پایان تلخ زوله در وستفالن
مصدومیت و اشتباه سرنوشتساز در ایستگاه آخر با پیراهن زنبورها
نیکلاس زوله که با هدف اثبات تواناییهایش به بایرن مونیخ و درخشش مقابل باواریاییها به دورتموند پیوسته بود، حالا پس از چهار سال با صحنهای تلخ به پایان راه خود در این تیم رسید.
به گزارش ایلنا، نیکو کواچ با بازگرداندن نیکلاس زوله به ترکیب اصلی بوروسیا دورتموند برای اولین بار از ۷ فوریه ۲۰۲۶ (زمانی که این مدافع میانی در پیروزی ۲-۱ مقابل ولفسبورگ حضور داشت)، رمانتیسیسم تاکتیکی خود را به رخ کشید. کواچ برای سفر به زمین هوفنهایم، زوله را در جمع ۱۱ نفر اصلی قرار داد؛ تیمی که زوله فوتبال حرفهای خود را در سال ۲۰۱۳ از آنجا آغاز کرد و بعدها به اولین ملیپوش آلمانی منطقه کرایگائو تبدیل شد. کواچ پس از شکست ۱-۲ که دومین باخت پیاپی دورتموند در بوندسلیگا بود، گفت: «البته بازی در برابر باشگاههای سابق همیشه لذتبخش است. قصد من هم در مورد نیکی همین بود.» اما این تصمیم به دلیل سلسلهای از اتفاقات ناگوار، ممکن است به آخرین حضور زوله با پیراهن دورتموند تبدیل شود.
در دقیقه ۳۷، زوله در محوطه جریمه و هنگام تلاش برای تکل زدن روی پای آندری کراماریچ، مهاجم هوفنهایم، لیز خورد و زانویش پیچ خورد. او در حالی که از درد چهرهاش در هم رفته بود، درست پیش از آنکه به پشت روی زمین بیفتد، دستش را بالا آورد. در همان لحظه، شلیک کراماریچ به دست او برخورد کرد. دانیل سیبرت، داور مسابقه، ابتدا اجازه داد بازی ادامه یابد و سپس منتظر ماند تا زوله در حالی که اشک در چشمانش بود و توسط کادر پزشکی حمایت میشد، لنگلنگان زمین را ترک کند. تنها پس از آن بود که داور به کنار زمین رفت تا تصاویر را بازبینی کند. او طبق قوانین کاملاً مضحک خطای هند، یک پنالتی اعلام کرد. زمانی که کراماریچ پنالتی را گل کرد تا بازی ۱-۰ شود، زوله در تونلهای زیرزمینی ورزشگاه بود. کواچ بعداً گزارش داد: «هنوز چیزی را با قطعیت نمیدانیم. حداقل او توانست وزن خود را روی پایش تحمل کند که در هر صورت نشانه خوبی است.» با این حال، لارس ریکن، مدیر اجرایی باشگاه، خوشبینی کمتری داشت: «احتمال یک مصدومیت جدی وجود دارد. او با زانوی باندپیچی شده در رختکن نشسته است.»
زوله که قرار است در تابستان و پس از چهار سال که عمدتاً با مصدومیت همراه بود دورتموند را ترک کند، پیش از این اتفاق ناگوار هم جداییاش قطعی شده بود. حالا تصویر ماندگار او در دورتموند ممکن است همین لحظه درد و پنالتی باشد؛ تصویری ناخواسته که دوران پرفراز و نشیب او را خلاصه میکند.
البته نیازی به این لحظه نبود؛ چرا که خاطره ایستادن او کنار زمین با پیراهنی که روی شکمش کشیده شده بود، درست قبل از فینال لیگ قهرمانان ۲۰۲۴، پیش از این در ذهن هواداران نقش بسته بود. او در طول دو فصل گذشته به دلیل زنجیرهای از مصدومیتهای عضلانی، کمر و ران، ۲۲۶ روز و ۳۹ مسابقه را از دست داده بود. بازی روز شنبه مقابل اولین باشگاه حرفهایاش، تنها دهمین حضور او در بوندسلیگا در این فصل بود که مجموعاً ۴۸۵ دقیقه را شامل میشد.
نیکلاس زوله میتوانست با پیوستن به بوروسیا دورتموند انتقام خود را از بایرن مونیخ بگیرد. هم زوله و هم باشگاه دورتموند ترجیح میدادند از این پیچش نهایی در داستانی که پیش از این هم از مسیر خود خارج شده بود، جلوگیری کنند.
