سقوط آزاد فوقستاره از شاهنشین تاریخ
چرا رونالدو جایی در لیست ۵۰ بازیکن برتر جام جهانی ندارد؟
انتشار مأیوسکننده لیست ۵۰ بازیکن برتر تاریخ جام جهانی بدون نام رونالدو، شوک بزرگی به دنیای فوتبال وارد کرد.
به گزارش ایلنا، اگر فهرستی از بهترین بازیکنان تاریخ مسابقات جام ملتهای اروپا (یورو) تهیه کنید، کریستیانو رونالدو اگر در صدر آن نباشد، قطعاً در نزدیکیهای صدر قرار خواهد داشت. این قاعده در صورت انجام اقدامی مشابه برای لیگ قهرمانان اروپا نیز کاملاً صدق میکند. غیرقابل انکار است که او بزرگترین بازیکن تاریخ فوتبال پرتغال، یقیناً یکی از بهترینهای رئال مادرید و با توجه به دوره اول حضورش بیش از دوره دوم، یکی از اسطورههای منچستریونایتد است.
اگر فوتبالیستهای برجسته تمام دوران را ارزیابی کنید، رونالدو در میان ۱۰ نفر اول قرار میگیرد؛ موضوع فقط مربی و جایگاه اوست و با اطمینان میتوان گفت که میلیونها نفر از فداییانش، او را بالاتر از هر کس دیگری، به ویژه لیونل مسی قرار میدهند.
اما چرا رونالدو در لیست انتخابی از ۵۰ بازیکن برتر جام جهانی حضور ندارد؟ حتی با پذیرش ریسک مخالفت با دیگر رأیدهندگانی که او را انتخاب کردهاند، باید گفت او حتی در بین ۱۰۰ بازیکن برتر هم نیست. عظمت و بزرگی او در رقابتهای دیگر رقم خورده است، نه در این تورنمنت.
او به طرز عجیب و شگفتانگیزی هرگز در مراحل حذفی جام جهانی موفق به گلزنی نشده است؛ برای مقایسه، او ۶۷ گل در مراحل حذفی لیگ قهرمانان اروپا به ثمر رسانده که چهار گل آن در فینالها بوده است. در سال ۲۰۲۲، پرتغال رونالدو را برای بازی مرحله یکهشتم نهایی نیمکتنشین کرد و جانشین او، گونچالو راموس، بلافاصله در پیروزی قاطع ۶ بر ۱ مقابل سوئیس، هتتریک کرد.
میراث نیمهکاره کریس؛ از چشمک جنجالی تا ناکامیهای پیاپی
بخشی از دستاوردهای رونالدو در قلمروی تداوم و طول عمر فوتبالی او نهفته است. او در پنج دوره جام جهانی بازی کرده که یک رکورد مشترک است؛ او و مسی در آستانه تبدیل شدن به اولین بازیکنانی هستند که در شش دوره حضور پیدا میکنند. او به تنهایی در هر پنج دوره گلزنی کرده و احتمال اینکه در دوره ششم نیز گلزنی کند، بسیار بالاست. با این حال، یک گل ساده یا یک پنالتی مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو، ازبکستان یا کلمبیا، نباید معنایی بیشتر از یک شاخص آماری دیگر داشته باشد.
برای بررسی دقیقتر کارنامه رونالدو، شاید بتوان گفت بهترین جام جهانی او، اولین دوره حضورش بود؛ به طور قطع این بهترین عملکرد پرتغال در دوران حضور او به شمار میرود.
تیم لوئیز فیلیپه اسکولاری به نیمهنهایی ۲۰۰۶ رسید و اگر مخاطبان انگلیسی حضور رونالدوی ۲۱ ساله را عمدتاً به خاطر آن چشمک مشهور پس از اخراج وین رونی در مرحله یکچهارم نهایی به یاد میآورند، این بال منچستریونایتد بود که ضربه پنالتی را در ضیافت پنالتیها برای حذف تیم سون گوران اریکسون به ثمر رساند.
