وقتی بیتلز و اویسیس همتیمی کین و یارانش میشوند
جادوی موسیقی راک در مسیر صعود سهشیرها به نیمهنهایی جام جهانی
طنینانداز شدن شاهکارهای نوستالژیک گروههای افسانهای بیتلز و اویسیس در اردوی تیم ملی انگلیس، به موسیقی متن پیروزیهای جذاب سهشیرها در جام جهانی ۲۰۲۶ تبدیل شده و این تیم را برای دومین بار در هشت سال گذشته به مرحله نیمهنهایی رسانده است.
به گزارش ایلنا، جامعه و هواداران فوتبال انگلیس همواره با یک سوال تکراری مواجه میشوند: آیا این بار جام به خانه برمیگردد؟ تیم ملی انگلیس موفق شده خود را به مرحله نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ برساند. این برای چهارمین بار در طول تاریخ است که سهشیرها به جمع چهار تیم پایانی این تورنمنت بزرگ راه پیدا میکنند. هدف بزرگ آنها اکنون رسیدن به دومین فینال تاریخ خود است؛ فینالی که در صورت صعود، اولین فینال آنها پس از ۶۰ سال و از زمان قهرمانی خاطرهانگیزشان در ومبلی سال ۱۹۶۶ خواهد بود. قطعاً این دستاورد بزرگ، دلیل کافی برای جشن و پایکوبی هواداران وفادار و همیشگی انگلیسی است.
فوتبال تنها یک ورزش ساده نیست، بلکه بخشی از فرهنگ، آیین، همدلی و روانشناسی تودهها به شمار میرود. همانطور که شکستها آیین و مرسومات خاص خود را دارند، پیروزیها نیز همینگونه هستند؛ به ویژه زمانی که صحبت از بردهای بزرگ در میان باشد. انگلیس همواره آیین پیروزیهای خود را در جادوی موسیقی یافته است. این موضوع مربوط به امروز نیست، بلکه ریشهای قدیمی دارد. ترانه معروف «تو هرگز تنها قدم نخواهی زد» به سرود رسمی و قلبی هواداران لیورپول تبدیل شده و آهنگ سنتی «من همیشه حباب میسازم» تاریخچه باشگاه وستهم را در خود خلاصه کرده است. فراتر از فوتبال باشگاهی، طرفداران سهشیرها پنج سال پیش آهنگ «کارولین شیرین» از نیل دایموند (خواننده آمریکایی) را به عنوان موسیقی متن بردهای ملی خود انتخاب کردند. اما امروز، لیست پخش سرودهای تیمی تغییر کرده است.
وقتی نوستالژی دهه ۹۰ ارتش سهشیرها را زنده میکند
رقابتهای جام جهانی بار دیگر یکی از آثار کلاسیک و ماندگار موسیقی راک انگلیس را به صدر گفتگوها بازگردانده است. پیوند عمیق میان هواداران و اعضای تیم ملی باعث شده تا در این جام جهانی، ترانههای گروه مشهور «اویسیس» به بخش جداییناپذیری از جشنهای پس از هر پیروزی تبدیل شود. آهنگ انتخابشده چیزی نیست جز «واندروال» (دیوار آرزوها) از گروه اویسیس که در سال ۱۹۹۵ در قالب آلبوم «داستان چیست صبح بخیر؟» منتشر شد. این اثر بدون شک یکی از شناختهشدهترین ترانههای ۳۰ سال اخیر است که مرزهای موسیقی راک را درنوردیده و به اثری جهانی تبدیل شده است؛ آهنگی که اکنون سرود ملی غیررسمی انگلیس به شمار میرود. ریتم جذاب و همهپسند این ترانه در اواسط دهه ۹۰ آن را به یک بمب ساعتی تبدیل کرد و این موفقیت چشمگیر در سال ۲۰۲۵، یعنی زمانی که برادران گالاگر (نوئل و لیام) پس از سالها دوری خبر از اتحاد دوباره گروه دادند، مجدداً زنده شد.
نوای آهنگ «واندروال» در استادیومهای آمریکای شمالی با همان شور و حرارت دهه ۹۰ میلادی طنینانداز شده است. از پیروزی ۴-۲ مقابل کرواسی در اولین بازی سهشیرها در دالاس گرفته تا کامبک درخشان و برد ۲-۱ برابر جمهوری کنگو در آتلانتا، این آهنگ در تمام لحظات همراه تیم بوده است. این ملودی جذاب همچنین در استادیوم آزتکا مکسیکوسیتی پس از برتری حیاتی مقابل مکزیک در مرحله یکهشتم نهایی و البته در میامی پس از عبور از سد نروژ در مرحله یکچهارم نهایی به گوش رسید. موقعیت برای جشن گرفتن کاملاً بینقص است؛ هم هواداران روی سکوها و هم بازیکنان درون زمین، متن و ملودی غمانگیز اما حماسی این ترانه را از حفظ هستند و آن را با تمام وجود فریاد میزنند.
لیام گالاگر، خواننده اصلی گروه اویسیس، رضایت و خوشحالی خود را از انتخاب این ملودی افسانهای که ۳۱ سال پیش به آن جان بخشید، ابراز کرده است. او که خود یکی از هواداران دوآتیشه منچسترسیتی است، حالا به واسطه این جادوی موسیقی، به حامی جدی «سه پادشاه» تبدیل شده است.
جود بلینگام و ترانه افسانهای بیتلز
اگر ترانه «واندروال» لحظهای صمیمانه و مشترک میان هواداران و کل تیم است، آهنگ «هی جود» ادای احترامی ویژه به یک ستاره خاص است. ترانه ماندگاری که پل مککارتنی در سال ۱۹۶۷ برای جولیان لنون، پسر جان لنون بزرگ ساخت، اکنون به سرودی برای ستایش دستهجمعی جود بلینگام تبدیل شده است. البته این اولین بار نیست که چنین صحنهای خلق میشود؛ در طول اولین فصل حضور او در رئال مادرید، بلندگوهای ورزشگاه سانتیاگو برنابئو گلهای این هافبک انگلیسی را با پخش بخش پایانی این آهنگ جشن میگرفتند؛ جایی که مککارتنی به همراه سه عضو دیگر گروه بیتلز و همسرایان، عبارت نمادین «نا نا نا نا نا نا نا، نا نا نا، هی جود!» را تکرار میکردند.
از استودیوهای تریدنت لندن تا جام جهانی ۲۰۲۶؛ جادوی موسیقی راک انگلیس با فرهنگ و هویت فوتبال این جزیره ادغام شده تا دو میراث فرهنگی بزرگ این کشور در هم آمیزند. آیا روز چهارشنبه باز هم نوای ماندگار اویسیس و بیتلز در استادیوم طنینانداز خواهد شد؟
