ریسک برزیل روی مغز متفکر ایتالیایی در جام جهانی

به گزارش ایلنا، تیم ملی برزیل پس از جابه‌جایی سه سرمربی مختلف در میان انبوهی از نتایج وحشتناک، سرانجام با کسب رتبه پنجم در مسابقات انتخابی منطقه آمریکای جنوبی، سهمیه حضور در جام جهانی را به دست آورد.

افزایش تعداد تیم‌های حاضر در این تورنمنت به این معنی بود که آن‌ها هرگز در خطر از دست دادن مسابقات قرار نداشتند، اما ۶ بازی از ۱۸ مسابقه خود را واگذار کردند؛ این در حالی است که در میان ۶ تیمی که به طور مستقیم از آمریکای جنوبی صعود کردند، تنها کلمبیا گل‌های بیشتری نسبت به ۱۷ گل دریافتی سلسائو دریافت کرده بود.

با این حال، امیدواری از یک شباهت تاریخی جالب سرچشمه می‌گیرد: مسیر برزیل برای رسیدن به جام جهانی ۲۰۰۲ ژاپن و کره جنوبی—تورنمنتی که پنجمین عنوان قهرمانی جهان را برای آن‌ها به ارمغان آورد و همچنان آخرین موفقیت آن‌ها محسوب می‌شود—به طرز شگفت‌آوری مشابه امروز بود. در آن زمان، برزیل پس از گذراندن دوره‌های طولانی از مسابقات انتخابی با ظاهری کاملاً معمولی، پس از آرژانتین و اکوادور در رتبه سوم قرار گرفت، اما در نهایت جام قهرمانی را بالای سر برد. آیا تاریخ پس از ۲۴ سال دوباره تکرار خواهد شد؟

چه انتظاراتی باید داشت؟

اگرچه برزیل مدعی اصلی و بی‌رقیب قهرمانی در این جام جهانی به شمار نمی‌رود، اما بدون شک آن‌ها یکی از شانس‌های اصلی کسب جام هستند. انتظار عمومی بر این است که آن‌ها کار راحتی برای صعود از گروهی داشته باشند که مراکش، اسکاتلند و هائیتی در آن حضور دارند. سلسائو هنوز باید توانایی‌های خود را در جدال با غول‌های اروپایی به اثبات برساند.

بار اصلی ایجاد تفاوت در زمین مسابقه به شدت روی دوش وینیسیوس جونیور سنگینی خواهد کرد. نمایش‌های این ستاره رئال مادرید در ترکیب تیم ملی هرگز با درخشش فوق‌العاده‌اش در رده باشگاهی همخوانی نداشته و برزیل نیاز مبرمی دارد تا این روند تغییر کند. این موضوع در مورد رافینیا، دیگر مهره نامدار خط حمله تیم نیز صدق می‌کند.

یکی از دغدغه‌های فعلی، کمبود مدافعان کناری در کلاس جهانی است. برزیل دیگر بازیکنانی در اندازه کافو، روبرتو کارلوس، دانی آلوز یا مارسلو در اختیار ندارد و به نظر می‌رسد دنیلو و الکس ساندروی باسابقه بار دیگر مجبورند در این منطقه به کار گرفته شوند.

اما وضعیت نیمار چگونه است؟ او پس از مبارزه با سن، مصدومیت‌های پیاپی و مسئولیت سنگین هدایت تیم بحران‌زده سانتوس، در نهایت از آسیب‌دیدگی استوا و رودریگو سود برد تا نامش در لیست نهایی مسابقات قرار بگیرد. البته یک مصدومیت جدید دیگر ممکن است باعث غیبت او در بازی‌های ابتدایی مرحله گروهی شود، اما گران‌ترین بازیکن تاریخ فوتبال همچنان امیدوار است در سن ۳۴ سالگی تاثیری بزرگ از خود بر جای بگذارد.

نفر اول نیمکت

کارلو آنچلوتی به دنبال این است که یک مدال قهرمانی جام جهانی را به لیست غبطه‌برانگیز افتخارات خود اضافه کند.

دیگر نکته ناگفته‌ای درباره کارلو آنچلوتی باقی نمانده که پیش از این مطرح نشده باشد. او که در آستانه آغاز این تورنمنت ۶۷ ساله می‌شود، تقریباً تمام جام‌های معتبر ممکن در رده باشگاهی را طی دوران حضورش روی نیمکت میلان، رئال مادرید، بایرن مونیخ، پاری سن ژرمن و چلسی به دست آورده است.

