سقوط آزاد ستاره پرتغالی در جام جهانی
روزهای تاریک برناردو سیلوا در آمریکا
ستاره تیم ملی پرتغال، با عملکردی ناامیدکننده و ثبت کارنامهای که بیشتر مایه ابهام بود تا درخشش، جام جهانی را ترک کرد تا جایگاه او در رئال مادرید بیش از هر زمان دیگری مبهم و نامشخص شود.
به گزارش ایلنا، برناردو سیلوا (۳۱ ساله) از هماکنون در حال سپری کردن روزهای مرخصی خود است، پیش از آنکه برای پیوستن به رئال مادرید به پایتخت اسپانیا پرواز کند. او در آنجا زیر نظر هموطنش، ژوزه مورینیو، کار خواهد کرد و بار دیگر با همتیمی سابق خود، کیلیان امباپه، همراه میشود؛ بازیکنانی که در فصلهای ۲۰۱۵-۱۶ و ۲۰۱۶-۱۷ در موناکو در کنار یکدیگر بازی میکردند.
این استراحت پس از یک جام جهانی ناامیدکننده برای او فرا میرسد. این بازیکن پرتغالی که به عنوان بازیکن فیکس برای تیم ملی کشورش وارد تورنمنت شده بود، به سرعت خود را در نقش یک بازیکن تعویضی دید: در برابر کنگو، در اولین مسابقه مرحله گروهی، برناردو در بین دو نیمه تعویض شد؛ آن هم پس از نیمه اولی که عملکردش با پیشرفت بازی افت کرد و یک کارت زرد دریافت نمود. روبرتو مارتینز، سرمربی او، در نیمکتنشین کردن شماره ۱۰ تردید نکرد و این بازیکن دیگر در ادامه جام جهانی در ترکیب اصلی قرار نگرفت.
در خصوص سایر مسابقات، بازیکن سابق سیتی حضور بسیار کمرنگی داشت: تنها ۱۴ دقیقه مقابل ازبکستان، بدون زمان بازی برابر کلمبیا در مسابقهای که تعیینکننده صدرنشین گروه بود، نیم ساعت مقابل کرواسی، و تنها هفت دقیقه برابر اسپانیا؛ جایی که او پس از شکست مقابل لاروخا (۰-۱) با این تورنمنت معتبر بینالمللی خداحافظی کرد. در مجموع، ۹۵ دقیقه بازی که در آن این بازیکن پرتغالی موفق به ثبت هیچ گل یا حتی پاس گلی نشد تا به یکی از ناامیدهای جام جهانی تبدیل شود.
جایگاه او در رئال مادرید در هالهای از ابهام است
با پایان یافتن مسیر در جام جهانی، برناردو خود را برای برداشتن قدم بعدی در دوران حرفهایاش آماده میکند: بازی برای رئال مادرید. به محض ورود او به والدبباس، ژوزه مورینیو تلاش خواهد کرد تا بهترین نقش ممکن را برای او پیدا کند. در تئوری و پس از اینکه او یک بازیکن فیکس همیشگی زیر نظر پپ گواردیولا و تیم ملیاش — تا پیش از جام جهانی — بود، این بازیکن پرتغالی به عنوان یک مهره کلیدی در سیستم سرمربی رئال مادرید دیده میشود؛ سیستمی که به نظر میرسد آرایش ۱-۳-۲-۴ باشد. عملکرد او در جام جهانی، جایگاهش را در ترکیب اصلی با تردیدهایی مواجه کرده است.
این بازیکن جدید رئال مادرید که میتواند هم به عنوان هافبک هجومی و هم به عنوان وینگر راست کاذب بازی کند، باید برای قرار گرفتن در ترکیب یازده نفر اصلی بجنگد. آن منطقه از زمین هنوز صاحب قطعی ندارد. بازیکنانی مانند براهیم، ماستانتونو و رودریگو — که در حال حاضر مصدوم است — نتوانستهاند یک جایگاه ثابت و همیشگی را برای خود تضمین کنند. از این رو، برناردو که از تطبیقپذیری خاص خود نیز بهره میبرد، در این رقابت از یک مزیت برخوردار است؛ رقابتی که باید دید آیا عملکرد ضعیف او در جام جهانی روی شانسهایش تأثیر خواهد گذاشت یا خیر.
فاکتورهای مثبت
این تطبیقپذیری جزئی به او نسبت به رقبایش برتری میدهد. تجربه او — ۹ فصل حضور در منچسترسیتی — رهبری، تلاش، پیشرفت و استعداد را نیز باید به این ویژگیها اضافه کرد.
همانطور که فصل گذشته در سیتی نشان داد، این بازیکن پرتغالی ۲,۸۸۶ دقیقه بازی به ثبت رسانده، دو گل به ثمر رسانده و چهار پاس گل ارسال کرده است. او به طور میانگین ۶۸.۹ پاس در هر مسابقه با دقت ۹۰ درصدی ارسال کرده و به عنوان یک بازیساز کلیدی، میانگین ۲۳.۲ پاس به یکسوم تهاجمی زمین حریف داشته است.
در مقایسه با همتیمیهای جدیدش، برناردو در چندین بخش برتر است: او میانگین ۶۲.۴ پاس در هر مسابقه را دارد، در حالی که برای مثال بلینگام میانگین ۴۷.۱ پاس را ثبت کرده است؛ او تقریباً ۲.۱۲ پاس کلیدی در هر بازی ارسال میکند — والورده معمولاً ۱.۴۵ پاس کلیدی میدهد؛ او در دریبلهای رو به جلو با میانگین ۳.۸۸ از شوامنی پیشی میگیرد؛ او حدود ۰.۹۱ بار مالکیت توپ را از دست میدهد — کاماوینگا دو برابر بیشتر این کار را انجام میدهد؛ او میانگین ۲.۴۵ کنش دفاعی را ثبت میکند — آماری بالاتر از آردا گولر؛ و نزدیک به ۱۲ کیلومتر در هر مسابقه میدود. تمام این آمارها نقاط قوت او را نشان میدهند. با این حال، اینکه او چقدر مؤثر از آنها استفاده کند، به این بستگی دارد که مورینیو چگونه تصمیم بگیرد او را در تیم ادغام کند.
