بازگشت رونالدینیو در ۴۶ سالگی؛ جادوی پاهای استاد، زیر سایه گذر زمان
رونالدینیو پس از بیش از یک دهه دوری از فوتبال حرفهای، در ۴۶ سالگی بار دیگر به میدان رفت. ستاره پیشین بارسلونا و تیم ملی برزیل در ترکیب راونا مقابل فورلی به میدان رفت، یک پاس گل در جریان شکلگیری گل نخست تیمش نقش داشت و در پایان نیمه اول با تشویق تماشاگران تعویض شد.
به گزارش ایلنا، یکشنبه در شهر راونا ایتالیا، یکی از محبوبترین چهرههای تاریخ فوتبال بار دیگر کفشهایش را به پا کرد. بازگشتی با لبخند همیشگی، حرکات تکنیکی و ضربات ایستگاهی تماشایی، اما این بار با نشانههایی آشکار از گذر زمان.
رونالدینیو که آخرین بار در سال ۲۰۱۵ برای فلومیننزه بهصورت حرفهای بازی کرده بود، در دیدار راونا مقابل فورلی، رقیب محلی این تیم، در ترکیب اصلی قرار گرفت. مسابقهای در سری C ایتالیا که حضور ستاره برزیلی آن را به رویدادی ویژه برای هواداران فوتبال تبدیل کرده بود.
او در دوران اوج خود قهرمانی جام جهانی، افتخارات متعدد باشگاهی و دو عنوان پیاپی بهترین بازیکن سال فیفا را به دست آورد. سبک بازی خلاقانه، دریبلهای تماشایی و لذتی که از فوتبال به نمایش میگذاشت، از مهمترین ویژگیهایی بود که نام او را در ذهن هواداران ماندگار کرد.
ورزشگاهی که برای رونالدینیو بزرگتر شد
حضور رونالدینیو در راونا از ماهها قبل برنامهریزی شده بود. در ماه اوت اعلام شد که او با توافقی تجاری با ایگناسیو چیپریانی، به این باشگاه پیوسته و قراردادش شامل سهامداری و حضور در مسابقات نیز میشود.
باشگاه راونا برای استقبال از این ستاره برزیلی، با ایجاد جایگاهی موقت به نام «R10» ظرفیت ورزشگاه را هزار و ۸۰۰ نفر افزایش داد تا ۶ هزار و ۸۰۰ تماشاگر امکان تماشای مسابقه را داشته باشند. لباس سفید و طلایی اختصاصی تیم نیز با الهام از کفشهای معروف رونالدینیو طراحی شده بود.
انتخاب این مسابقه هم اهمیت ویژهای داشت. راونا برای تثبیت جایگاه دوم جدول و ادامه تلاش خود برای صعود به سری B مقابل رقیب محلیاش قرار میگرفت. این باشگاه از سال ۲۰۰۸ در سری B حضور نداشته است. پخش اینترنتی مسابقه نیز در بریتانیا بیش از ۲.۱ میلیون بازدیدکننده جذب کرد.
هنوز نشانههایی از نبوغ باقی مانده است
رونالدینیو با هدبند مشکی همیشگی وارد زمین شد، اما موهای خاکستریاش نشان میداد سالهای زیادی از دوران درخشان فوتبال او گذشته است. لبخند معروف و کفشهای طلایی همچنان یادآور روزهایی بود که مدافعان بزرگ فوتبال جهان در برابر دریبلهای او به دردسر میافتادند.
آندرهآ ماندورلینی، سرمربی راونا، این بازیکن را در ترکیب اصلی قرار داد، اما از همان ابتدا مشخص بود که رونالدینیو برای بازگشت به شرایط مسابقه تمرین چندانی نداشته است. او در بیشتر دقایق تحرک زیادی نداشت و بازیکنان فورلی بارها بدون مواجهه با مقاومت جدی از کنارش عبور کردند. تلاش او برای ارسال پاس بیرون پا در میانه میدان نیز با واکنش مدافعان حریف متوقف شد.
با این حال، مهارتهای فنی او همچنان قابل مشاهده بود. رونالدینیو در موقعیتهای تحت فشار با آرامش توپ را حفظ میکرد و با دید خوب خود، همتیمیهایش را در موقعیت مناسب قرار میداد.
ضربات ایستگاهی او نیز همچنان تماشایی بود. در دقیقه ۱۸، کرنر ارسالی رونالدینیو از سمت راست با ضربه سر جولیو دوناتی همراه شد و تا آستانه تبدیل شدن به گل پیش رفت.
در دقیقه ۳۶، همکاری این دو بازیکن نتیجه داد. رونالدینیو پس از حفظ توپ مقابل مدافع حریف، آن را به لورنزو لوناردی سپرد و در ادامه توپ به دوناتی رسید تا مدافع باتجربه راونا با شوتی از پشت محوطه جریمه دروازه فورلی را باز کند.
تعویض در پایان نیمه اول؛ پایان یک روز خاطرهانگیز
با وجود لحظات فنی قابل توجه، سرعت مسابقه با توان جسمانی رونالدینیو همخوانی نداشت. او در کارهای دفاعی مشارکت چندانی نمیکرد و نمیتوانست با ریتم بازی همراه شود. به همین دلیل، در پایان نیمه نخست تعویض شد و در میان تشویق تماشاگران زمین را ترک کرد.
راونا در نهایت این مسابقه را با نتیجه ۲ بر صفر به سود خود به پایان رساند. دیدار دوباره با دیدا، دروازهبان پیشین تیم ملی برزیل و میلان و همتیمی قدیمی رونالدینیو، نیز از اتفاقات ویژه این روز بود.
رونالدینیو پس از مسابقه در پیامی نوشت که چند سال از فوتبال فاصله گرفته، اما حالا زمان بازگشت فرا رسیده است. او البته با لحنی شوخطبعانه تأکید کرد که این تجربه بیشتر فرصتی برای لذت بردن از یک روز خاص بوده است.
بازگشت رونالدینیو بار دیگر بخشی از خاطرات فوتبالدوستان را زنده کرد. او هنوز میتواند با یک لمس توپ یا ضربه ایستگاهی تماشاگران را به وجد بیاورد، اما نمایش مقابل فورلی نشان داد که حتی نبوغ فنی یکی از بزرگترین ستارههای تاریخ فوتبال هم نمیتواند محدودیتهای جسمانی ناشی از گذر زمان را از بین ببرد.