رؤیای بزرگ صخره جوان بارسلونا در جام جهانی
کوبارسی: خودم را با جام قهرمانی تصور کردهام
پائو کوبارسی در گفتگو با رسانه آس، با تمجید از آرامش لامین یامال، از رویای بزرگ خود برای فتح جام جهانی سخن گفت.
به گزارش ایلنا، ساعت ۱۰:۰۰ صبح است و جایگاه خبرنگاران در ورزشگاه کاتن بول دالاس، به کندویی از فعالیت رسانهای تبدیل شده است. از بالا تا پایین، قهرمانان داستان در حال رفت و آمد هستند: اویارزابال، بائنا، بورخا ایگلسیاس، پدرو پورو، نیکو ویلیامز… در انتهای آن اتاق طویل، پائو کوبارسی (متولد ۲۲ ژانویه ۲۰۰۷) ظاهر میشود؛ در حالی که همان خراش کاملاً ملموس روی صورتش خودنمایی میکند که زخم نبردی از یک مسابقه لیگ قهرمانان اروپا در بلگراد است. او پیش از اینکه خود را به لنز دوربین میگل آنخل مورناتی برای جلسه عکاسی بسپارد، به خبرنگاران اعزامی آس سلام کرده و میگوید: «همه چیز رو به راهه، فقط این همه سفر و جابجایی یکم دردسرساز و خستهکننده بود…» تیم ملی اسپانیا این سهشنبه دومین نیمهنهایی جام جهانی خود را برگزار میکند که این موفقیت را در درجه اول مدیون استحکام دفاعی خود است.
اینجاست که پای این جوان محتاط اهل اسپانیول به میان میآید؛ پسری که در خارج از زمین خجالتی به نظر میرسد، اما درون مستطیل سبز روحیهای سرکش و تسلیمناپذیر دارد. او برای اینکه دیگر کسی ذرهای شک نداشته باشد، میگوید: «پویول، اسطوره منه.»
کوبارسی (۱۷ ساله) در کنار لاپورت (۱۸ ساله)، مدافع میانی است که بیشترین توپربایی را در نیمه زمین حریف در این جام جهانی داشته است. او همچنین در پاسهای کلیدی رتبه سوم تورنمنت و در دریبلزنی جایگاه چهارم را به خود اختصاص داده است. دلافوئنته در مرحله یکچهارم نهایی مقابل بلژیک او را آزاد گذاشت و پائو این لطف را با شوت خود پاسخ داد؛ شوتی که پس از مهار اولیه لادنس، منجر به گل حماسی و ۲-۱ میکل مرینو شد.
کوبارسی اکنون به بازیکنی زیر ۲۰ سال تبدیل شده که بیشترین دقایق بازی را در یک جام جهانی ثبت کرده است؛ او ۵۴۰ دقیقه بازی کرده و از کیلیان امباپه هم عبور کرده است. او در آغاز گفتگوی خود با آس میگوید: «شاید من خیلی در کانون توجه و پرسرصدا نباشم، اما دارم کمکم وارد این فضا میشم. این یک تورنمنت منحصربهفرد و خاصه و اولین بار همیشه بهترینه. من خیلی جوان هستم و تجربه چنین فضایی واقعاً فوقالعاده است. داشتن اعتماد سرمربی هم مایه افتخار منه.»
این تحسینبرانگیز است که بازیکنانی همسن او در مسابقات قهرمانی زیر ۱۹ سال اروپا بازی میکنند، در حالی که او یکی از بهترین بازیکنان جام جهانی بزرگسالان است. او ادامه میدهد: «دیروز توانستم با ژاوی (اسپارت) و کیم (جونیانت، ارزشمندترین بازیکن) صحبت کنم. ما بازیکنان لاماسیا یک گروه دوستانه داریم که قبلاً با هم زندگی میکردیم. به آنها برای تورنمنت بزرگی که پشت سر گذاشتند تبریک گفتیم؛ آنها کلینشیت کردند و ۱۹ گل به ثمر رساندند... کاری که انجام دادند فوقالعاده بود. به نظر میرسید لامین یا من باید آنجا میبودیم، اما حالا ما اینجا در جام جهانی هستیم...»
مقایسه دو سبک متفاوت؛ از صخره پرسکننده تا پسر پارک محله
بحث بلافاصله به سمت لامین یامال سوق پیدا میکند. با مرور آنچه سالها پیش در لاماسیا جریان داشت، بسیاری از منابع از کوبارسی به عنوان یکی از مشاوران کلیدی اولین لامینِ وارد شده از روکافوندا یاد میکنند. کوبارسی میگوید: «من قاطعترم، دوست دارم پرس کنم، در حالی که لامین آرامتره و کار خودش رو میکنه. این سبک بازی اوست و کاملاً خودش رو نشان میده. انگار داره تو پارک محله بازی میکنه.»
