یک نقاش در گفتگو با ایلنا مطرح کرد؛
باید در هر شرایطی به فعالیت هنری ادامه داد/ یکی از مشکلات نقاشان، فاصله میان ارزش معنوی و جایگاه اقتصادی هنر است
سارا خالقی مقدم معتقد است؛ ماندگاری طبیعت در هنر به این دلیل است که طبیعت فقط یک سوژه نیست؛ بستری است که انسان همواره خودش را نسبت با آن تعریف کرده است. هر دورهای، هرچقدر هم که از طبیعت فاصله گرفته باشد، دوباره به آن بازگشته؛ اما با پرسشها و نگاههای تازه.
به گزارش خبرنگار ایلنا، «آنچه میروید» یکی از نمایشگاههای انفرادی است که روز جمعه بیست و دوم خردادماه در با گالری افتتاح شده تا روز سه شنبه نهم تیرماه برپا خواهد بود.
سارا خالقی مقدم در این نمایشگاه به موضوع طبیعت و رویش پرداخته است. او در بخشی از بیانیه خود درباره این مجموعه آورده است: «طبیعت حضوری خاموش و پیوسته است که رویشی بیوقفه در فروپاشی و باززایش را دربردارد. هنرمند میان رها شدگی و مداخله، معلق در مرز مشاهده و تصرف است.
سارا خالقی مقدم درباره جزییات نمایشگاه «آنچه میروید» و چند موضوع دیگر با ایلنا گفتگو کرد.
«آنچه میروید» چندمین نمایشگاه شماست؟
«آنچه میروید»، دومین نمایشگاه انفرادی من است. اولین نمایشگاه انفرادی را در سال ۱۴۰۲ با عنوان «طبیعت البرز» در گالری هنر ساری برگزار کرده بودم. «ناطور نقش» را نیز سال ۱۴۰۰ در قائمشهر برگزار کردم. «بر زمین تو»، «هنرهای تجسمی»، «دریا»، «گلهای وحشی»، «نوبهار» نیز دیگر نمایشگاههای گروهی هستند که از سال ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۳ در ساری برگزار شدهاند و در آنها حضور یافته ام. سال ۱۴۰۴ هم در نخستین آرت فر تهران حضور داشتم.
از جزئیات نمایشگاهتان بگویید؛ تعداد آثار، متریال به کار رفته و ابعاد آثار و غیره.
در نمایشگاه «آنچه میروید» ۲۸ اثر را به نمایش گذاشتهام که از میان آنها ۱۶ اثر رنگ روغن روی بوم هستند و «۳۵×۴۵.۴۵×۶۰/۹۰×۱۲۰»، ابعاد آنهاست. تعداد دوازده اثر پاستل روغنی روی مقوا نیز دارم که سایزهای «۳۰×۷۰/۳۰×۵۰/۴۰×۵۰/۲۲×۴۵/۲۵×۲۵/۱۸×۲۵» را شامل میشوند.
کمی از دشواریهای برگزاری نمایشگاه پس از جنگ اخیر بگویید. هنرمندان عرصه تجسمی تا چه حد فعالیتهایشان تحت تأثیر قرار گرفت؟
بدون شک، برگزاری نمایشگاه پس از جنگ اخیر با چالشهای متعددی همراه بود که مهمترین آنها مسائل روانی و عاطفی هنرمند است. بسیاری از هنرمندان در روزهای پس از جنگ تمرکز لازم برای خلق اثر را نداشتند و برخی نیز پروژهها و نمایشگاههای خود را به تعویق انداختند. یکی دیگر از مهمترین چالشهای برگزاری نمایشگاه پس از جنگ اخیر، محدودیتهای ارتباطی بود. این موضوع روند اطلاعرسانی، تبلیغات، ارتباط با هنرمندان و مخاطبان و حتی هماهنگیهای اجرایی را با مشکل مواجه کرد. شرایطی که بخش زیادی از معرفی رویدادهای هنری از طریق فضای مجازی انجام میشود، این محدودیتها باعث شد اطلاعرسانی به خوبی انجام نشود و بخشی از مخاطبان از زمان و جزئیات نمایشگاه مطلع نشوند.
