از جنگ فالکلند تا انتقام دست خدا
بلینگام با چنگ و دندان در انتظار مسی
جدال تاریخی انگلیس و آرژانتین برای فینال جام جهانی در حالی برگزار میشود که مسی برای نخستین بار مقابل سهشیرها و بلینگام باانگیزه صفآرایی میکند.
به گزارش ایلنا، هیچ نبرد بینقارهای در دنیا به حرارت و هیجان دربی بینقارهای امروز میان آرژانتین و انگلیس در آتلانتا وجود ندارد. این رویارویی بسیار فراتر از یک بازی فوتبال ساده است. فاکتورهای ورزشی، سیاسی و اجتماعی به این پیکار شکلی ویژه بخشیدهاند؛ دوئلی که بیشتر از زمان حال، ریشه در گذشته دارد و فراتر از بلیت فینال جام جهانی، نبردی برای تسویهحسابهای قدیمی است.
امروز در شرایطی مسی و بلینگام با یکدیگر سرشاخ میشوند و کین و خولیان آلوارز به دنبال باز کردن دروازهها هستند که این مسابقه برای اکثر هواداران انگلیسی و آرژانتینی چیزی بسیار فراتر از فوتبال است، هرچند که سرمربیان دو تیم تمام تلاش خود را به کار بستهاند تا از حساسیتها و تنشهای پیش از بازی بکاهند.
برای پیدا کردن سرمنشأ این خصومت دیرینه و شدید، باید نزدیک به یک قرن در تاریخ به عقب بازگردیم. هرچند انگلیسیها به عنوان مخترعان فوتبال، سهم غیرقابلانکاری در ورود این ورزش به کشور آرژانتین داشتند، اما عشق و اشتیاق بیحدومرز مردم آرژانتین به این توپ گرد باعث شد تا خیلی زود آن را دارایی ملی خود بدانند. یک سیاستمدار آرژانتینی پس از پیروزی تیم ملی کشورش مقابل انگلیس در یک دیدار دوستانه در سال ۱۹۵۳ در بیانیهای مشهور اعلام کرد: «ما راهآهن را ملی کردیم و حالا فوتبال را ملی کردهایم.»
تاریخچهای مملو از خون و انتقام
حس مبارزه با استعمار، حتی اگر صرفاً جنبهای استعارهای داشته باشد، خود را در قالب جنگهایی واقعی در ادوار مختلف جامهای جهانی به نمایش گذاشته است. رسانههای آرژانتینی پس از اخراج راتین در جام جهانی ۱۹۶۶ و حذف تیمشان مقابل انگلیس میزبان، آن بازی را سرقت قرن نامیدند؛ حادثهای که هنوز هم در یادها زنده است. درست مانند کارت قرمز معروف بکام در جام جهانی ۱۹۹۸ که در پی واکنش عصبی او به شیطنت سیمئونه رخ داد؛ حرکتی تاکتیکی از سوی هافبک آرژانتینی که به سود تیمش تمام شد، هرچند انگلیسیها در آن بازی به یک برد حماسی دست یافتند و روزنامه میرور تیتری تاریخی را برای آیندگان به یادگار گذاشت: «ده شیر تاریخی و یک بچه نادان.»
کابوسی که انگلیسیها فراموش نمیکنند
اما مهمتر از تمام این حوادث، تقابل تاریخی دو تیم در ورزشگاه آزتکای مکزیک است که تنها دو سال پس از شعلهور شدن آتش جنگ فالکلند برگزار شد. این مسابقه علاوه بر ابعاد فوقالعاده حساس ژئوپلیتیک، به خاطر دو شاهکار جاودانه از سوی مارادونا در تاریخ فوتبال ثبت گردید: ضربه دست خدا در برابر شیلتون و به ثمر رساندن گل قرن با دریبل زدن نیمی از بازیکنان حریف، صحنهای مبهوتکننده که ویکتور هوگو مورالس گزارشگر نامدار آن را برای همیشه اینگونه توصیف کرد: «بادبادک کیهانی، تو از کدام سیاره آمدهای!»
اگرچه در آن روز بزرگ آرژانتینیها فاتح میدان شدند، اما آمار کلی گویای چیز دیگری است؛ چرا که در ادوار جام جهانی، دست برتر با تیم ملی انگلیس است که موفق به کسب سه پیروزی در مقابل تک برد آلبیسلسته شده و در مجموع مسابقات رسمی و دوستانه نیز این فاصله به شش برد در برابر دو برد به نفع انگلیسیها افزایش مییابد.
حقیقت مهم این است که مسی هرگز تا به حال مقابل سهشیرها به میدان نرفته است و همین موضوع هیجان بازی امروز را به اوج میرساند. در طول ۲۱ سالی که از آخرین رویارویی این دو قدرت سنتی میگذرد، لئو فرصت کافی داشته تا روح مارادونا را در خود متبلور کند و حتی کارهایی بزرگتر انجام دهد.
به همین دلیل است که سهشیرها با وجود بهرهمندی از جود بلینگام، به شدت از فوقستاره آرژانتینی هراس دارند؛ چرا که میدانند در یکی از آخرین بازیهای ملی مسی، باید در مقابل دشمن دیرینه و خطرناکترین بازیکن جهان صفآرایی کنند. سناریویی که جذابتر از آن ممکن نیست.
