انگلیس دوباره در یک قدمی فینال بزرگ

به گزارش ایلنا، در این مدت در ایالات متحده باران زیادی نباریده است، اما آن پیش‌بینی‌های بدبینانه‌ای که درست یک ماه پیش و قبل از به چرخش درآمدن توپ در ورزشگاه آزتکا مطرح می‌شد، اکنون چقدر دور و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسند. در اکثر آن پیش‌گویی‌ها، اگر نگوییم تقریباً در همه آن‌ها، نام «انگلیس» در جایگاهی قرار گرفته بود که برای «ناامیدی بزرگ» تورنمنت رزرو شده بود.

چه ناامیدی بزرگی برای کسانی که منتظر ناامید شدن انگلیس بودند! تیم ملی انگلیس بار دیگر در جمع چهار تیم پایانی و مرحله نیمه‌نهایی حضور دارد؛ دقیقاً مانند جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه. آن‌ها اکنون تنها یک قدم با تکرار حضور در دیدار نهایی فاصله دارند؛ درست همان‌طور که در رقابت‌های یورو ۲۰۲۰ و یورو ۲۰۲۴ به فینال رسیدند.

اما نبرد برابر آرژانتین فراتر از یک مسابقه فوتبال عادی است. پیکفورد به همه یادآوری کرد که «آن‌ها تیم خوبی هستند... و البته مدافع عنوان قهرمانی.» در حالی که کادر فنی سه‌شیرها و شاگردان توخل به طور ویژه‌ای نگران مهار مسی هستند، مردم انگلیس با مرور خاطرات گل‌های فراموش‌نشدنی مارادونا در جام جهانی ۸۶ یا آن ضیافت پنالتی‌های شوم و مرگبار سال ۹۸ به خواب رفتند.

شبیخون توخل به میراث مارادونا و مسی

شاید مقصر اصلی اینکه انگلیس نمی‌تواند از گذشته خود عبور کند و تک ستاره جام جهانی ۱۹۶۶ همچنان تنها نشان افتخار روی پیراهن آن‌هاست، خود انگلیسی‌ها باشند. هری کین، کاپیتان باابهت این تیم، در این رابطه به صراحت گفت: «تلاش برای تفرقه افکنی و ایجاد شکاف بسیار آسان است. به نظر می‌رسد این یک طرز فکر همیشگی در میان انگلیسی‌ها باشد؛ چیزی که در این تورنمنت‌های بزرگ همواره تکرار می‌شود.»

با تمام این حواشی، چگونه می‌توان تیمی را که در چهار تورنمنت بزرگ از پنج تورنمنت اخیر خود به مرحله نیمه‌نهایی رسیده است را به این راحتی و با این سرعت به عنوان یک «ناامیدی بزرگ» برچسب‌گذاری کرد؟

این تعداد حضور در نیمه‌نهایی، معادل تمام دستاوردهای آن‌ها در ۶۶ سال گذشته است! اگر عبور از سد نروژ تنها به مسائل روحی و روانی بستگی داشت، اکنون شکست دادن آرژانتین به یک نیاز حیاتی و واجب تبدیل شده است؛ یک ضرورت بزرگ برای توخل، برای بلینگام، برای کین، برای ساوتگیت، برای بکام، برای شیلتون و فراتر از همه، برای کل کشور انگلیس.