سازمان ملل هشدار داد؛
خانهنشینی زنان افغانستان/ فقر گسترش یافته است
محدودیتهای طالبان بر اشتغال زنان، فرصتهای کاری و درآمدی آنان را کاهش داده و توان زنان کارگر برای تأمین معیشت خود و خانوادههایشان را تضعیف کرده است.
به گزارش ایلنا و به نقل از پایگاه خبری سازمان ملل، پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، زنان افغانستان با محدودیتهای فزایندهای برای حضور در بازار کار روبهرو هستند؛ محدودیتهایی که فرصت اشتغال و درآمدزایی آنان را کاهش داده و همزمان چشمانداز ورود نسل آینده زنان به بازار کار را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
بر اساس گزارش رسمی سازمان بینالمللی کار (ILO)، نرخ اشتغال زنان در افغانستان پس از سال ۲۰۲۱ بیش از ۲۵ درصد کاهش یافته است و بسیاری از زنان مجبور به ترک شغل یا فعالیت در بخشهای غیررسمی با دستمزدهای ناچیز شدهاند. همزمان، گزارش برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) نشان میدهد حذف زنان از چرخه رسمی تولید، سالانه تا ۱ میلیارد دلار (معادل ۵ درصد تولید ناخالص داخلی) به اقتصاد افغانستان خسارت میزند؛ زیانی که روند انباشت فقر را در این کشور سرعت داده است.
اولگا چروکوا، سخنگوی دفتر هماهنگی امور بشردوستانۀ سازمان ملل متحد (OCHA)، با اشاره به وضعیت زنان در افغانستان گفت: محدودیتهای اعمالشده از سوی حکومت طالبان باعث شده زنان فرصتهای کمتری برای کسب درآمد در مقایسه با مردان داشته باشند.
به گفتۀ او، زنان افغانستان علاوه بر کاهش فرصتهای درآمدزایی، با محدودیتهای بیشتری برای حضور در عرصۀ عمومی و مشارکت در زندگی اجتماعی نیز مواجهاند. این وضعیت توان آنان برای حمایت مالی از خانوادههایشان را کاهش داده است.
چروکوا وضعیت برخی خانوادههای افغانستان را که برای تأمین نیازهای اولیهای مانند غذا و آب با مشکل روبهرو هستند، نگرانکننده توصیف کرد و گفت: در چنین شرایطی، محدود شدن امکان اشتغال زنان فشار بیشتری بر خانوارها وارد میکند.
برای زنان کارگری که درآمد خود را از دست دادهاند یا امکان ورود به بازار کار برایشان محدود شده است، این سیاستها فقط به معنای از دست دادن یک فرصت شغلی نیست؛ بلکه مستقیماً بر توانایی آنها برای تأمین هزینههای زندگی و استقلال اقتصادی اثر میگذارد.
حذف زنان از بازار کار، از مدرسه آغاز میشود
محدودیتهای طالبان تنها زنان شاغل را تحت تأثیر قرار نمیدهد. ممنوعیت تحصیل دختران، مسیر ورود نسل آینده زنان به بازار کار را نیز مسدود کرده است.
ادامه این محدودیتها به این معناست که بسیاری از دختران امروز فرصت کسب مهارت و تحصیلات لازم برای ورود به مشاغل تخصصی را در آینده نخواهند داشت. به این ترتیب، محدودیتهای آموزشی میتواند به محدودیتهای شغلی بلندمدت تبدیل شود و حضور زنان را در بخشهای مختلف بازار کار افغانستان بیش از پیش کاهش دهد.
چروکوا با اشاره به گفتوگوهای خود با خانوادههای افغان گفت: برخی خانوادهها امید خود را نسبت به آیندۀ دخترانشان از دست دادهاند. به گفتۀ او، این ناامیدی در شرایطی شکل گرفته که بسیاری از همین خانوادهها برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی نیز با مشکلات جدی روبهرو هستند.
از این منظر، مسئلۀ اشتغال زنان در افغانستان تنها به وضعیت زنان شاغل امروز محدود نمیشود؛ ممنوعیت آموزش دختران میتواند نسل آینده زنان کارگر و نیروی متخصص افغانستان را نیز از بازار کار دور کند.
پیامدهای اقتصادی خانه نشینی زنان
هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (UNAMA) نیز در ارزیابی خود از پنج سال حاکمیت طالبان اعلام کرد: اگرچه کاهش درگیریها برای بخشی از مردم افغانستان بهبودهایی ایجاد کرده، محدودیتهای فزاینده علیه زنان و دختران همچنان یکی از موانع مهم دستیابی به ثبات پایدار در این کشور است.
ژورژت گانیون، سرپرست سازمان ملل متحد در افغانستان، تأکید کرد: آیندۀ این کشور به ایجاد جامعهای وابسته است که در آن حقوق و ظرفیتهای همۀ شهروندان به رسمیت شناخته شود و نهادها در برابر مردم پاسخگو باشند.
