سکوت منتقدان در آستانه بازگشت شیاطین به اروپا

به گزارش ایلنا، تحلیل مایکل کریک از شکست خانگی و شوکه‌کننده دوشنبه گذشته مقابل لیدز، در حالی که او بازگشت منچستریونایتد به فرم ایده‌آل را با برتری ۱-۰ در زمین چلسی ارزیابی می‌کرد، بازتابی دقیق از شخصیت او بود؛ مردی که هرگز در پیروزی‌ها بیش از حد سرمست نمی‌شود و در شکست‌ها نیز خود را نمی‌بازد. او در دوران بازیگری‌اش نیز همین‌گونه بود و اکنون که در قامت سرمربی روی نیمکت نشسته، در زمانی که تردیدها نسبت به او و تیمش آغاز شده بود، هیچ چیز تغییر نکرده است.

انتقاد اصلی این بود که از زمان حضور اولیه کریک و به طور مشخص پس از تساوی مقابل وستهم در ۱۰ فوریه، نمایش‌های تیم در سطح متوسطی باقی مانده است. با این حال، نتایج به‌دست‌آمده رضایت‌بخش بوده و در بازه زمانی مشابه، بهتر از هر تیم دیگری رقم خورده است. در واقع، برای اینکه زمزمه‌های جدی اعتراض آغاز شود، به اولین شکست خانگی مقابل لیدز از سال ۱۹۸۱ نیاز بود. آرامشی که پیش از این یک امتیاز مثبت دیده می‌شد، ناگهان به یک نمره منفی تبدیل شد و خویشتن‌داری او را به محافظه‌کاری تعبیر کردند. تمام طول هفته این پرسش مطرح بود که آیا کریک مردِ این کار هست یا خیر؟

اگرچه این پیروزی اخیر از نظر زیبایی‌شناسی حرف زیادی برای گفتن نداشت، اما با توجه به اینکه در میان تمام مربیان دوران پس از سر الکس فرگوسن، تنها اوله گونار سولشر طعم پیروزی در استمفوردبریج را چشیده بود، بحث «سبک بازی» در اولویت دوم قرار می‌گرفت. چلسی ممکن است سه بار توپ را به تیر دروازه زده باشد یا تهدیدهای مداوم‌تری ایجاد کرده باشد، اما تیم کریک تیمی بود که ضربه نهایی را وارد کرد. او گفت: «این مسابقه‌ای برای کسب نتیجه بود و ما موفق شدیم آن را به دست آوریم.»

اما ماجرا فراتر از این‌ها بود. کریک باید بر دشواری‌های بزرگی غلبه می‌کرد؛ او علاوه بر سه مدافع میانی که می‌دانست در اختیار ندارد (ماتیاس د لیخت به دلیل مصدومیت و لیساندرو مارتینز و هری مگوایر به دلیل محرومیت)، چهارمین مدافع خود یعنی لنی یورو را نیز در تمرینات از دست داد. این اتفاق آنقدر دیر رخ داد که زوج انتخابی او، یعنی نصیر مزراوی و آیدن هیون، تنها توانستند با تمرینات تئوری و مرور ذهنی آماده شوند. کریک اظهار داشت: «عاشق زمانی هستم که می‌بینم بازیکنان در چنین لحظاتی شکوفا می‌شوند.»

هیون ۱۹ ساله که پیش از این توسط روبن آموریم و سپس دارن فلچر به کار گرفته شده بود، تا پیش از این بازی زیر نظر کریک فیکس بازی نکرده بود. کریک درباره او گفت: «آیدن اخیراً زیاد فوتبال بازی نکرده بود و ورود به چنین فضایی چیزی نیست که بتوان آن را ساده انگاشت. ما همیشه به بازیکنان جوان حرف‌های مشابهی می‌زنیم. گاهی آن‌ها طوری به تو نگاه می‌کنند که انگار می‌خواهند بگویند: "بله، باشه، حرف قشنگی بود"، اما در مورد هر روز تمرین کردن، مراقبت از خود و آماده بودن، چون هرگز نمی‌دانی چه زمانی آن شانس فرا می‌رسد، او احتمالاً فکرش را هم نمی‌کرد که آن لحظه همین حالا باشد. اما او آنجا بود، آماده بود و به شکلی باشکوه از این فرصت استفاده کرد.»

اگر هیون فشاری حس می‌کرد، آن را بروز نداد؛ درست مانند خود کریک، هرچند اعتراف کرد که داشتن کسی مثل برونو فرناندز در تیم کمک بزرگی است. فرناندز اکنون ۱۸ پاس گل در این فصل لیگ برتر به نام خود ثبت کرده و تنها دو قدم تا شکستن رکورد تاریخ فاصله دارد. کریک لحظاتی پیش از آنکه فرناندز پاس کات‌بک سرنوشت‌ساز را برای ضربه تمام‌کننده ماتئوس کنیا مهیا کند، کنار خط با کاپیتانش صحبت کرده بود. او با خنده گفت: «من نمی‌توانم اعتباری برای آن گل قائل شوم. حتی مطمئن نیستم دقیقاً به او چه گفتم، اما قطعاً نمی‌توانم ادعایی در مورد آن گل داشته باشم.»

به این ترتیب، تیم کریک به مسیر خود ادامه می‌دهد. اکنون کسب هشت امتیاز از پنج بازی، حداکثر نیاز آن‌ها برای بازگشت به لیگ قهرمانان پس از دو فصل غیبت است. با توجه به اینکه لیورپول هنوز باید با اورتون و چلسی روبرو شود و دیدار با خود یونایتد در اولترافورد را هم در پیش دارد، احتمالاً امتیاز کمتری هم کفایت کند.

سرانجام زمانی تکلیف جایگاه کریک روشن خواهد شد، اما به نظر می‌رسد او از لحظه‌ای بزرگ و پرفشار عبور کرده است، هرچند خودش هفته گذشته را این‌گونه ندیده بود. او درباره بازی دوشنبه گفت: «ما خوب بودیم، می‌دانید؟ ما از اتفاقات درس گرفتیم و در مورد چند مورد صحبت کردیم، اما فوتبال همین است. لیگ همین است که می‌بینید؛ نتایج غیرمنتظره همه جا وجود دارد. ما اصلاً بابت آن شکست خودمان را نباختیم. اگر هم چیزی بود، به آمار نگاه کردیم و فکر کردیم که "ما در صدر یا نزدیک به صدرِ ۱۲ بازی اخیر هستیم". از این موضوع اعتماد به نفس زیادی گرفتیم.

ما می‌دانستیم این بازی چه اهمیتی دارد. در موردش زیاده‌گویی نکردیم و حرف نزدیم. بحث بر سر جایگاه یا امتیاز یا چیز دیگری نبود. فقط آمدن به اینجا برای بردن بازی و تعهد به آن هدف بود؛ و پسرها قطعاً این کار را انجام دادند.»