و وقتی از او پرسیده میشود که او را چطور میبیند، تایید میکند که او برای رویارویی با فرانسه آماده است: «بسیار خوب، او روی کاری که باید انجام دهد و روی کمک به تیم تمرکز کرده است. او میداند که نورافکنها روی گلها و پاسگلها زوم شدهاند، اما فراتر از آن، روی کمک به تیم در کارهای دفاعی و فشار آوردن به مدافع کناری حریف به همان روشی که خودش بلد است، تمرکز دارد. لامین وقتی با شما روبرو میشود، ویرانکننده است.»
علیرغم جوانی، کوبارسی پیش از این با تمامی بازیکنان تراز اول فرانسه روبرو شده است. او درباره عثمان دمبله، برنده توپ طلا که ماهها قبل از ورود او به تیم اصلی بارسا را ترک کرد، میگوید: «من چند بار با او تمرین کردم. باید خیلی مراقب باشید چون او به شدت تیزپا است و میتواند از هر طرفی به شما هجوم بیاورد.»
(جالب اینجاست که خبر انتقال دمبله به پیاسجی، سه سال پیش در جریان تور بارسا در ایالات متحده، در همین دالاس منتشر شده بود...). کوبارسی همچنین فینال المپیک در پارک دو پرنس را برای آس یادآوری میکند، جایی که با سه بازیکن فوقالعاده دیگر یعنی دوئه، اولیسه و ماتتا روبرو شد:
«مسابقه سختی بود، ۱-۰ مقابل فرانسه در پاریس عقب افتادیم... اما از عقبنشینی ۱-۳ برگشتیم. فوتبال همین است و آنها بازی را مساوی کردند. به نظر میرسید همه چیز در حال فروپاشی است و کار ما تمام شده است. اما ما یک نتیجه فوقالعاده و منحصربهفرد رقم زدیم.»
از تقابل با امباپه در الکلاسیکو تا درسهای هانسی فلیک
کیلیان امباپه؛ پدیدهای که آنها پیش از این در شش الکلاسیکو با او روبرو شدهاند. رکورد ثبتشده کمی متناقض بوده است؛ این بازیکن فرانسوی شش گل به ثمر رساند، اما بارسا در پنج بازی از آن مسابقات پیروز شد. کوبارسی تصمیم میگیرد عقبنشینی نکند: «ترسناک نیست، اما همه میدانند او چه کیفیتی دارد. حتی اگر کاملاً در جریان بازی درگیر نباشد، میتواند با یک حرکت سریع آن را تغییر دهد. او مثل لامین بینظیر است. ما باید برای تمام ۹۰ دقیقه کاملاً متمرکز باشیم...»
کوبارسی سرشار از اعتماد به نفس است و عوامل متعددی در این امر دخیل هستند. یکی از آنها هانسی فلیک است: «از همان لحظهای که آمدم، او به من اعتماد کرد، هرچند نتوانستم در اولین پیشفصل او شرکت کنم (چون از بازیهای المپیک برمیگشتم). او به من گفت که تواناییهای خوبی دارم اما باید آنها را توسعه دهم و تقویت کنم. این موضوع به من کمک زیادی کرد، از نظر شخصی هم کمک کرد تا همیشه کاملاً متعهد باشم. شما همانطور که تمرین میکنید، بازی میکنید و من بسیار افتخار میکنم که او سرمربی من است.»
عامل دوم، باتجربههایی مانند لاپورت و اینیگو مارتینز هستند: «آنها بسیار شبیه به هم هستند و به من کمک زیادی کردهاند. آنها تجربه بیشتری دارند و من هنوز باید در این زمینه رشد کنم. افرادی مثل آنها شما را به جلو هل میدهند، شخصیت دارند و به من کمک میکنند. اما من هم تلاش میکنم بهترین عملکردم را به آنها ارائه دهم و به هر شکلی که میتوانم کمکشان کنم.»
و در نهایت، خود او: «وقتی ۱۶ ساله بودم، لاغرتر بودم. اکنون رشد کردهام. آنها به من فشار نمیآورند؛ خودم از نظر ذهنی روی کار در سالن بدنسازی و روی ریکاوری تمرکز میکنم. این کار برای من طبیعی پیش میآید.»
تصویرسازی فینال بزرگ؛ وقتی کوبارسی کاپ را بالای سر میبرد
کوبارسی در حال رویاپردازی است. از او میپرسند که آیا خودش را با جام جهانی تصور کرده است یا خیر: «بله، بله، شما میتوانید از بچگی آن را تصور کنید. اما وقتی اینجا هستید و به هدف نزدیکتر میشوید، جشن قهرمانی و اشتیاق برای بالا بردن آن جام را حتی بیشتر از قبل تصویرسازی میکنید.»
کوبارسی میکروفون خود را باز میکند و میگوید: «وگرنه، همه شما متوجه میشوید که در رختکن چه میگذرد...»
و در اطراف ورزشگاه کاتن بول قدم میزند. فرانسه، ما آمادهایم!
