مدرس تئاتر:
باید از هنرمندان عرصه تئاتر حمایت شود
بهرام شاه محمدلو با موضوع تئاتر نوجوانی از نظریه تا عمل در سینما کانون همدان سخنرانی کرد و گفت: شناخت نیازهای نوجوانان موجب ارائه آثار نمایشی غنی خواهد شد.
ایلنا-همدان: مدرس عرصه تئاتر با تشریح ویژگی های دوره نوجوانی گفت: نوجوان نیازمند تئاتر مختص خود است و ارائه آموزش به مخاطب نوجوان در قالب تئاتر از موضوعاتی است که میتواند علاوه بر برقراری ارتباط با وی، موجب به حداقل رساندن انحرافات شود.
به گزارش ایلنا؛ شاه محمدلو با بیان اینکه باید از هنرمندان عرصه تئاتر حمایت شود، اظهار کرد: آموزش درونگروهی هنرمندان جوان در کارگاههای آموزشی و برقراری ارتباط با پیشکسوتان با هدف کسب تجربه میتواند پیامدهای خوبی را در حوزه تئاتر موجب شود.
وی با اشاره به اینکه با یک برنامهریزی مدون میتوان با کمترین هزینه موجب ایجاد اتفاقات خوبی شد، افزود: از آن جا که در کار تئاتر، مبنا و محور کار «انسان» است پس باید به بهترین نحو ممکن آموزش دیده باشیم تا از این طریق بهترین و مطلوب ترین نوع آموزش را به مخاطب خود منتقل کنیم.
وی میانگین سن نوجوانی را 12 تا 16 سال دانست و اظهار کرد: نوجوان دارای ویژگیها و نیازمندیهای خاص خود است که در تئاتر مختص وی باید به این موضوعات توجه لازم صورت پذیرد.
وی با بیان اینکه دوران «کودکی» پیشزمینه «نوجوانی» است، ادامه داد: کودکی یک فرد از سن شش سالگی آغاز و تا 11 سالگی ادامه دارد که بچه ها در این سن به مرحله ی رشد جسمی، فکری، عاطفی و روانی دست مییابند.
این مدرس عرصه تئاتر با بیان اینکه فرد در دوران کودکی از وادی تفکر کودکانه به وادی تفکر منطقی قدم میگذارد، افزود: کودک دارای ویژگیهای شخصیتی مانند تسلط بر قوای حسی و حرکتی، کسب آمادگی به منظور داشتن زندگی اجتماعی، تعدیل خودمرکزگرایی، جهتدار شدن کنجکاویها، وارد شدن از مرحله «چیستی» به مرحله «چگونگی» و «چرایی» است.
وی دوران کودکی را با مرحله تکلم اجتماعی و عجینشدن با تمرین سئوال کردن همراه دانست و ادامه داد: یافتن پاسخ، پافشاری بر این امر و استدلال در مراحل بعدی قرار دارند.
شاهمحمدلو با بیان اینکه تمایل کودک همواره بر آموختن است، اظهار کرد: این مرحله باید توأم با سرزندگی، نشاط و پرورش تخیل و تقویت روحیه بازی در وجود وی باشد در حالی که در حال حاضر بهای آموزش کودک با از دست دادن این مسائل همراه است و نباید چنین باشد.
مدرس تئاتر با اشاره به اینکه کودک باید مفهوم زمان، مکان، اندازه، علیت، اجتماعی شدن، میهندوستی، شخصیت اجتماعی و... را بیاموزد، گفت: تمام این موارد از مسائلی است که میتواند در پی بردن به مبدأ اندیشههای بشری و همچنین گذر از مرحله کودکی و ورود به نوجوانی فرد کمک قابل توجهی کند.
وی افزود: کودک در این مرحله آهسته آهسته و گام به گام از وادی فکر منطقی به فکر انتقادی گام میگذارد که این مرحله پلی برای رفتن به مرحله نوجوانی است.
شاهمحمدلو در بخش دیگری از سخنانش به دوران نوجوانی و نیازهای گسترده آن پرداخت و اظهار کرد: در این مرحله فکر منطقی به فکر انتقادی تبدیل میشود.
به گفته وی نوجوانی، دورهای است که با در هم ریختن ثبات نسبی دوره قبل شروع میشود به طوری که میتوان این دوره را دوره «آشناییزدایی» قلمداد کرد.
این پیشکسوت عرصه تئاتر افزود: در دوره نوجوانی تعادل عاطفی فرد به هم میریزد به طوری که از مهار کردن آن عاجز است، فرد احساس میکند باید در معیارهای خودشناسی خود تجدید نظر کند و به نوعی نیاز به تجدید سازمانی دارد.
وی ادامه داد: دوران نوجوانی علاوه بر اینکه زودرنجی، حساسیت و تشخصطلبی را با خود به همراه دارد، در پس به رسمیت شناختن خود و گسستن بندهای وابستگی به بزرگترهاست.
شاهمحمدلو تنوعطلبی، شهرتطلبی، دروننگری، برترطلبی، خودرأیی، خیالگرایی و گاه گوشهگیری را از ویژگیهای دوران نوجوانی دانست.
وی با بیان اینکه در دوران نوجوانی بلوغ جسمی، فکری و عاطفی مهم است، ابراز کرد: صبر و شکیبایی بزرگسالان و همراهی با نظرات نوجوان، به رسمیت شناختن حق او، اجازه ابراز وجود دادن به وی و... میتواند نوجوان را از حالت الهام و تضاد که نوعی دوگانگی روانی است بیرون آورد.
مدرس تئاتر دوران نوجوانی را به ققنوسی تشبیه کرد که در خودش میسوزد و در خاکستر خود دوباره متولد میشود.
وی افزود: حمایت نوجوان از سوی بزرگترها باعث ایجاد اعتماد به نفس و گذر از این مرحله میشود.
وی با اشاره به اینکه شناخت نیاز نوجوان میتواند بستری برای نمایشنامهنویسی بر اساس علایق و خواستههای وی باشد، اظهار کرد: مقوله «اعتماد» از موضوعاتی است که نوجوان به شدت به آن نیاز دارد بنابراین میتوان با شناخت ابعاد و زوایای این امر، از این موضوع برای نمایشنامهنوسی تئاتر نوجوان استفاده کرد.