تاجگذاری دوباره باواریاییها در جاده جذابیت
بوندسلیگا فراتر از ویترین تکراری پادشاهی بایرن مونیخ
فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ رقابتهای بوندسلیگای آلمان به طور رسمی به ایستگاه پایانی رسید تا ماراتن فشرده و هشت ماهه فوتبال ژرمنها، تصویری فراتر از کلیشههای همیشگی را به نمایش بگذارد.
به گزارش ایلنا، مسائل مربوط به بوندسلیگا، به سلطه تثبیتشده بایرن مونیخ، سطح کیفی و ورزشی دستکم گرفتهشده لیگ و جریانی مربوط میشود که به عمق ساختار فوتبال آلمان نفوذ کرده است: افزایش بینالمللی شدن اسکواد تیمهای بوندسلیگا.
مسئله قهرمانی برای سالهای آینده حل شده است
در حالی که نبرد برای بقا در جریان بود و حتی سهمیههای رقابتهای اروپایی تا هفته پایانی به طور قطعی مشخص نشده بودند، مهمترین تصمیم فصل از مدتها قبل گرفته شده بود. یک ماه پیش از پایان فصل، بایرن مونیخ مقتدرانه قهرمانی خود را قطعی کرد؛ آن هم به روشی که امید چندانی برای پایان یافتن این سلطه در آینده نزدیک باقی نمیگذارد.
بوروسیا دورتموند مطمئناً فصل بدی نداشت؛ برعکس، کسب ۷۳ امتیاز در فصلهای گذشته بوندسلیگا معمولاً برای قهرمانی کافی بود. بین سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱۰، همین تعداد امتیاز دقیقاً پنج بار برای کسب عنوان قهرمانی کفایت میکرد، اما در برابر آمار ۸۹ امتیازی قهرمان رکورددار آلمان، حتی زنبورهای قدرتمند هم کاملاً مغلوب شدند.
نکته تلخ از دیدگاه دورتموند این است که زرد و مشکیپوشان تا هفته بیست و نهم تنها متحمل دو شکست شده بودند که هر دو نیز در برابر بایرن مونیخ رقم خورد. تنها زمانی که کورس قهرمانی عملاً به پایان رسیده بود، دورتموند ثبات خود را از دست داد. این موضوع قبل از هر چیز یک نکته مهم را یادآوری میکند: دورتموند خیلی ضعیف نبود، بایرن مونیخ بیش از حد قدرتمند بود.
بایرن مونیخ در حال حاضر پایدارتر از هر زمان دیگری به نظر میرسد. باواریاییها تحت هدایت وینسنت کمپانی، عملکرد ورزشی خود را به شدت توسعه دادهاند. این سرمربی بلژیکی مظهر یک فلسفه واضح، فوتبال تهاجمیِ مالکانه و شدت عمل فوقالعاده در زمان نبود توپ است. نتیجه کار چشمگیر است: یک رکورد گلزنی اروپایی و بهترین تفاضل گل (۸۶+) در تاریخ بوندسلیگا.
مهمتر از همه، بایرن مونیخ در حال حاضر به هیچ وجه تصویر باشگاهی در آستانه فروپاشی را ارائه نمیدهد. بین سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، مونیخیها با اشتباهات خود، حداقل به طور موقت در را برای دیگر مدعیان قهرمانی باز کردند؛ پنجرهای که بایر لورکوزن در فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۳ به شکلی باشکوه از آن بهرهبرداری کرد، اما اکنون به نظر میرسد آن در دوباره بسته شده است؛ شاید بستهتر از هر زمان دیگری. اگر باشگاه دیگری بخواهد در آینده قهرمان آلمان شود، احتمالاً به یک فصل واقعاً استثنایی دیگر نیاز خواهد داشت و این دقیقاً همان چیزی است که شرایط را برای لیگ چالشبرانگیز میکند؛ چرا که شرایط و سالهای استثنایی را نمیتوان از پیش برنامهریزی کرد.
سطح کلی بازی در بوندسلیگا بهتر از حد انتظار است
سلطه بایرن مونیخ به راحتی میتواند این تصور را ایجاد کند که بوندسلیگا به عنوان یک کل از نظر کیفیت ورزشی ضعیفتر شده است، اما این نتیجهگیری بیش از حد سادهانگارانه است. فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ نشان داد که سطح کلی بازیها به شکل قابل توجهی بالا رفته است.