با این حال، ورود او به عنوان بازیکن آزاد در تابستان ۲۰۲۲ در ابتدا یک پیروزی بزرگ برای دورتموند محسوب میشد. بایرن مونیخ، جایی که زوله از سال ۲۰۱۷ بهویژه زیر نظر نیکو کواچ یک بازیکن ثابت و بدون جایگزین بود، قصد داشت قرارداد او را تمدید کند، اما نه به هر قیمتی. ماهها مذاکرات طولانی باعث شد او احساس کند به اندازه کافی قدرش را نمیدانند و تا بهار تصمیم گرفت مسیرش را جدا کند. گفته میشد زوله امیدوار بود به انگلیس برود، اما دورتموند یک جایگزین قوی بود که به او فرصت میداد تواناییهایش را مقابل بایرن ثابت کند. طبق گزارشها، او سالانه ۱۴ میلیون یورو در این باشگاه دستمزد میگرفت.
در آن دوره، بایرن تا حدودی سردرگم بود و در بازار نقل و انتقالات برای جذب مدیران و مربیان با مشکل مواجه شده بود. به نظر میرسید دوران قهرمانیهای پیاپی بایرن به پایان میرسد و دورتموند آماده ضربه زدن بود. آن لحظه در فصل ۲۰۲۲/۲۳ فرا رسید؛ بایرن تزلزل داشت، ناگلزمن به دلایلی که هنوز برای بسیاری مبهم است اخراج شد و دورتموند حتی پیش از هفته سیوچهارم، قهرمانِ در انتظار به نظر میرسید. بقیه ماجرا دیگر تاریخ است: گل دقیقه ۸۹ جمال موسیالا برای بایرن در کلن، در کنار تساوی ۲-۲ دورتموند مقابل ماینتس (که گل دوم را زوله در دقیقه ۶ وقتهای اضافه زد)، باعث شد دورتموند دست خالی بماند و باواریاییها یازدهمین قهرمانی پیاپی خود را جشن بگیرند.
زوله در اولین فصل حضورش در دورتموند، در ۲۹ بازی بوندسلیگا فیکس بود و به ستون خط دفاعی تبدیل شد. لحظه ماندگار او در دسامبر ۲۰۲۳ رقم خورد؛ زمانی که با یک تکل بلند در دهانه دروازه، مانع گلزنی کیلیان امباپه برای پاریسنژرمن در لیگ قهرمانان شد. او در حالی که به سمت دروازه میدوید، با مداخلهای که معمولاً از دروازهبانها انتظار میرود، توپ را از روی خط دور کرد. آن تصویر، نماد همکاری آنها بود: تکلی به همان اندازه مهم و احساسی که یک گل دارد. دورتموند در آن بازی ۱-۱ مساوی کرد، از گروه مرگ صادر شد و در نهایت در فینال ومبلی به کار خود پایان داد. زوله تمام جریان شکست ۲-۰ مقابل رئال مادرید را از روی نیمکت تماشا کرد؛ او جایگاه ثابت خود را در آن رقابتها پس از مرحله یکهشتم نهایی، تا حدودی به دلیل مشکلات آمادگی جسمانی از دست داده بود.
او یورو ۲۰۲۴ را از دست داد و در عوض با یک روانشناس ورزشی کار کرد، ده کیلوگرم وزن کم کرد و در پیشفصل همه را تحت تاثیر قرار داد. سباستین کل، مدیر ورزشی وقت، او را ستود و گفت: «نیکی بسیار بیشتر از هر کس دیگری تلاش کرده است. اگر آماده بماند و روی نقاط ضعفش کار کند، بسیار بهتر خواهد شد.» اما آن روزهای اوج کوتاه بود. مجموعهای از مصدومیتها و فرم بیثبات، فصل ۲۰۲۴-۲۵ او را مختل کرد. در جریان شکست ۵-۲ مقابل رئال مادرید در اکتبر ۲۰۲۵، رامی بنسبعینی به طور تصادفی روی پای او فرود آمد و او را ۳۷ روز خانهنشین کرد.
نیکلاس زوله؛ مقصد بعدی کجاست؟
نیکو کواچ در بدو ورود به دورتموند، او را گزینهای برای جام جهانی ۲۰۲۶ معرفی کرده بود، اما زوله زیر نظر این مربی هم همچنان آسیبپذیر باقی ماند و دقایق محدودی بازی کرد؛ الگویی که در دو فصل اخیر تکرار شده است. در نتیجه، اکنون هیچکس نام زوله را به جام جهانی ۲۰۲۶ گره نمیزند؛ سوال اصلی این است که این مدافع میانی که پیش از این دو بار با پارگی رباط صلیبی دست و پنجه نرم کرده، چه زمانی و در کجا دوباره به میدان خواهد رفت.