فدراسیون فوتبال برزیل ماه‌ها به دنبال جذب آنچلوتی بود تا اینکه سرانجام در تابستان ۲۰۲۵ امضای او را پای قرارداد رساند و او را به اولین سرمربی خارجی تاریخ سلسائو تبدیل کرد. با این حال، حتی آنچلوتی هم عصای جادویی ندارد. اگرچه او برزیل را با موفقیت در مسابقات انتخابی هدایت کرد، اما فوتبال تیم اغلب فاقد روان بودن لازم بود و تعدادی از نتایج ناامیدکننده در بازی‌های رسمی و تدارکاتی، موجی از انتقادها را روانه او کرد.

شکست مقابل فرانسه در ماه مارس، فاصله فعلی میان دو کشور را به خوبی نمایان کرد و اگر قهرمان پنج دوره جام جهانی به دنبال ارائه یک نمایش درخشان در مراحل پایانی است، هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن دارد.

ارزشمندترین بازیکن

9 گل در ۴۹ بازی ملی، یک آمار بین‌المللی است که وینیسیوس جونیور به شدت نیاز به بهبود آن دارد.

هیچ شکی وجود ندارد که وینیسیوس جونیور بااستعدادترین بازیکن در لیست تیم ملی برزیل است. مهاجم رئال مادرید مدت‌هاست که به عنوان جانشین برحق نیمار شناخته می‌شود و نقش مشابهی را هم در زمین بازی ایفا می‌کند. روی کاغذ، او ستاره اصلی و محور این نسل از فوتبال برزیل به شمار می‌رو‌د.

مشکل اصلی این است که آمار ملی او به طرز عجیبی ضعیف است: تنها ۹ گل در ۴۹ بازی ملی که شامل فقط دو گل در جریان رقابت‌های انتخابی می‌شود.

این ضعف در تقابل با رقبای تراز اول جهان بیشتر هم به چشم می‌آید. این ستاره سابق فلامنگو در برابر قوی‌ترین تیم‌هایی که برزیل در سال‌های اخیر با آن‌ها روبرو شده است - یعنی آرژانتین، اسپانیا، انگلیس، فرانسه و حتی کرواسی - نه گلی به ثمر رسانده و نه پاس گلی ثبت کرده است.

حس قوی در میان هواداران وجود دارد که نشان می‌دهد امیدهای برزیل برای فتح جام جهانی به شدت به این بستگی دارد که وینیسیوس قدم بعدی را در رده ملی بردارد. اگر او بتواند همان فرمی را که به طور مداوم در مادرید به نمایش می‌گذارد برای سلسائو هم تکرار کند، برزیل به تیمی به مراتب خطرناک‌تر تبدیل خواهد شد. در غیر این صورت، شانس آن‌ها برای پایان دادن به حسرت ۲۴ ساله یک قهرمانی دیگر جهان، به شکل چشمگیری کاهش می‌یابد.

بازیکنی که باید زیر نظر داشت

آیا ایگور تیاگو پاسخ مناسبی برای حل مشکل خط حمله برزیل است؟

آنچلوتی در تصمیمی غیرمنتظره از دعوت ژائو پدرو، مهاجم چلسی خودداری کرد، به این معنی که جنگ بزرگی برای تصاحب پست مهاجم نوک برزیل در تابستان در جریان خواهد بود. پر کردن این نقش با توجه به کمبود مهاجمان هدف سنتی و تراز اول در دو دهه اخیر در این کشور، به طرز عجیبی دشوار شده است.

ایگور تیاگو می‌تواند سلاح پنهان و غافلگیرکننده آنچلوتی در این مسابقات باشد. تیاگو در این فصل در ترکیب برنتفورد تقریباً از ناکجاآباد ظهور کرد و با به ثمر رساندن ۲۲ گل در لیگ برتر انگلیس، به جدی‌ترین رقیب ارلینگ هالند برای تصاحب کفش طلای این مسابقات تبدیل شد.

آنچلوتی به پاداش این فرم درخشان، او را برای بازی‌های تدارکاتی ماه مارس به تیم ملی دعوت کرد و این مهاجم سابق کروزیرو نیز با گلزنی در جریان پیروزی ۳ بر ۱ مقابل کرواسی، کادر فنی را ناامید نکرد. ماتئوس کونیا و اندریک نیز برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی خط حمله می‌جنگند، اما تیاگو برای اثبات شایستگی خود جهت جلب اعتماد آنچلوتی، دیگر کاری بیشتر از این نمی‌توانست انجام دهد.