خوشبختترین ستارههای جهان
صعود دراماتیک به نیمهنهایی جام جهانی بدون یک ثانیه بازی
در حالی که نبرد غولهای فوتبال در جام جهانی به اوج خود رسیده، ۹ بازیکن خوششانس و البته نامدار بدون حتی یک دقیقه پا به توپ شدن، همراه تیمهایشان به نیمهنهایی صعود کردهاند.
به گزارش ایلنا، موفقیتهای تیمی همیشه با درخششهای فردی بازیکنان همسو نیست. در شرایطی که تیمهای ملی اسپانیا، فرانسه، آرژانتین و انگلیس خود را برای نبرد نهایی جهت رسیدن به فینال جام جهانی آماده میکنند، بازیکنانی در ترکیب این تیمها حضور دارند که تمام مسیر این تورنمنت بزرگ را روی نیمکت ذخیرهها سپری کردهاند. ۹ بازیکن غیردروازهبان بدون اینکه حتی یک دقیقه فرصت بازی در زمین را پیدا کنند، همراه تیمهایشان به نیمهنهایی رسیدهاند. این یک وضعیت عجیب است، چرا که بسیاری از آنها مهرههای کلیدی هستند که در اکثر تیمهای دیگر جام جهانی میتوانستند به عنوان بازیکن فیکس بازی کنند. البته دروازهبانهای دوم و سوم که معمولاً در این آمارها جای میگیرند، در این لیست لحاظ نشدهاند.
تیم ملی فرانسه بیشترین سهم را در میان بازیکنان بدون بازی در این تورنمنت دارد. انگولو کانته و لوکاس هرناندز هنوز طعم حضور در زمین را در این جام جهانی نچشیدهاند، هرچند که ترافیک اصلی در خط حمله این تیم دیده میشود. ترافیک شدید مهرههای هجومی در ترکیب دشان، فضای کمی را برای چرخشی بازی کردن باقی گذاشته است. رایان شرکی در ۵ مسابقه تنها ۶۱ دقیقه بازی کرده است. سهم مگنس اکلیوش فقط ۷ دقیقه بوده و ژان فیلیپ ماتتا در سه بازی مجموعاً ۲۱ دقیقه در زمین حضور داشته است. مارکوس تورام نیز حضور کوتاهی در بازی مقابل عراق داشت. این وضعیت به هیچ وجه نشاندهنده ضعف این بازیکنان نیست، بلکه بهای سنگینی است که فرانسه برای داشتن خط حملهای کهکشانمانند پرداخت میکند. در خط میانی، وارن زئیر امری تنها ۱۹ دقیقه فرصت بازی پیدا کرده و در خط دفاعی نیز ابراهیما کوناته، مدافع ثابت خروسها، فقط ۱۴ دقیقه در زمین دویده است.
ستارههای گرانقیمتی که در حسرت یک دقیقه بازی سوختند
شرایط در اردوی تیم ملی اسپانیا کمی متفاوت است. لوئیس دلا فونته تصمیمات رادیکالتری گرفته و چهار بازیکن یعنی الخاندرو گریمالدو، مارتین زوبیمندی، اریک گارسیا و ویکتور مونیوز را حتی یک دقیقه هم بازی نداده است. دلیل این موضوع، ثبات بالای خط دفاعی لاروخا است که در طول تورنمنت نیاز چندانی به تغییر نداشته است. علاوه بر این، دلا فونته ترجیح میدهد شاکله اصلی تیمش را حفظ کند تا اینکه بخواهد با دادن دقایق کوتاه به بازیکنان مختلف، هماهنگی تیمی را به هم بزند. در مورد ویکتور مونیوز، غیبت او به مصدومیتش در ابتدای اردو برمیگردد. با این حال، سرمربی اسپانیا دقایق بسیار کوتاهی را به برخی دیگر اختصاص داده است؛ به طوری که بورخا ایگلسیاس یک دقیقه مقابل پرتغال و مارک پوبیل یک دقیقه در برابر اتریش بازی کردند تا نامشان در لیست بازیکنان بدون بازی قرار نگیرد.
عدالت به سبک اسکالونی و ترافیک سنگین در خط حمله سهشیرها
در نقطه مقابل، تیم ملی آرژانتین قرار دارد که رویکرد کاملاً متفاوتی را در پیش گرفته است. لیونل اسکالونی عادلانهترین توزیع دقایق بازی را در میان بازیکنانش داشته است؛ به طوری که هیچ بازیکن غیردروازهبانی بدون انجام بازی به نیمهنهایی نرسیده است. جیووانی لو سلسو کار خود را با ۶۰ دقیقه بازی و یک گل مقابل اردن آغاز کرد و سپس از ترکیب اصلی کنار رفت. مارکوس سنسی در همان مسابقه بازی کرد، در حالی که والنتین بارکو فقط ۱۹ دقیقه فرصت پیدا کرد. نیکو پاز نیز در بازی با اردن فیکس بود و ۱۰ دقیقه هم مقابل الجزایر بازی کرد. در نهایت، جولیانو سیمئونه نیز فرصت فیکس شدن مقابل اردن را به دست آورد که آخرین حضور او در زمین بود. به این ترتیب تمام بازیکنان آلبیسلسته بازی کردهاند، هرچند برخی از آنها فقط مقابل اردن که بازی تدارکاتی و آزمایشگاهی اسکالونی بود به میدان رفتند.
تیم ملی انگلیس لیست چهار تیم پایانی را با دو بازیکن بدون بازی تکمیل میکند: کوبی مینو و ایوان تونی. این موضوع تضاد عجیبی با عملکرد کلی سهشیرها دارد. انگلیس که در مراحل ابتدایی به دلیل غیبت مهرههای کلیدی مانند کول پالمر به شدت مورد انتقاد قرار گرفته بود، در مراحل حذفی راه خود را پیدا کرد و با ارائه بازیهای منسجمتر به نیمهنهایی رسید. در این مسیر، اولی واتکینز و جردن هندرسون فقط شش دقیقه مقابل پاناما بازی کردند و مارکوس رشفورد نیز پس از گلزنی و فیکس شدن مقابل پاناما و کنگو، دوباره در بازیهای سرنوشتساز نیمکتنشین شد.
فوتبال همیشه سیاه و سفید نیست. فراتر از ۹ بازیکنی که همچنان در انتظار اولین بازی خود هستند، هر چهار تیم حاضر در نیمهنهایی بازیکنانی دارند که نقششان بسیار کمرنگتر از حد انتظار بوده است. در نهایت، فوتبال پارادوکسهایی را رقم میزند که تنها در تورنمنتهای بزرگی چون جام جهانی قابل درک است؛ جایی که شما میتوانید در فاصله دو قدمی بالا بردن جام قهرمانی باشید، بدون اینکه حتی یک پاس در زمین داده باشید، اما همچنان عضوی از تیم قهرمان جهان محسوب شوید.
