عزم جزم خروسها برای هدیه باشکوه به دشان
آیا فرانسه انتقام فینال تلخ گذشته را در جام جهانی میگیرد؟
تیم ملی فرانسه پس از شکست در فینال دوره گذشته، با توپ پر پا به جام جهانی ۲۰۲۶ میگذارد تا با فتح جام طلایی، باشکوهترین خداحافظی ممکن را برای دشان روی نیمکت خروسها رقم بزند.
به گزارش ایلنا، همانطور که انتظار میرفت، تیم ملی فرانسه بر گروه انتخابی خود مسلط شد و در پنج مسابقه از شش دیدار خود در برابر اوکراین، ایسلند و آذربایجان به برتری دست یافت و در این مسیر تنها چهار گل دریافت کرد.
جای هیچ شگفتی نیست که کیلیان امباپه با به ثمر رساندن پنج گل، از جمله دو گل مقابل اوکراین، کار خود را به عنوان بهترین گلزن تیم به پایان رساند. نکته جالب توجه این است که او این آمار را تنها با حضور در چهار مسابقه به دست آورد و دو بازی را به دلیل مصدومیت از دست داد.
این روند مثبت و رو به جلو در جریان پیروزیهای خروسها در دیدارهای دوستانه مقابل برزیل و کلمبیا نیز تداوم یافت، اما شکست مقابل ساحل عاج در آستانه آغاز تورنمنت، برخی از نقاط ضعف را در اسکواد لسبلوز آشکار کرد.
چه انتظاراتی باید داشت؟
قهرمانی جهان در سال ۲۰۱۸ و نایبقهرمانی در سال ۲۰۲۲، به تنهایی برای درک این موضوع که چرا فرانسه به عنوان یکی از مدعیان اصلی و بلامنازع فتح جام به آمریکای شمالی میآید، کافی است.
وقتی ترکیب تیم شامل چهار تن از تعیینکنندهترین و آمادهترین بازیکنان حال حاضر فوتبال جهان است، سخت میشود فرانسه را به عنوان مدعی اصلی در نظر نگرفت. در این تیم امباپه حضور دارد؛ ماشین گلزنی خستگیناپذیر در رده باشگاهی و ملی. در کنار او مایکل اولیسه که فصلی درخشان و فوقالعاده را با بایرن مونیخ پشت سر گذاشته، و دزیره دوئه به همراه عثمان دمبله، دو مهره کلیدی پاری سن ژرمنِ مقتدر تحت هدایت لوئیس انریکه، خط آتش فرانسه را تشکیل میدهند.
از نظر تهاجمی، حتی در مقایسه با تیمهای ملی نخبه و تراز اول جهان، هیچ تیمی توانایی رقابت با عمق ترکیب و کیفیت فرانسه را ندارد. علامت سؤال اصلی پیرامون خط دفاعی شکل گرفته است؛ بخشی که بارها آسیبپذیر نشان داده و اکنون کادر فنی نگران وضعیت آمادگی جسمانی ویلیام سالیبا است.
شاید بزرگترین چالش فرانسه، حفظ اتحاد و همدلی در رختکنی باشد که مدیریت آن در گذشته همواره آسان نبوده است. اما اگر این گروه بتواند متحد باقی بماند، متوقف کردن فرانسه برای تکرار یک صعود دیگر تا فینال بزرگ در نیوجرسی بسیار دشوار خواهد بود.
نفر اول نیمکت
با وجود انتقادهای مکرر داخلی و بینالمللی نسبت به سبک بازی و نوع رهبری دیدیه دشان، او به خاطر بازسازی یک تیم ملی از هم پاشیده که پس از دوران حضور لوران بلان به پایان چرخه خود رسیده بود، شایسته تمجید و احترامی بیاندازه است.
دشان از زمان به دست گرفتن سکان هدایت تیم در سال ۲۰۱۲، فرانسه را به موفقیتهای چشمگیری رسانده است. خروسها در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه با شکست کرواسی در فینال قهرمان شدند و در سال ۲۰۲۱ با پیروزی برابر اسپانیا در میلان، جام لیگ ملتهای اروپا را بالای سر بردند.
