اولین برنده‌ها و بازنده‌های انتخاب پوچتینو در منچستریونایتد
مائوریسیو پوچتینو هنوز نخستین تمرینش را در کارینگتون برگزار نکرده، اما سبک بازی سرمربی آرژانتینی می‌تواند جایگاه چند بازیکن منچستریونایتد را تغییر دهد و به‌ویژه برای برونو فرناندس، پاتریک دورگو و کوبی ماینو خبر خوبی باشد.
به گزارش ایلنا، مائوریسیو پوچتینو در شرایطی هدایت منچستریونایتد را برعهده گرفته که تیم جدیدش با تنها یک پیروزی در ده مسابقه ابتدایی لیگ برتر، در رتبه هجدهم جدول قرار دارد. او قرار است روز چهارشنبه کارش را در کارینگتون آغاز کند و چهار روز بعد در ورزشگاه آنفیلد مقابل لیورپول بنشیند. فرصتی بسیار کوتاه برای مربی‌ای که باید هم نتایج را تغییر دهد و هم به تیمی که در هفته‌های گذشته هویت مشخصی نداشته، شکل تازه‌ای بدهد.
پوچتینو در تاتنهام با فوتبال پرفشار، جابه‌جایی سریع بازیکنان و استفاده از مدافعان کناری هجومی شناخته شد، اما تجربه سال‌های اخیرش نشان داده که به یک سیستم ثابت وابسته نیست. او در تیم آمریکا از آرایش‌های متفاوتی استفاده کرد و حالا در یونایتد نیز احتمالاً کارش را با سیستم ۱-۳-۲-۴ آغاز می‌کند، هرچند شرایط بازیکنان و مصدومیت‌ها ممکن است او را به تغییر برنامه وادار کند.
جالب اینکه در میان بازیکنان فعلی منچستریونایتد، بعضی از نفراتی که در هفته‌های پایانی دوران مایکل کریک با مشکل مواجه شده بودند، می‌توانند بیشترین سود را از این تغییر ببرند.
برونو فرناندس؛ بازگشت به مرکز فرماندهی
شاید مهم‌ترین تصمیم پوچتینو در روزهای نخست، تعیین جایگاه برونو فرناندس باشد. کاپیتان منچستریونایتد فصل گذشته یکی از عوامل اصلی موفقیت تیم کریک بود، اما خرید چند هافبک در تابستان باعث شد نقش او در ترکیب تغییر کند و گاهی از مناطقی دور شود که بیشترین تأثیرگذاری را در آنها دارد.
این تغییرات در نهایت به اختلاف علنی فرناندس با کریک هم منجر شد. کاپیتان یونایتد پس از شکست سنگین مقابل کومو از تصمیمات تاکتیکی سرمربی انتقاد کرد و در مسابقه بعدی برابر بورنموث نیمکت‌نشین شد.
پوچتینو در تیم‌های قبلی‌اش معمولاً علاقه زیادی به استفاده از یک هافبک هجومی فعال پشت مهاجم داشته است. فرناندس با توانایی ارسال پاس‌های عمقی، حضور در محوطه جریمه و مشارکت در پرس می‌تواند به مهره اصلی این نقش تبدیل شود.
با این حال، بازگشت او به پست شماره ۱۰ یک مسئله دیگر را هم ایجاد می‌کند: پوچتینو باید تصمیم بگیرد از میان بازیکنان متعدد خط میانی، چه کسانی پشت سر کاپیتان پرتغالی قرار بگیرند.
پاتریک دورگو؛ بازیکنی که در بهترین زمان درخشید
آخرین گل دوران مربیگری مایکل کریک در منچستریونایتد را پاتریک دورگو به ثمر رساند. مدافع دانمارکی در وقت‌های تلف‌شده مسابقه مقابل استون‌ویلا با ضربه سر بازی را ۴ بر ۴ کرد و اجازه نداد تیمش با شکست وارد تعطیلات مسابقات ملی شود.
دورگو در همان مسابقه پس از ورود به زمین، روی گل سوم یونایتد نیز تأثیر مستقیم داشت و با ارسال زمینی خود زمینه گلزنی جاشوا زیرکزی را فراهم کرد.
حالا او می‌تواند یکی از مهم‌ترین برندگان تغییر سرمربی باشد. پوچتینو در دوران حضورش در تاتنهام از مدافعان کناری انتظار داشت مرتب در حملات شرکت کنند و عرض زمین را در اختیار تیم بگذارند. این دقیقاً همان ویژگی‌ای است که دورگو می‌تواند به سمت چپ یونایتد اضافه کند.