اما در سال ۲۰۱۰، پرتغال در سه بازی از چهار بازی خود، از جمله شکست مرحله یکهشتم نهایی مقابل اسپانیای قهرمان، در گلزنی ناکام ماند. تنها گل رونالدو، گل هفتم در جریان درهمکوبیدن کره شمالی بود. او در آن زمان کاپیتان تیم، گرانقیمتترین بازیکن جهان و برنده توپ طلا بود، اما در حد و اندازههای این عناوین ظاهر نشد.
او در سال ۲۰۱۴ به وضوح بدشانس بود که پس از قهرمانیها و درخشش برای کسب سهمیه پرتغال در برزیل – با یک هتتریک در پلیآف و در مسابقهای که با نتیجه زلاتان ابراهیموویچ ۲، رونالدو ۳ به پایان رسید – برای تورنمنتی که در آن در اوج قدرت خود قرار داشت، به طور کامل آماده و فیت نبود.
او ۶۱ بار برای رئال در آن فصل گلزنی کرده و به آنها برای کسب دسیما، دهمین جام اروپاییشان کمک کرده بود. در حالی که یک گل دیرهنگام پیروزیبخش مقابل غنا به ثمر رساند، پرتغال در مرحله گروهی حذف شد. آن گروه، گروه سختی بود، اما مجددا یک ناکامی دیگر برای کریستیانو ثبت شد.
کابوس قطر؛ وقتی مسی پادشاه شد و رونالدو نیمکتنشین
چهار سال بعد، رونالدو بهترین ۹۰ دقیقه خود را در یک بازی جام جهانی به نمایش گذاشت و کار خود را با یک هتتریک در تساوی ۳-۳ مقابل همسایه خود، اسپانیا آغاز کرد. او یک گل پیروزیبخش هم مقابل مراکش به ثمر رساند، اما پرتغال در مرحله یکهشتم نهایی مقابل اروگوئه حذف شد و رونالدو یک بار دیگر در گلزنی ناکام ماند.
سپس سال ۲۰۲۲ و یک جام جهانی به شدت کابوسوار فرا رسید؛ جایی که ناکامیهای خود او شاید با قهرمانی مسی در این رقابتها به عنوان کاپیتان و با زدن دو گل در فینال، دوچندان به چشم آمد. رونالدو برای پنجمین تورنمنت متوالی گلزنی کرد، اما آن گل یک ضربه پنالتی بود. او حتی مدعی گلی شد که برونو فرناندز به ثمر رسانده بود. در حالی که او با مصاحبههایش راه خروج از یونایتد را هموار میکرد، عملکردش باعث شد تا توسط سرمربی تیم، فرناندو سانتوس که حکم یک مربی و راهنما را برایش داشت، از ترکیب اصلی پرتغال کنار گذاشته شود.
آخرین شانس سیآرسون برای ورود به تالار افتخارات
حس حاکم در آن زمان این بود که دوران حرفهای او در جام جهانی با شکست در مرحله یکچهارم نهایی مقابل مراکش، یعنی زمانی که از روی نیمکت به زمین آمد، به پایان رسیده است؛ اما در عوض، او به کار خود ادامه داد، در یورو ۲۰۲۴ به عنوان یک مانع برای تیم خودش به نظر میرسید و به طرز عجیبی، با وجود دریافت کارت قرمز مقابل ایرلند در مقدماتی، واجد شرایط بازی در شروع جام جهانی ۲۰۲۶ شد.
او به عنوان دارنده رکوردهای بیشترین بازی ملی (۲۲۶ بازی تا به اینجا) و بیشترین گل زده (۱۴۳ گل) در فوتبال ملی وارد ایالات متحده خواهد شد. او شاید هنوز هم در یک مرحله یکچهارم نهایی احتمالی مقابل آرژانتین، یک تقابل شگفتانگیز با مسی داشته باشد. شاید، در ششمین مرتبه تلاش، رونالدو سرانجام بتواند به تالار مشاهیر و بزرگان جام جهانی راه یابد.
منبع: وانفوتبال
