وداع با فیلسوف دایره طلایی؛ مردی که فنونش را به بیگانه نفروخت

به گزارش ایلنا، مرگ سرنوشت محتوم همگان است، اما آنچه میان آدمیان تمایز می‌آفریند، چگونگی پیمودن این مسیر طولانی است. عبدالله موحد که شب گذشته دار فانی را وداع گفت، پیش از آنکه با مدال‌هایش شناخته شود، با ایستادگی‌اش بر سر اصول در تاریخ ماندگار شد. او قهرمانی بود که هیچ‌گاه مقابل ناملایمات سر خم نکرد، حتی وقتی می‌دانست این پافشاری به قیمت کنار گذاشته شدنش تمام می‌شود؛ چرا که برای او مرام پهلوانی همیشه فراتر از سکوهای جهانی بود و تا واپسین لحظات زندگی، قلبش به عشق وطن می‌تپید.

نام عبدالله موحد تنها با ویترینی از مدال‌های خوش‌رنگ گره نخورده است؛ او را باید با لرزش دستان و تپش قلبش زمانی که نام ایران به میان می‌آمد، به یاد آورد. اگرچه ۶ مدال طلای جهان و المپیک به خوبی گویای نبوغ فنی او در کشتی است، اما آنچه او را به اسطوره‌ای بی‌تکرار بدل کرد، منش والای او در دوران غربت بود. رفیق دیرین و صمیمی آقاتختی، در سال‌هایی که در آمریکا سکونت داشت، با رد پیشنهاد مربیگری در این کشور، جمله‌ای را در تاریخ حک کرد که تا همیشه دست‌نیافتنی است:«نمی‌توانم به آمریکایی‌ها فنونی را یاد بدهم تا ایرانی‌ها را شکست دهند.»

او برای کشتی ایران تنها یک قهرمان نبود، بلکه در قامت یک فیلسوف ظاهر شد که جای خالی‌اش در میان اهالی ورزش و مردم ایران با هیچ نام دیگری پر نخواهد شد. مردی که ثابت کرد درخشش در تشک کشتی تنها بخشی از بزرگی است و ماندگاری واقعی، در گرو پایبندی به ریشه‌ها و وفاداری به خاک وطن است.