آنها همچنین به دو فینال بزرگ دیگر راه یافتند؛ یورو ۲۰۱۶ که در خاک خود با گل وقتهای اضافه ادر مغلوب پرتغال شدند، و فینال جام جهانی ۲۰۲۲ که در نهایت در یکی از بزرگترین و دراماتیکترین مسابقات تاریخ این تورنمنت، در ضربات پنالتی به آرژانتین باختند.
قرارداد دشان در ماه جولای به پایان میرسد و تمدید نخواهد شد تا به دوران حضور نزدیک به ۱۵ ساله او روی این نیمکت پایان داده شود. فارغ از هر نتیجهای که به دست آید، این آخرین رقص دشان با خروسها خواهد بود.
ارزشمندترین بازیکن
به طور طبیعی، بیشتر نگاهها معطوف به کیلیان امباپه، نماد، کاپیتان و شماره ۱۰ این تیم خواهد بود. بر اساس نمایشهایی که مایکل اولیسه این فصل در بایرن مونیخ ارائه داده و روند رو به رشد شگفتانگیزی که از خود نشان میدهد، او نه تنها میتواند به عنوان ارزشمندترین بازیکن (MVP) واقعی فرانسه معرفی شود، بلکه پتانسیل تبدیل شدن به یکی از ستارههای برجسته کل تورنمنت را دارد.
اولیسه برای دومین فصل متوالی در بوندسلیگا موفق شد آمار گلزنی و پاس گلهای خود را دو رقمی کند و در عین حال عملکردی درخشان در لیگ قهرمانان اروپا بر جا بگذارد. یکی از تماشاییترین نمایشهای او در جریان پیروزی قاطع ۶ بر ۱ بایرن مقابل آتالانتا در برگامو رقم خورد؛ جایی که او دو بار گلزنی کرد، یک پاس گل داد و عملکردی بینقص ارائه داد.
اولیسه یک نیروی تهاجمی ویرانگر است که خلاقیت، بهرهوری و ثبات را در بالاترین سطح ممکن ترکیب کرده است؛ موضوعی که با هتتریک او مقابل ایرلند شمالی در آخرین بازی تدارکاتی فرانسه به خوبی اثبات شد. در سن ۲۴ سالگی، این تورنمنت میتواند فصل تعیینکننده دوران حرفهای او، نه تنها در رده باشگاهی، بلکه در تیم ملی باشد.
بازیکنی که باید زیر نظر داشت
در تابستان امسال حتماً بازیهای مگنس اکلیوش را زیر نظر بگیرید. دشان در طول مسابقات انتخابی این هافبک را برای اولین بار به تیم ملی بزرگسالان فراخواند و این مهاجم جوان خیلی زود با گلزنی برابر آذربایجان و ارسال پاس گل مقابل ایسلند، تواناییهایش را اثبات کرد.
اکلیوش که پرورشیافته آکادمی نامآشنای موناکو - به عنوان یکی از برترین کارخانههای استعدادسازی اروپا - است، فصل گذشته با ثبت هفت گل و دوازده پاس گل در مجموع رقابتهای لیگ یک فرانسه و لیگ قهرمانان اروپا، به معنای واقعی کلمه درخشید.
اکلیوش ۲۴ ساله، اگرچه توانایی بازی در مرکز به عنوان بازیساز را دارد اما او یک هافبک هجومی متمایل به سمت راست است که به طور ایدهآل با سیستم ۱-۳-۲-۴ سازگاری دارد. برخلاف وینگرهای تکنیکی و ریزنقش سنتی، اکلیوش قدرت بدنی بالا را با تواناییهای فنی فوقالعاده ترکیب کرده است؛ ترکیبی که در فوتبال مدرن امروزی ارزش و بهای بسیار زیادی دارد.
بعید است که او به عنوان بازیکن فیکس در تمامی مسابقات به میدان برود، اما میتواند به عنوان یکی از مهمترین سلاحهای دشان روی نیمکت عمل کند؛ استعدادی تغییردهنده که قادر است در لحظاتی که فرانسه به خلاقیت نیاز دارد، گره مسابقات را باز کند.
