نسخه شوکهکننده برای فوتبال ایتالیا بعد از ناکامی بزرگ
در حالیکه فوتبال ایتالیا ماههاست به دنبال خروج از بنبست است، نسخه سرمربی سابق والیبال این کشور بسیار جذاب است: انتخاب یک مربی خارجی و پذیرش پروسه ۱۰ ساله برای بازگشت به جمع مدعیان جهان.
به گزارش ایلنا، مائورو برروتو، سرمربی پیشین تیم ملی والیبال ایتالیا، بر این باور است که سپردن سکان هدایت تیم ملی فوتبال این کشور به یک سرمربی غیرایتالیایی میتواند اقدامی منطقی تلقی شود. با این وجود، او تاکید دارد که احیای دوباره این تیم و بازگشت به قله افتخار، نیازمند صبوری است و در یک پروسه کوتاهمدت محقق نخواهد شد.
امروزه استفاده از دانش مربیان خارجی در عرصه ملی برای بسیاری از کشورها به امری کاملا عادی تبدیل شده است. اگرچه ممکن است در وهله اول، چنین رویکردی به معنای نادیده گرفتن پتانسیل مربیان بومی به نظر برسد، اما زمانی که قدرتهایی نظیر انگلیس به سراغ چهرههایی چون فابیو کاپلو و اسون گوران اریکسون میروند و یا حتی سلسائو نیمکت خود را به کارلو آنچلوتی میسپارد، منطقی است که آتزوری نیز بتواند این مسیر را امتحان کند.
برروتو که در فاصله سالهای ۲۰۱۰ الی ۲۰۱۵ هدایت سروقامتان ایتالیا را در دست داشت و در حال حاضر در پستهای مدیریتی ورزش این کشور مشغول به فعالیت است، بررسی گزینه مربی خارجی را اقدامی کاملا معقول میداند. این اظهارات در شرایطی مطرح میشود که طی روزهای گذشته، اسامی سرشناسی همچون پپ گواردیولا، ژوزه مورینیو و یورگن کلوپ برای پر کردن جای خالی جنارو گتوزو روی نیمکت تیم ملی به گوش رسیده است.
طبیعتا تمامی این نامها تا به این لحظه صرفا در حد شایعات رسانهای هستند و حرف آخر را در این خصوص، رئیس آتی فدراسیون فوتبال که در تاریخ ۲۲ ژوئن برگزیده خواهد شد، به زبان میآورد. البته نشستن مربیان غیربومی روی نیمکت ایتالیا اتفاق بیسابقهای نیست؛ تاریخچه فوتبال این کشور حضور افرادی نظیر لایوش چایزلر در سالهای دهه ۵۰ میلادی و همچنین دوران کوتاه فعالیت هلنیو هررا در کنار فروچو والکارجی را به ثبت رسانده است.
برروتو ریشه اصلی بحران را نه در کمبود بازیکن، بلکه در فقدان کیفیت میبیند و با اشاره به یک مسئله حیاتی عنوان میکند: «برای ساختن یک تیم ملی قدرتمند، ما صرفا به ۲۰ مهره طراز اول و باکیفیت احتیاج داریم، نه لشکری از ۲۰۰ بازیکن معمولی. تیمهای باشگاهی ما مملو از لژیونرها شدهاند، در حالی که درصد بالایی از این نفرات اصلا استانداردهای فنی مطلوبی را ارائه نمیدهند.»
وی در ادامه خاطرنشان میکند که ارتقای سطح کیفی فوتبالیستهای ایتالیایی، مستلزم حضور آنها در لیگی پویا و رقابت دوشادوش ستارههای بزرگ است: «مسیر پیشرفت دقیقا از جایی میگذرد که شما این فرصت را داشته باشید تا در کنار برترینهای این رشته تمرین کنید و از آنها الگو بگیرید.»
این مدیر ورزشی برای اثبات کارآمدی ایده استفاده از سرمربی خارجی، دوران طلایی خولیو ولاسکو را یادآوری میکند؛ مردی که در دهه ۹۰ میلادی سکاندار تیم ملی والیبال ایتالیا شد و تحولی شگرف در این تیم ایجاد کرد. برروتو استدلال میکند که یک سرمربی غیربومی، از استقلال و آزادی عمل بسیار بالاتری در پروسه گزینش بازیکنان برخوردار خواهد بود و کمتر اسیر ملاحظات، روابط و فشارهای داخلی میشود.
مربی پیشین لاجوردیپوشان در والیبال، صحبتهایش را با یک هشدار تاملبرانگیز خاتمه میدهد: «باید واقعبین باشیم؛ حتی اگر از همین فردا ایدهآلترین و بینقصترین برنامهریزی ممکن را کلید بزنیم، دستکم ۱۰ سال زمان نیاز داریم تا بتوانیم ثمره آن را برداشت کنیم.»
او با انتقاد از اتمسفر به شدت نتیجهگرای حاکم بر ورزش، اضافه میکند: «چنانچه با یک ترکیب جوان وارد مسابقات شویم و طی ۲ سال آتی دستاوردی نداشته باشیم، اگر بخواهیم بلافاصله ساختارها را تخریب کنیم و از نو بسازیم، در حقیقت فقط زمان خود را به هدر دادهایم.»
در همین راستا، پیشتر فیلیپو گالی، چهره ماندگار باشگاه آث میلان، در مصاحبه با پایگاه خبری «پیانتا میلان» بر لزوم تغییر نگرش در فوتبال این کشور پافشاری کرده بود. وی در این خصوص اظهار داشت: «آرزو میکنم فردی که در آینده بر کرسی ریاست فدراسیون تکیه میزند، هدفش ایجاد یک دگرگونی بنیادین باشد.
اگر قرار باشد در این زمینه از کسی نام ببرم، انتخاب من قطعا خولیو ولاسکو خواهد بود. سکاندار بعدی فدراسیون ملزم است شخصی را برگزیند که توانایی پیادهسازی این اصلاحات عمیق را داشته باشد و ولاسکو نخستین نامی است که برای این ماموریت در ذهن من تداعی میشود.
او از معدود افرادی به شمار میرود که تئوریهای خلاقانهای در زمینه آموزش و توسعه فوتبال مطرح کرده و از ظرفیت لازم برای سر و سامان دادن به تشکیلات فنی فدراسیون برخوردار است.»