مصدومیت لوک شاو نیز شرایط را برای این بازیکن تغییر داده است. اگر پوچتینو تصمیم بگیرد از دورگو به‌عنوان مدافع چپ اصلی استفاده کند، احتمال دارد جایگاه دیوگو دالو که در هفته‌های اخیر بارها در سمت چپ به میدان رفته بود، تحت تأثیر قرار بگیرد.
کوبی ماینو؛ فرصت دوباره برای یک استعداد بزرگ
یکی دیگر از بازیکنانی که می‌تواند از حضور پوچتینو سود ببرد، کوبی ماینو است. هافبک جوان منچستریونایتد در مسابقه اخیر مقابل استون‌ویلا در کنار یوری تیلمانس به میدان رفت و در شرایطی که تیم برای بازپس‌گیری توپ فشار زیادی به حریف وارد می‌کرد، مسئولیت حفظ تعادل خط میانی را برعهده داشت.
پوچتینو در دوران مربیگری خود سابقه قابل توجهی در پرورش بازیکنان جوان دارد. او در ساوتهمپتون و تاتنهام به استعدادهایی فرصت داد که بعدها به مهره‌های مهم فوتبال انگلیس تبدیل شدند.
ماینو نیز با توانایی حفظ توپ در فضاهای فشرده و عبور از فشار حریف، می‌تواند در برنامه سرمربی آرژانتینی نقش مهمی داشته باشد. البته یک مسئله وجود دارد: خط میانی یونایتد برای اجرای فوتبال پرفشار پوچتینو به قدرت دوندگی بیشتری نیاز دارد و ماینو به‌تنهایی نمی‌تواند این مشکل را برطرف کند.
ماتئوس کونیا و برایان امبومو؛ دو مهره مناسب برای فوتبال پوچتینو
در میان بازیکنان هجومی یونایتد، ماتئوس کونیا و برایان امبومو از نظر ویژگی‌های فردی با ایده‌های پوچتینو هماهنگی زیادی دارند.
کونیا علاقه دارد از سمت چپ به مناطق مرکزی حرکت کند و در فاصله میان خطوط صاحب توپ شود. اگر دورگو در سمت چپ عرض زمین را تأمین کند، مهاجم برزیلی می‌تواند آزادی بیشتری برای نزدیک شدن به دروازه داشته باشد.
امبومو نیز با سرعت، تحرک و توانایی حمله به فضای پشت مدافعان، گزینه مناسبی برای سمت راست خط حمله است. او در غیاب بنیامین ششکو بارها به‌عنوان مهاجم مرکزی استفاده شده، اما حضورش در جناح راست می‌تواند به یونایتد امکان دهد از سرعت او در ضدحملات بهره بیشتری ببرد.
البته این دو بازیکن باید خودشان را با یک خواسته مهم پوچتینو تطبیق دهند: مشارکت مداوم در دفاع و فشار آوردن به حریف، حتی زمانی که توپ در اختیار تیم نیست.
ششکو و زیرکزی؛ رقابت برای پستی که فعلاً خالی است
بنیامین ششکو می‌تواند یکی از مهره‌های اصلی برنامه بلندمدت پوچتینو باشد، اما مصدومیت ساق پا باعث شده مهاجم اسلوونیایی بخش زیادی از فصل را از دست بدهد و احتمال می‌رود تا ژانویه نتواند به میدان برگردد.
در غیاب او، کریک از کونیا و امبومو در پست مهاجم مرکزی استفاده کرد، اما هیچ‌کدام نتوانستند به راه‌حلی دائمی تبدیل شوند.
این وضعیت شاید برای جاشوا زیرکزی فرصتی تازه ایجاد کند. مهاجم هلندی در مسابقه مقابل استون‌ویلا پس از ورود به زمین گلزنی کرد و نشان داد که می‌تواند در محوطه جریمه تأثیرگذار باشد.
زیرکزی برخلاف ششکو بیشتر به عقب آمدن و مشارکت در بازی‌سازی علاقه دارد. اگر پوچتینو بخواهد از مهاجمی استفاده کند که با بازیکنان پشت سر خود ترکیب شود، این ویژگی می‌تواند به سود او باشد. با این حال، هنوز مشخص نیست سرمربی جدید به او اعتماد خواهد کرد یا ترجیح می‌دهد امبومو را در مرکز خط حمله نگه دارد.
