صاحبان مزارع گریه می‌کنند!

به گزارش ایلنا و به نقل از شبکه فرانسوی فرانس۲۴، گزارش‌ها از آفریقای جنوبی به‌عنوان صنعتی‌ترین کشور قاره آفریقا حاکی از آن است که پس از اخراج گسترده کارگران مهاجر در جریان موج بیگانه‌ستیزی در این کشور، کمبود نیروی کار در این کشور اتفاق افتاده است. 

در این گزارش آمده است؛ آرون مجاتامه، کارگر مزرعه اهل زیمبابوه، پس از شیفت کاری در یکی از مناطق برتر تولید میوه آفریقای جنوبی، به فرانس۲۴ می‌گوید: «من بسیاری از صاحبان مزرعه را می‌بینم که گریه می‌کنند، زیرا باید محصولات را برداشت کنند اما کارگری نیست.» 

صحنه‌های مشابهی در سراسر آفریقای جنوبی در حال وقوع است، زیرا کارخانه‌ها، مزارع و حتی خانوارهای عادی پس از آنکه هزاران کارگر خارجی در عرض چند هفته برای فرار از خشونت‌های مرگبار ضد مهاجران و تشدید اجرای قوانین مهاجرتی از سوی دولت، این کشور را ترک کردند، اکنون برای پیدا کردن کارگر در این کشور به تکاپو افتاده‌اند. 

گروه‌های مهاجرستیز ضد خارجی، از ابتدای ماه جولای، مهلتی غیررسمی را برای بازگشت مهاجران بدون مجوز به کشورشان تعیین کرده بودند که بر اساس آمار دولت‌های آفریقایی که شهروندان خود را به کشورشان بازمی‌گردانند، باعث خروج بیش از ۱۶۰ هزار نفر کارگر از مرکز این کشور شد. 

یک کارفرمای صنعتی ناشناس در گفتگو با فرانس۲۴ می‌گوید: «وضع تولید و عرضه محصولات کارگاهی و صنعتی به حدی بعد از اخراج مهاجران بد شده است که بسیاری از واحدها در شرایطی کمرشکن قرار گرفتند». 

این گزارش‌ها البته در درون جامعه آفریقای جنوبی به شدت مورد مناقشه است. باوجود بیکاری بالای ۳۳ درصد، برخی اتحادیه‌های کارگری محافظه‌کار و کارشناسان اقتصادی نزدیک به دولت استدلال می‌کنند که کمبودی در تعداد کارگران آفریقای جنوبی که مایل به کار هستند، وجود ندارد. اما کارفرمایان که در عمل با بحث استخدام نیرو دست و پنجه نرم می‌کنند، در کنار مردم عادی، دیدگاه متفاوتی دارند. 

مخالفان مهاجرت نیروی کار به آفریقای جنوبی معتقدند کارفرمایان از کارگران مهاجر حمایت می‌کنند زیرا آن‌ها ارزان‌تر، بدون پشتوانه حقوقی و با دردسرهای کمتر  کار می‌کنند و این برای آن‌ها از نظر هزینه تولید، به معنای یک فرصت است. 

یک فعال کارگری عضو اتحادیه نیروی کار بخش کشاورزی تاکید می‌کند: «کارگران مزرعه که اغلب خارجی بودند، معمولاً هفت روز هفته کار می‌کردند. آن‌ها برای به حداکثر رساندن درآمدشان از استراحت و ناهار صرف نظر می‌کردند و با حقوقی کمتر از حداقل دستمزد کار می‌کردند. حالا باوجود اخراج گسترده مهاجران، کارفرمایان نسبت به روزهایی که تلاشی برای رسمی کردن این نیروها و اخذ مجوز کار برایشان نمی‌کردند، حسرت می‌خورند!»