در گفتوگو با ایلنا مطرح شد؛
پایداری تأمین اجتماعی در گرو تداوم فعالیت بنگاههای تولیدی است
دبیر کانون کارفرمایان استان گلستان گفت: افزایش هزینههای بیمهای و مبالغ پرداختی مرتبط با تأمین اجتماعی، در کنار رشد سایر هزینههای تولید، فشار مضاعفی بر واحدهای تولیدی استان وارد کرده و ادامه این روند میتواند ظرفیت تولید و اشتغال را تحت تأثیر قرار دهد.
ناصر سنگدوینی در گفتوگو با ایلنا گلستان، با اشاره به بازدیدهای میدانی از تعدادی از واحدهای تولیدی استان اظهار کرد: در گفتوگو با کارفرمایان، یکی از دغدغههای جدی مطرحشده، افزایش هزینههای بیمهای و اثر آن بر نقدینگی بنگاهها بود. امروز تولیدکننده همزمان با افزایش قیمت مواد اولیه، هزینه حملونقل، مالیات، دستمزد و تعهدات بیمهای مواجه است و همین مسئله قدرت برنامهریزی را کاهش داده است.
او افزود: واحدهای کوچک و متوسط ستون اصلی اشتغال در استانهایی مانند گلستان هستند. وقتی فشار هزینهای بر این واحدها افزایش پیدا میکند، نخستین اثر آن در کاهش توان جذب نیروی کار، محدود شدن توسعه فعالیت و در برخی موارد کاهش ظرفیت تولید دیده میشود.
دبیر کانون کارفرمایان استان گلستان با تأکید بر ضرورت نگاه حمایتی به تولید گفت: سازمان تأمین اجتماعی یکی از نهادهای مهم در پایداری اشتغال و حمایت از نیروی کار است؛ اما پایداری منابع این سازمان نیز در گرو تداوم فعالیت بنگاههاست. اگر بنگاه تولیدی توان ادامه فعالیت نداشته باشد، اشتغال، بیمهپردازی و منابع صندوق نیز آسیب خواهد دید.
سنگدوینی ادامه داد: انتظار جامعه کارفرمایی این است که تصمیمها و رویههای بیمهای با در نظر گرفتن شرایط واقعی بنگاهها و با مشارکت نمایندگان کارفرمایان بررسی شود. ما معتقدیم گفتوگو میان تأمین اجتماعی و تشکلهای کارفرمایی میتواند از بروز بسیاری از مشکلات جلوگیری کند.
او با اشاره به شرایط خاص اقتصادی استان گلستان گفت: بخش قابل توجهی از اشتغال استان در واحدهای کوچک و متوسط متمرکز است و این واحدها در برابر افزایش همزمان هزینهها آسیبپذیرتر هستند. به همین دلیل لازم است برای حمایت از تولید، سازوکاری پیشبینی شود که هم حقوق بیمهشدگان حفظ شود و هم کارفرما توان ادامه فعالیت داشته باشد.
سنگدوینی در پایان خواستار برگزاری نشست فوری میان نمایندگان کارفرمایان و مدیران تأمین اجتماعی شد و افزود: هدف ما تقابل نیست؛ هدف، رسیدن به راهحل قانونی، عملی و پایدار است. تأمین اجتماعی و کارفرمایان در نهایت در یک مسیر قرار دارند؛ حفظ اشتغال، استمرار تولید و پایداری منابع بیمهای.