پنتاگون جنگ را آغاز کرد، اما مردم ایران آن را مدیریت میکنند
در آمریکا، جنگ تصمیمی است که در پنتاگون گرفته میشود و مردم تنها تماشاگر آنند. در اسرائیل، جنگ سیاستی است که نتانیاهو برای فرار از اتهامات فسادش به آن دامن میزند. اما در ایران، مردم خود تصمیمگیرندهاند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، شش روز پیش، پویشی با نام «ایران جان» آغاز شد. پویشی ساده اما پرمعنا: ثبتنام از ایرانیانی که حاضرند به جبهه اعزام شوند و با دشمن صهیونی-آمریکایی رو در رو شوند. در روز چهارم، آمار ثبتنامیها به ۹ میلیون نفر رسید. ۹ میلیون ایرانی که نام خود را در لیست کسانی نوشتند که برای دفاع از خاک و ناموس و رهبر خود، حاضرند جان بدهند.
اما پویش «ایران جان» تنها نشانهی این عشق بیپایان نیست. ۳۵ روز از آغاز تجاوز ارتش تروریست آمریکا و اسرائیل به ایران میگذرد. در این مدت، ایرانیان دقیقا همه شبها در تجمعات سراسری حضور یافتهاند، از تهران تا مشهد، از اصفهان تا تبریز، از سنندج تا هرمزگان و ... و درهیچیک از شبها خیابانهای سراسر ایران هرگز خالی از جمعیت نبوده است. و در این میان تقریبا هر روز، خبر شهادت یک یا چند فرمانده، اعضای نیروهای مسلح، مسئولان و جمعی از مردم بیگناه، مخابره شده و باز مردم خیابانها را مملو از جمعیت کردهاند.
یک شهروند تهرانی درباره این حضور مدام به خبرنگار الجزیره گفته است: «این جنگ یک ماه طول کشیده است. هرقدر هم طول بکشد، ادامه خواهیم داد. تا آخر مقاومت میکنیم. خیابان را رها نخواهیم کرد.»
نکته قابل توجه در این مراسم، حضور همه اقوام و مذاهب ایران است. گاه نمایندگان گروههای قومی- لرها و ترکها و کردها ـ با لباسهای محلی خود در راهپیمایی شرکت کردهاند تا اتحاد ملی را به نمایش بگذارند و علمای سنی هم با صدور بیانیهای اعلام کردهاند: «ما پرچم سرخ شهادت را بر دوش میگیریم و هرگز نمیگذاریم شعله مقاومت در برابر ظلم خاموش شود.»
بیایید این حضور بیوقفه و میلیونی را با برخی نقاط دنیا مقایسه کنیم. تصور کنید مشابه پویشی ایران جان در آمریکا به راه بیفتد تا داوطلبان برای شرکت در جنگی که رئیسجمهورشان آغاز کرده، به میدان بروند - چند نفر ثبتنام میکنند؟ ده هزار نفر؟ بیست هزار نفر؟ چند میلیون نفر؟
اعداد و ارقام پاسخ روشنی دارند. نظرسنجیهای معتبر آمریکایی نشان میدهد که تنها ۱۴ درصد از آمریکاییها از اعزام نیروی زمینی به ایران حمایت میکنند. ۶۶ درصد از مردم آمریکا با ادامه جنگ مخالفند و ۷۱ درصد با هزینه ۲۰۰ میلیارد دلاری برای ادامه جنگ مخالفت میکنند.
در روزهای آغازین جنگ، میزان حمایت عمومی از این درگیری در پایینترین سطح تاریخ آمریکا قرار داشت؛ تنها ۲۷. یعنی از هر چهار آمریکایی، سه نفر نمیخواهند حتی یک سرباز آمریکایی در این جنگ حضور داشته باشد. در اسرائیل نیز وضعیت تفاوت چندانی ندارد؛ فرسایش طولانی جنگهای منطقهای، ساکنان سرزمینهای اشغالی را خسته و بیاعتماد کرده است.
اما در ایران، ۹ میلیون نفر در چهار روز ثبتنام کردهاند. این رقم، اگر در مقیاس آمریکا محاسبه شود، معادل بیش از ۳۵ میلیون آمریکایی است که باید داوطلب جنگ شوند. اما این تنها اعلام حضور برای رفتن به میدان است، در خیابانها، هر روز و هر شب، میلیونها نفر حضور دارند.
تفاوت ایران با همه کشورهای جهان در این نکته نهفته است که در ایران، مردم خودِ ماجرا هستند. آنها در ۸ سال جنگ تحمیلی ایستادگی کردند. آنها در برابر تحریمهای فلجکننده مقاومت کردند. آنها برای تشییع شهدای حملات تروریستی دایم به خیابانها میآیند و امروز، ۹ میلیون نفر از همانها نام خود را در لیست داوطلبان اعزام به جبهه نوشتهاند، و باز هر شب میلیونها نفر دیگر در تجمعات شرکت میکنند.
در آمریکا، جنگ تصمیمی است که در پنتاگون گرفته میشود و مردم تنها تماشاگر آنند. در اسرائیل، جنگ سیاستی است که نتانیاهو برای فرار از اتهامات فسادش به آن دامن میزند. اما در ایران، مردم خود تصمیمگیرندهاند. آنها عاشق کشورشان هستند. آنها عاشق رهبرشان هستند. و آنها حاضرند جان خود و خانوادههایشان را در این راه فدا کنند. این همان رازی است که دشمن هرگز قادر به درک آن نبوده و نخواهد بود.
۹ میلیون ایرانی ثبتنام کردهاند. این رقم با شیبی تند همچنان در حال افزایش است. خیابانها هر شب مملو از جمعیت است. و این، قویترین پیغامی است که از ایران به جهان مخابره میشود: ما ایستادهایم، و تا آخر خواهیم ایستاد.
