)، سولجرپایل (دیوار برلنی) و دیوار دیافراگمی از جمله متداول ترین روش های پایدارسازی گود می باشند.

هر یک از انواع سازه نگهبان دارای مزایا و محدودیت های ویژه ای هستند که متناسب با شرایط پروژه ها می توان از هر یک یا تلفیق آن ها استفاده نمود. در هر یک از روش های پایدارسازی گودهای عمیق بنا به مقتضیات طراحی، عضوی به عنوان دیوار حائل می تواند وجود داشته باشد. این عضو می تواند دیوار دیافراگمی، شمع های بتنی، ستون های تزریق پر فشار (جت گروتینگ) و اختلاط عمقی، شمع های نگهبان فلزی، سپر یا اعضای مشابه باشد. البته در روش میخ کوبی یا نیلینگ معمولاً از یک لایه بتن پاششی (شاتکریت) به عنوان پوشش استفاده می شود.

هر یک از سازه های نگهبان های دارای مزایا و محدودیت های گوناگونی هستند که با در نظر گرفتن شرایط هر پروژه روش بهینه انتخاب می گردد و در صورت نیاز روش ها تلفیق می گردند.

سازه نگهبان

محافظت و پایدارسازی دیواره های گود توسط سازه نگهبان - ایستاسازه

سازه نگهبان سازه ‌ای است که به منظور محافظت و پایدارسازی دیواره ‌های محل گودبرداری و جلوگیری از پیامد های ریزش دیواره های گود و ساختمان های مجاور آن مورد استفاده قرار می‌گیرد. سازه نگهبان مجموعه ‌ای از اعضای دائم و یا موقتی است که به منظور پایدارسازی خاک یا سنگ اطراف گودبرداری ‌ها استفاده می شود. در بسیاری از موارد، سازه نگهبان با عنوان سازه نگهبان دیوار حائل نیز شناخته می‌شود.

طراحی و اجرای سازه‌ های نگهبان، از فعالیت ‌های بسیار مهم در ساخت انواع ساختمان (مسکونی، تجاری، عمومی)، سد، پل، راه (خاکریز)، کانال، تونل و ... به شمار می‌رود.

استفاده از سازه های نگهبان در گودبرداری و اجرای فونداسیون ‌ها، برای جلوگیری از ریزش، نشست خاک و تخریب سازه‌ های اطراف و در خاکریز جاده‌ ها، جهت جلوگیری از ریزش خاک به درون جاده و رانش جاده به سطوح پایین‌ تر اهمیت پیدا می کند.

وجود سازه ‌های نگهبان، از خطرات احتمالی ناشی از ریزش خاک یا نشست آن جلوگیری می‌کند. در صورت عدم اجرای سازه نگهبان یا اجرای نامناسب آن، احتمال آسیب ‌دیدگی افراد، تخریب ساختمان ‌های مجاور، آسیب به لوله‌کشی ‌ها و … افزایش می ‌یابد. این مسئله می‌تواند هزینه‌ های مالی و جانی زیادی را همراه داشته باشد.