ادبیات کارگری هنوز ظرفیتهای فراوانی برای روایت دارد و نویسندگان جوان میتوانند با بازگشت به این حوزه، جایگاه آن را احیا کنند. ثبت تجربه کارگری نه تنها از نظر ادبی بلکه به لحاظ تاریخ اجتماعی اهمیت دارد و بخشی از تاریخ شفاهی ایران را تشکیل میدهد.
داستاننویسی یکی از هنرهای جذاب هفتگانه است. هنری که در هر اثر هنری و حتی در هر برند معتبری نقش اصلی را برعهده دارد. زمانی که بازی ویدئویی استراتژیستی انجام میدهید، درواقع در یک داستانی مشارکت میکنید. وقتی که برندی ساخته میشود، داستانی تعریف شده و برای شرکت شخصیتی درنظر گرفته میشود. در فیلم، عکس، نقاشی، حتی در بسیاری از موسیقیها داستانی درحال تعریف است.
رمان «ما از هم جدا نمیشویم» نوشته هان کانگ، نویسنده کرهای برنده جایزه نوبل، به فهرست نهایی جایزه انجمن منتقدان کتاب آمریکا (NBCC) در بخش ادبیات داستانی راه یافت.
استفاده از خردهفرهنگهای بومی در داستانهای کودک و نوجوان میتواند راهکار مناسبی برای آشنایی کودکان با این خردهفرهنگها و فرهنگ فولکلور کشور باشد. از سویی دیگر الهام از متون کهن و ارزشمند ایرانی مانند شاهنامه در قصههای کودکانه، کودکان را نسبت به ادبیات کهن در بزرگسالی کنجکاو کرده و در کودکی با اسطورههای ایرانی آشنا میکند.
دهه شصت نویسندگان بیشتر تلاش میکردند از نویسندگان نامدار دهههای پیشین تقلید کنند، فضای داستانی آنها را خلق کنند، زبان داستانی آنها را به کار بگیرند و شخصیتهای مشابه داستانهای دولتآبادی، محمود، ساعدی هدایت و چوبک بسازند. اما امروز ادبیات شبیه زندگی نویسندگان آنها شده و آنها بیش از پیش به تجربههای زیسته خود اعتنا میکنند.
قرار نیست جمله نخستی که مینویسید، منحصر به فرد یا اصطلاحا قلابی باشد که مخاطب را به دام بیندازد. جمله اول تنها دعوتی برای ادامه کتاب است.
خسرو عباسی خودلان که اثرش به عنوان مجموعه داستان برگزیده در جایزه ادبی جلال معرفی شده است، از مشکلات نویسندگی بری علاقمندان به داستاننویسی گفت.
در زمینه دفاع مقدس خوانندگان ترجیح میدهند وقایع حقیقی را بخوانند تا داستانهای تخیلی در این زمینه. چه آنکه این حوزه به حدی داستانهای واقعی و روایتهای نگفته دارد که نیازی به تخیل و داستانهای ساختگی ندارد. مرتضی سرهنگی میگوید: مستندنگاری حوزه دفاع مقدس و انقلاب در حقیقت ادبیات سرباز است، سرباز در این حوزه روایت میکند، نباید مانند مورخ روایت شود، نباید مانند دیپلمات روایت شود.
مصطفی برزگر درباره شیوه نگارش خود میگوید: موقع نوشتن ادا درنمیآورم، تلاش میکنم قصهام را بگویم. در عین اینکه تکنیکهای داستاننویسی را رعایت میکنم این تکنیکها را به گونهای به کار میبرم که در روایت داستانی حل شده باشند و برای مخاطب برجسته نباشد.
کاوه میرعباسی سالهاست که در زمینه تالیف نیز فعالیت دارد. او میگوید: اگرچه نشر یک فعالیت اقتصادی است و ناشر به دنبال سودآوری است، اما من همواره تلاش کردهام آثاری را انتخاب کنم که علاوه بر ارزش ادبی و تاریخی، برای مخاطب نیز جذاب باشند.
