از «نه» استراتژیک طالبان تا حاشیهنشینی در قفقاز و شام؛
عدم موفقیت ایران در جلب رضایت طالبان برای حضور در نشست تهران، نه تنها فرصت تثبیت معماری امنیتی شرق کشور را از دست داد، بلکه نشاندهنده یک «نه» استراتژیک به تلاشهای تهران برای اعمال نفوذ منطقهای بود. این ناکامی، استثنا نیست؛ بلکه حلقهای از زنجیره ابتکارات دیپلماتیک ناقص ایران است که در آستانه موفقیت متوقف شدهاند و الگوی تکراری از عدم موفقیت را از سوریه تا قفقاز بازتاب میدهند. فقدان اعتماد پایدار، مسائل حلنشده دوجانبه (مانند حقابه هیرمند) و ضعف ساختاری در میانجیگری حرفهای، مانع از آن شده است که ایران بتواند ابتکارات خود را به سازوکارهای عملی و مورد وثوق تبدیل کند؛ روندی که اعتبار دیپلماتیک تهران را تضعیف کرده و لزوم بازنگری فوری در استراتژی سیاست همسایگی را گوشزد میکند.
