به مناسبت ۲۷ شهریور، روز ملی شعر و ادب فارسی و سالروز درگذشت استاد شهریار؛
از حیدربابا تا جاودانگی در آستان ولایت
بیستوهفتم شهریورماه در گاهشمار ملی ما تنها یادبود غروب یک شاعر بزرگ نیست، بلکه ادای احترام به قرنها میراث هویتبخش زبانی است که پیونددهنده اقوام، حکمتها و عواطف کهن این سرزمین بوده است.
تقارن روز شعر و ادب فارسی با سالروز درگذشت استاد سیدمحمدحسین بهجت تبریزی (شهریار)، یادآور جایگاه رفیع شاعری است که هنر کلام را به زلال عشق اهلبیت (ع) پیوند زد و آیینهدار تمامنمای وحدت فرهنگی و صمیمیت روحی مردم ایران گشت.
شعر فارسی از دیرباز تاکنون بیش از آنکه صرفاً صورتی از زیباییشناسی کلامی باشد، شناسنامه معرفتی، سنگر حراست از مرزهای اندیشه و رسانه بیبدیل انتقال معارف دینی و اخلاقی ایرانیان بوده است.
در تاریخ ادب این دیار، شاعران همواره زبان گویای وجدان عمومی جامعه بودهاند و در این میان، شهریار شیرینسخن نقشی بیمانند و پیونددهنده ایفا کرد.
آنچه منظومه فکری و سرودههای استاد شهریار را ممتاز میسازد، حرکت سیال او میان زبان مادریاش، ترکی آذری و زبان فراگیر ملی_فارسی است.
او با خلق شاهکار ماندگار «حیدربابایه سلام» روح اصیل، پاک و سرشار از مهر و خاطره مردم آذربایجان را جاودانه ساخت و با غزلیات شورانگیز فارسیاش، ادامه منطقی و درخشان سلسله غزلسرایان بزرگی، چون حافظ شیرازی شد. شهریار نشان داد که زبانها و گویشهای بومی نه در تقابل با ادب فارسی، بلکه همچون جویبارهای زلالی هستند که به دریای سترگ فرهنگ ایران سرازیر میشوند و آن را غنیتر میسازند.
اما جلوه پرفروغ دیگر شخصیت شعری این شاعر فرزانه، دلدادگی بیتکلف و برخاسته از اخلاص ناب او به مکتب ولایت است. شاهکار بیزوال:
«علیای همای رحمت تو چه آیتی خدا را / که به ماسوا فکندی همه سایه هما را»
تنها یک سروده درخشان نیست؛ انعکاس حقیقتی است که نشان میدهد شعر فارسی هرگاه با محبت خاندان عصمت و طهارت (ع) درآمیخت، رنگ جاودانگی به خود گرفت و بر تارک تاریخ اندیشه نشست. سوز درونی، حیا و صفای قلبی شهریار بود که کلام او را هم بر دل مردم عامه و هم بر طبع صاحبنظران و استادان برجسته ادب خوش نشاند.
حضور متعهدانه و همدلانه او در دوران دفاع مقدس و سرودن از جانفشانیهای رزمندگان اسلام، نشان داد که شعر برای شهریار ابزار عافیتطلبی و گریز از واقعیت نبوده، بلکه سلاح ایمان، تعهد اجتماعی و همراهی همیشگی با مردم در بزنگاههای تاریخی بوده است.
گرامیداشت ۲۷ شهریور صرفاً تجلیل از یک نام پرآوازه در دیوان شعر نیست، بلکه یادآوری یک مسئولیت سترگ رسانهای و فرهنگی است: پاسداشت زبانی که پیوندگاه اقوام ایرانی و حامل بلندترین مفاهیم توحیدی، حکمت اسلامی و زیبایی انسانی است.
در روزگاری که امواج پرشتاب فرهنگ مجازی و فرسایش واژگانی، هویت زبانی نسلهای جدید را هدف گرفته است، زنده نگهداشتن مکتب فکری شهریار، که بر پایه ایمان، اخلاق، پیوند خردهفرهنگها با هسته مرکزی هویت ملی و عشق به اهلبیت (ع) استوار است، بهترین چراغ راه برای باروری و تداوم کاروان درخشان ادب فارسی خواهد بود.
