کارگران صنایع ونزوئلا؛ خشمگین از مادورو، ترسان از ترامپ!

به گزارش ایلنا و به نقل از پایگاه اسپانیایی «رهایی کارگران»،، کارگران ونزوئلایی شرایط غریبی را پس از اسارت مادورو رئیس جمهور این کشور توسط ارتش آمریکا تجربه می‌کنند. 

توازن ناپایدار قدرت در ونزوئلا از زمان دستگیری نیکولاس مادورو توسط ترامپ در سوم ژانویه، تا امروز به زیان کارگران ادامه داشته است. 

دلسی رودریگز، رئیس جمهور موقت، با وجود دشواری در توازن برقرار کردن میان حامیان ترامپ و چپ‌های حامی مادورو، تلاش می‌کند تا اوضاع را به نحوی برای یک گذار مسالمت‌آمیز مدیریت کند. 

کشور ونزوئلا هم این روزها با تظاهرات‌های مخالفان رئیس جمهور بازداشتی سابق مواجه است و هم با هواداران او! 

پس از عملیات ربایش مادورو، معاون او که اکنون رئیس جمهور موقت است یعنی رودریگز از آن روز علناً خواستار آزادی مادورو نشده است و اکنون در حال مذاکره با مخالفان رئیس جمهور چپ‌گرای قبلی است. 

در این میان، نفت ونزوئلا، اصلی‌ترین مسئله است. فرآوری ذخایر نفتی ونزوئلا از بسیاری از نفت‌های دیگر -از جمله در آمریکا- دشوارتر است. نفت «سنگین» ونزوئلا، هزینه استخراج و مصرف بالایی دارد. همین موضوع باعث کاهش جذابیت آزادی فروش نفت در این کشور شده است. شرکت شورون - که یک چهارم از تولید روزانه نفت ونزوئلا را برعهده دارد - قول داده است که به فعالیت خود ادامه دهد، اما سایر شرکت‌ها بسیار محتاط‌تر بوده‌اند. 

در این میان کارگران صنایع نفت ونزوئلا و سایر کارگران خود را از افزایش تولید نفت منتفع نمی‌بینند. علیرغم رشد شدید شاخص بورس و بهبود ارزش پول با رفتن مادورو و کاهش تحریم‌های آمریکا، کارگران هنوز چیزی در سفره خود حس نکردند و تنها تصور می‌کنند که به قیمت ارزانی نفت‌شان توسط آمریکا برده می‌شود. 

احزاب چپ و کارگران در ونزوئلا همچنین به بقایای دولت قبل که نتوانستند اقتصاد ونزوئلا را در شرایط تحریم مدیریت کرده و کشور را به راحتی واگذار کردند نیز چندان خوش‌بین نیستند. آنان انتظار افزایش دستمزدها را داشتند اما با وجود برخی تجمعات در زمان دولت جدید، موفقیتی برای رسیدن به مطالبات خود نداشتند. 

برخی فعالان کارگری این کشور می‌گویند: بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۴، به مدت ۱۵ سال، ونزوئلا نزدیک به یک تریلیون دلار ثروت از صادرات نفت دریافت کرد. بخش بسیار کمی از این حجم عظیم منابع به کارگران و بخش‌های مردمی رسید. تنها برخی از سیاست‌های رفاهی و ماموریت‌ها (Misiones) شامل بهداشت و درمان و آموزش رایگان با فشار کارگران و نیروهای چپ رادیکال اجرا شدند که در نهایت نیز در زمان خود مادورو از بین رفتند. بیشتر این پول صرف معاملات مشکوک و فساد، خرید اسلحه، مواد مخدر و قرارداد با شرکت‌های بزرگ فراملی شد. 

آن‌ها تاکید دارند: «ما باید برای افزایش اضطراری دستمزدها و حقوق بازنشستگی، معادل سبد کالاهای اساسی، بسیج شویم. دیگر ریاضت اقتصادی برای کارگران کافی نیست! دیگر پاداش دستمزدی وجود ندارد! بیایید در مورد توافق‌نامه‌های چانه‌زنی جمعی بحث کنیم؛ برای حق اعتصاب و آزادی تشکل؛ برای آزادی کامل زندانیان سیاسی، از جمله کسانی که قبلاً آزاد شده‌اند، آزادی برای کسانی که در جریان اعتراضات علیه تقلب انتخاباتی در ژوئیه ۲۰۲۴ زندانی شده‌اند. مطالبه اتحادیه‌های کارگری آزاد، حق اعتصاب، آزادی تشکل و آزادی همه زندانیان سیاسی در ونزوئلا اکنون اساساً مهم است. آن‌ها می‌توانند پایه و اساس انتخابات دموکراتیک برای یک مجلس مؤسسان جدید را تشکیل دهند که بتواند اختیارات بیش از حد قانون اساسی رئیس جمهور را حذف کند.»