دالو و مدافعان میانی؛ دشوارترین آزمون تغییر سرمربی
اگر قرار باشد بازیکنانی را نام ببریم که با ورود پوچتینو بیش از دیگران تحت فشار قرار می‌گیرند، باید به خط دفاعی منچستریونایتد نگاه کنیم.
این تیم در ۱۵ مسابقه رسمی فصل جاری ۳۰ گل دریافت کرده و تغییرات مداوم در ترکیب دفاعی یکی از مشکلات اصلی دوران کریک بوده است.
دالو در هفته‌های اخیر گاهی در سمت چپ بازی کرده، اما با توجه به ویژگی‌های هجومی موردنظر پوچتینو، ممکن است رقابت در هر دو سمت دفاع شدیدتر شود. حضور دورگو در سمت چپ و توانایی نصیر مزراوی برای بازی در نقش‌های متفاوت، انتخاب ترکیب را برای سرمربی جدید پیچیده‌تر می‌کند.
در مرکز خط دفاع نیز هری مگوایر، لنی یورو و لیساندرو مارتینس باید خودشان را با خواسته‌های مربی جدید هماهنگ کنند. پوچتینو معمولاً از مدافعانش می‌خواهد هنگام پرس تیم جلوتر بازی کنند و فضای پشت خط دفاع را پوشش دهند. مسئله‌ای که برای تیمی با ۳۰ گل خورده، بدون خطر نخواهد بود.
در چنین شرایطی، سرعت یورو می‌تواند امتیاز مهمی باشد، اما تجربه مگوایر و توانایی بازی‌سازی مارتینس نیز برای پوچتینو ارزش دارد. هنوز نمی‌توان با قطعیت گفت کدام مدافع جایگاه ثابت خواهد داشت.
بالبا و سانتوس؛ خریدهای گران‌قیمتی که باید احیا شوند
منچستریونایتد در تابستان برای جذب کارلوس بالبا از برایتون ۷۰ میلیون پوند هزینه کرد و آندری سانتوس را نیز در قراردادی به خدمت گرفت که ارزش آن می‌تواند به ۵۰ میلیون پوند برسد.
با این حال، هیچ‌کدام تاکنون به مهره‌ای تعیین‌کننده تبدیل نشده‌اند. بالبا ابتدا به دلیل مصدومیت مچ پا دیر به ترکیب اضافه شد و اکنون نیز با مشکل همسترینگ مواجه است. سانتوس هم تنها چهار بار در لیگ برتر از ابتدا به میدان رفته است.
پوچتینو باید برای این دو بازیکن نقش مشخصی پیدا کند. بالبا از نظر قدرت حمل توپ و توانایی فیزیکی می‌تواند به خط میانی انرژی بدهد، اما جای‌گیری دفاعی او نیازمند کار است. سانتوس نیز هنوز میان نقش‌های مختلف خط میانی به ثبات نرسیده است.
در واقع، یکی از مأموریت‌های مهم سرمربی جدید این خواهد بود که از خریدهای گران‌قیمت تابستانی، بازیکنانی مؤثر بسازد.
تصمیم اول پوچتینو؛ تغییر نفرات یا تغییر رفتار تیم؟
با وجود تمام این احتمالات، بعید است پوچتینو در نخستین مسابقه خود مقابل لیورپول تغییرات گسترده‌ای در ترکیب ایجاد کند. او تنها چند جلسه تمرینی در اختیار خواهد داشت و بخش زیادی از بازیکنانش نیز تازه از اردوهای ملی بازمی‌گردند.
به همین دلیل، احتمال دارد نخستین تغییرات بیشتر در شیوه بازی بدون توپ، نحوه پرس و فاصله میان خطوط دیده شود تا در فهرست یازده بازیکن اصلی.
برای تیمی که در ده مسابقه لیگ برتر فقط یک بار پیروز شده، مهم‌ترین مسئله شاید این نباشد که چه کسی نیمکت‌نشین می‌شود، بلکه این است که یازده بازیکن حاضر در زمین چگونه دوباره به یک تیم تبدیل خواهند شد.
پوچتینو فرصت زیادی ندارد. اولین آزمون او در آنفیلد خواهد بود و همان مسابقه می‌تواند نشانه‌های اولیه‌ای از برندگان و بازندگان واقعی تغییر سرمربی منچستریونایتد را آشکار کند.
