اصطلاح «قند آزاد» چیست؟ / میزان مصرف مجاز

اصطلاح قندهای آزاد به هر نوع گلوکز، فروکتوز و ساکارز (مونوساکاریدها و دی‌ساکاریدها) اضافه شده به مواد غذایی و نوشیدنی و همچنین قندی که به طور طبیعی در عسل، شربت‌ها، آب‌میوه‌ها و کنسانتره‌های آب‌میوه به وجود می‌آید، اشاره می‌کند.

این اصطلاح با قند طبیعی موجود در میوه‌های تازه، سبزیجات یا شیر ارتباطی ندارد چرا که هیچ مدرکی مبنی بر ارتباط این نوع قندها با بیماری‌ها وجود ندارد.

مصرف قندهای آزاد باید به کمتر از ۱۰ درصد از کل انرژی دریافتی روزانه محدود شود که معادل ۵۰ گرم (یا حدود ۱۲ قاشق چایخوری هم اندازه) برای فردی با وزن سالم است که حدود ۲۰۰۰ کالری در روز مصرف می‌کند.

همچنین محدود کردن بیشتر به ۵ درصد یا کمتر از کل انرژی دریافتی روزانه، ممکن است مزایای سلامتی بیشتری را به همراه داشته باشد.

به گزارش مرکز اطلاع رسانی سازمان جهانی بهداشت (WHO)، نکته مهم‌تر اینکه کاهش مصرف قندهای آزاد (و حفظ سطح پایین مصرف) باید در عین حال بدون استفاده از شیرین‌کننده‌های غیرقندی انجام شود. نمونه‌هایی از شیرین‌کننده‌های غیرقندی رایج شامل آسه‌سولفام پتاسیم، آسپارتام، آدوانتام، سیکلامات‌ها، نئوتام، ساخارین، سوکرالوز، استویا و مشتقات استویا هستند.