قمار بزرگ در اولدترافورد
سرمربی آرژانتینی منجی شیاطین سرخ می‌شود یا یک شکست دیگر در راه است؟
باشگاه منچستریونایتد پس از تجربه‌های ناموفق اخیر روی نیمکت خود، بار دیگر به سراغ مائوریسیو پوچتینو رفته تا شاید این سرمربی آشنا با فضای لیگ برتر بتواند بحران عمیق اولدترافورد را مهار کند.
به گزارش ایلنا، منچستریونایتد انتخاب خود را انجام داده است: آن‌ها مائوریسیو پوچتینو را روی نیمکت می‌خواهند تا وضعیت ناامیدکننده خود را که با قرار گرفتن در رده هجدهم لیگ برتر به شرایطی بحرانی تبدیل شده است، تغییر دهند. مربیان سرشناس متعددی از آنتونیو کونته و دیدیه دشان گرفته تا ادی هاو در دسترس بودند، اما در نهایت مدیران یونایتد تصمیم گرفتند روی پوچتینو تمرکز کنند؛ گزینه‌ای که در طول دهه گذشته بارها نامش پیرامون باشگاه مطرح شده بود: در ماه می ۲۰۱۶ پس از اخراج فن‌خال، در دسامبر ۲۰۱۸ پس از برکناری مورینیو، در آوریل ۲۰۲۲ پیش از انتصاب اریک تن‌هاخ، و در اکتبر ۲۰۲۴ پس از برکناری خود او.
پس از این همه فرصت از دست‌رفته، به نظر می‌رسد این بار موقعیت مناسبی برای مائوریسیو پوچتینو فراهم شده است؛ کسی که هرگز تمجید خود از منچستریونایتد و سر الکس فرگوسن، سرمربی افسانه‌ای این تیم، را پنهان نکرده است. اما آیا این واقعاً انتخاب درستی است؟ بی‌بی‌سی در تلاش برای توضیح این موضوع می‌نویسد: «انتصاب پوچتینو جایی میان احساسات اشتباه در روی آوردن به چهره‌های محبوب هواداران با سابقه موفقیت کم یا بدون سابقه، مانند کریک و اوله گونار سولسشر، و راه حل آسان به خدمت گرفتن مربیان اثبات‌شده‌ای مانند فن‌خال و مورینیو قرار می‌گیرد.»
پوچتینو همچنان در انگلیس محبوب است
برای هواداران فرانسوی، مائوریسیو پوچتینو عمدتاً با دو چیز شناخته می‌شود: دوران طولانی‌مدتش در تاتنهام که به صعود به فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۱۹ انجامید، و دوران کوتاه‌تر اما به‌یادماندنی در پاری‌سن‌ژرمن، چه از نظر جام‌ها و چه از نظر سبک بازی. اما در انگلیس، این سرمربی آرژانتینی به لطف دوران موفقیت‌آمیز خود در ساوتهمپتون و تاتنهام فوق‌العاده محبوب باقی مانده است؛ موفقیتی که باعث شده دوران کوتاه یک‌ساله اخیر او در چلسی طی سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ زیر سایه قرار گیرد.
بر اساس گزارش مطبوعات انگلیس، مائوریسیو پوچتینو یک متفکر تمام عیار است که تیم‌هایش با مصرف انرژی فوق‌العاده در خط میانی و ارائه سبک فوتبال هجومی و جذاب متمایز می‌شوند. او همچنین می‌داند چگونه بازیکنان خود را پرورش دهد (مانند هری کین و سون در تاتنهام) و استعدادهای جوان را برای حضور در سطح اول فوتبال شکوفا کند (مانند کول پالمر در چلسی). با این حال، این تصویر ایده‌آل را می‌توان در چند مورد به چالش کشید. او به جز دوران یک سال و نیمه‌اش در پاری‌سن‌ژرمن (یک قهرمانی در لوشامپیونه، یک جام حذفی و یک سوپرجام)، هیچ جامی کسب نکرده است.
کارنامه‌ای رو به افت
هواداران پاری‌سن‌ژرمن کنفرانس‌های مطبوعاتی بی‌روح او را به یاد می‌آورند که پر از کلیشه و فقدان شفافیت بود، و کیفیت پایین خود مسابقات نیز به همین شکل بود. گویی این مربی آرژانتینی واقعاً تمایلی به حضور در آنجا نداشت و به سرعت رویای بازگشت به لیگ برتر را در سر می‌پروراند. او این فرصت را با چلسی به دست آورد، اما نتوانست از این موقعیت استفاده کند. او هرگز نتوانست تصویر خود به عنوان سرمربی تاتنهام را در نگاه هواداران آبی‌پوش پاک کند؛ هوادارانی که چندان متقاعد نشده بودند دوران حضور او در آنجا چگونه رقم خورده است.
در نهایت، دوران هدایت تیم ملی ایالات متحده آمریکا از سال ۲۰۲۴ تا نوامبر ۲۰۲۶ به او اجازه داد تا حدودی از مرکز توجهات دور بماند و با دیدگاهی تازه بازگردد. او برای روبه‌رو شدن با هواداران پرشور اولدترافورد که همچنان از سال‌ها انتخاب‌های ضعیف و ناکارآمد هم در بخش بازیکنان و هم در کادر فنی آزار دیده‌اند، به عملکردی جذاب و قوی نیاز خواهد داشت. اتلتیک در مقاله‌ای اختصاصی پیرامون چالش پوچتینو می‌پرسد: «مائوریسیو پوچتینو و منچستریونایتد: جامی زهرآگین یا پروژه‌ای رویایی برای بازسازی؟» شاید این پیوند در زمان مناسبی برای هر دو طرف شکل گرفته باشد، اما این چالش به شکلی چشمگیر دشوار به نظر می‌رسد.