چه شد تصمیم گرفتید در زمان فعلی که هنوز گالریها آنطور که باید پا نگرفتهاند، نمایشگاه «آنچه میروید» را برگزار کنید؟
تصمیم به برگزاری نمایشگاه «آنچه میروید» در شرایط فعلی، آگاهانه و با وجود همه دشواریها گرفته شد. معتقد بودیم که هنر نباید در انتظار بازگشت کامل شرایط عادی بماند؛ هرچند بسیاری از گالریها هنوز فعالیت خود را بهطور کامل از سر نگرفتهاند اما ادامه دادن به فعالیتهای هنری خود نوعی امیدبخشی و بازگرداندن جریان زندگی به جامعه است.
نمایشگاه شما درباره طبیعت و رویش است. این مضمون تا چه حد برایتان دغدغه است، بهخصوص در دنیای مدرن امروز؟
برای من طبیعت فقط یک سوژه بصری نیست؛ بلکه نمادی از زندگی، تغییر و امید است. مفهوم رویش، به ویژه در دنیای امروز که انسان بیش از هر زمان دیگری از طبیعت فاصله گرفته، به یک دغدغه جدی تبدیل شده است. احساس میکنم بازگشت به طبیعت، تنها به معنای حضور در فضای سبز نیست؛ بلکه نوعی بازگشت به ریشهها، آرامش و تعادل درونی است.
یکی از آتار نمایشگه «آنچه میروید»/تکنیک: رنگ روغن روی بوم/ابعاد:۴۵×۳۵ سانتیمتر
و شما در نمایشگاه انفرادیتان حامل چه پیامی برای مخاطبان هستید؟
در این نمایشگاه تلاش کردهام، این پیام را منتقل کنم که طبیعت همواره توانایی بازآفرینی و رویش دوباره را دارد و شاید انسان نیز بتواند از این ویژگی الهام بگیرد و در میان پیچیدگیهای زندگی مدرن، مسیر رشد و امید را پی بگیرد.
اصولاً عنصر طبیعت در طول تاریخ همواره مورد توجه هنرمندان بوده است. با وجود تنوع در سوژهها، دلیل این ماندگاری چیست؟
به گمان من، ماندگاری طبیعت در هنر به این دلیل است که طبیعت فقط یک سوژه نیست؛ بستری است که انسان همواره خودش را نسبت با آن تعریف کرده است. هر دورهای، هرچقدر هم که از طبیعت فاصله گرفته باشد، دوباره به آن بازگشته؛ اما با پرسشها و نگاههای تازه.
نظرتان درباره هوش مصنوعی چیست و آن را در نقاشی تهدید میدانید یا فرصت؟
من بیشتر به هوش مصنوعی به عنوان یک امکان تازه نگاه میکنم؛ ابزاری که میتواند مسیرهای جدیدی را باز کند، به شرط آنکه جای خلاقیت و حضور انسان را نگیرد.
آیا در شرایط بغرنج فعلی هنرمند میتواند روی فروش آثارش حساب کند؟
طبیعی است که در شرایط اقتصادی و اجتماعی دشوار، خرید آثار هنری برای بسیاری از مردم در اولویتهای اولیه زندگی قرار نگیرد. هنر همیشه با شرایط زمانه خود در ارتباط بوده و نمیتوان این واقعیت را نادیده گرفت؛ اگرچه امروز مسیر فروش آثار دشوارتر شده باشد، اما همچنان مخاطبانی وجود دارند که به تجربه هنری و ارزش آن باور دارند.
یک اثر بدون عنوان از سارا خالقی مقدم/تکنیک: پاستل روغنی روی مقوا/ابعاد:۲۵×۳۵ سانتیمتر
از مشکلاتی که بر سر راه نقاشان وجود دارد بگویید.
یکی از مهمترین مشکلاتی که نقاشان با آن روبهرو هستند، فاصله میان ارزش معنوی و جایگاه اقتصادی هنر است. خلق یک اثر هنری نیازمند زمان، تمرکز و تجربه زیسته است؛ اما در بسیاری از مواقع شرایط اقتصادی و نبود حمایت کافی باعث میشود ادامه این مسیر برای هنرمند دشوار شود.
از فعالیتهای آیندهتان بگویید.
در آینده تلاش دارم مسیر پژوهش و تجربه در نقاشی را ادامه بدهم و همچنان به موضوعاتی که دغدغه اصلی من هستند، به ویژه رابطه انسان با طبیعت، دگرگونی و مفهوم رویش، بپردازم. برای من هر نمایشگاه پایان یک مسیر نیست، بلکه شروع گفتوگویی تازه با خودم و مخاطب است.
