«سین هشتم»؛ دیپلماسی هنر در سوگ میناب/ روایت جهانی مظلومیت کودکان در آیینی فراتر از کلام
همزمان با چهلمین روز آسمانیشدن کودکان میناب، آیین «سین هشتم، سوگ میناب» با رویکردی هنرمحور و در چارچوب دیپلماسی فرهنگی، به همت وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی و با مشارکت نهادهای فرهنگی کشور در مجموعه تئاتر شهر برگزار شد؛ رویدادی که کوشید با بهرهگیری از زبان جهانی هنر، روایت مظلومیت این فاجعه انسانی را به افکار عمومی جهان منتقل کند.
به گزارش ایلنا، آیین «سین هشتم، سوگ میناب» عصر دوشنبه ۱۷ فروردینماه ۱۴۰۵، همزمان با چهلمین روز عروج مظلومانه کودکان میناب، با حضور جمعی از مسئولان، هنرمندان، اصحاب فرهنگ و رسانه و عموم مردم در مجموعه تئاتر شهر تهران برگزار شد.
این رویداد فرهنگی-هنری، با ابتکار وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی و با همکاری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان صداوسیما و سایر دستگاههای فرهنگی، در امتداد راهبرد کلان بهرهگیری از ظرفیتهای هنر برای تبیین و بازنمایی روایتهای انسانی در سطح بینالمللی تعریف شده است.
بر اساس این گزارش، «سین هشتم» بهعنوان مفهومی نمادین و برخاسته از سنتهای آیینی ایرانی، تلاشی است برای بازخوانی رنج و مظلومیت کودکانی که قربانی خشونت ساختاری و بیعدالتی در نظام بینالملل شدهاند؛ روایتی که با عبور از مرزهای جغرافیایی، مخاطب خود را در وجدان بیدار جهانیان جستوجو میکند.
در این آیین، هنر بهمثابه یک زبان جهانشمول، کارکردی راهبردی یافت و از طریق تلفیق هنرهای نمایشی، آیینی و موسیقایی، بستری برای انتقال عمیقترین لایههای اندوه، اعتراض و آگاهی فراهم شد. همنوایی دفهای کردستان، آواهای اقوام ایرانی و فضاسازیهای نمادین، جلوهای از وحدت فرهنگی در روایت یک رنج مشترک را به نمایش گذاشت.
از جمله بخشهای تاثیرگذار این برنامه، بازسازی نمادین کلاس درس کودکان مینابی بود؛ فضایی که با رویکردی هنرمندانه، به بازنمایی زیست ناتمام کودکانی پرداخت که قربانی یکی از تلخترین فجایع معاصر به دست آمریکاییها و صهیونیستها شدند.
در این مراسم، سیدرضا صالحیامیری وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی، سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، زهرا بهروزآذر معاون امور زنان و خانواده ریاستجمهوری، الیاس حضرتی رئیس شورای اطلاعرسانی دولت و جمعی از مدیران و مسئولان فرهنگی حضور داشتند.
آیین «سین هشتم، سوگ میناب» را میتوان نمونهای از بهکارگیری هوشمندانه ظرفیتهای دیپلماسی فرهنگی در مواجهه با بحرانهای انسانی دانست؛ رویدادی که نشان داد «هنر» میتواند فراتر از زبان سیاست، به ابزاری مؤثر برای روایت حقیقت، اقناع افکار عمومی و ثبت حافظه تاریخی ملتها تبدیل شود.