یک نگاه به جدول ردهبندی برای اثبات این موضوع کافی است. بایر لورکوزن با وجود کسب ۵۹ امتیاز، تنها به رتبه ششم بسنده کرد. از فصل ۲۰۰۹-۲۰۰۸ تا کنون، چنین امتیاز بالایی برای رسیدن به این جایگاه نیاز نبوده است. این موضوع نشاندهنده جریانی است که چندین سال است شکل گرفته؛ در پشت سر مونیخِ صدرنشین، گروه بزرگی از تیمها وجود دارند که به طور مداوم قادر به دستیابی به فصلهایی با ۶۰ تا ۶۵ امتیاز هستند.
علاوه بر این، سبک بازی لیگ به وضوح در حال تغییر است. پس از دورهای که در آن بسیاری از تیمها در درجه اول به عملگرایی، فشردگی و فرصتهای ضدحمله اتکا میکردند، اکنون باشگاههای بیشتری دوباره شهامت ارائه یک فوتبال کنشگرایانه را پیدا کردهاند. تمایل برای یافتن راهحلها با توپ، پرس بالا و بازی جسورانه به طور محسوسی افزایش یافته است. این موضوع در آمارها نیز منعکس شد؛ بوندسلیگا در این فصل با میانگین ۳.۲۴ گل در هر بازی، به میانگین گل فوقالعاده بالایی دست یافت. لیگ خود را تهاجمی، پرشدت و از نظر تاکتیکی متنوع نشان داد.
نمایندگان آلمان در رقابتهای اروپایی نیز عملکرد خوبی داشتند. در رقابت برای کسب سهمیه پنجم لیگ قهرمانان اروپا، بوندسلیگا تنها با اختلافی ناچیز قافیه را به اسپانیا باخت. بنابراین، هیچ مدرکی دال بر افت کلی کیفیت وجود ندارد.
بوندسلیگا هنوز هم از یک پایه ورزشی قوی برخوردار است. مشکل واقعی در کیفیت کلی لیگ نیست، بلکه در این واقعیت نهفته است که یک باشگاه در حال حاضر بدون هیچ چالش جدی در سطح داخلی پادشاهی میکند. بدون یک کورس قهرمانی واقعی، تصور یک لیگ یکطرفه به سرعت شکل میگیرد؛ آن هم در شرایطی که تیمهای پایینتر نیز هفته به هفته در سطح بالایی با یکدیگر رقابت میکنند.
بوندسلیگا لیگی برای بازیکنان خارجی است
توسعه دیگر در فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ مربوط به ترکیب اسکواد تیمها است. هرگز پیش از این در بوندسلیگا، بازیکنان خارجی چنین سهم بزرگی از دقایق بازی را به خود اختصاص نداده بودند. رقم خیرهکننده ۶۱.۷ درصد از تمام دقایق بازی به بازیکنان خارجی اختصاص یافته است. برای مقایسه، این رقم در فصل قبل ۵۵.۸ درصد و سال قبل از آن تنها ۵۳.۳ درصد بوده است.
روند کاملاً مشخص است. باشگاههایی مانند هامبورگ، سن پائولی و بایر لورکوزن اکنون بازیکنان خارجی را در اختیار دارند که بیش از ۸۰ درصد از اسکواد آنها را تشکیل میدهند. بوندسلیگا به طور فزایندهای در حال تبدیل شدن به یک لیگ جهانی است.
این روند به هیچ وجه منفی نیست. فوتبال مدرن مدتهاست که مرزهای ملی را به رسمیت نمیشناسد؛ محدودیتها برای بازیکنان خارجی یا سهمیههای سختگیرانه مربوط به گذشته است. در عین حال، این توسعه نشان میدهد که استعدادیابی بینالمللی باشگاههای بوندسلیگا به شکل قابل توجهی حرفهایتر شده است. باشگاههای بیشتر و بیشتری در حال درک این موضوع هستند که چه کیفیت بالایی در خارج از آلمان و اروپا در دسترس است.
روی دیگر سکه: برای استعدادهای بومی، مسیر رسیدن به بوندسلیگا به طور فزایندهای دشوار میشود. آمارهای منتشر شده توسط اسپورت بیلد به شکلی جدی این مشکل را آشکار میکند: حدود ۸۵ درصد از تمام دقایق بازی اکنون به بازیکنان خارجی اختصاص دارد. از سوی دیگر، استعدادهای آکادمی و بومی تنها ۲.۴ درصد از زمان بازی را به دست میآورند. در مقایسه بینالمللی، آلمان به این ترتیب از کشورهایی مانند انگلیس، اسپانیا یا فرانسه عقب مانده است.
فدراسیون فوتبال آلمان (DFB) مدتهاست که این روند را شناسایی کرده است. یک گروه کارشناسی هشت نفره، از جمله سامی خدیرا، قهرمان جام جهانی و یورگن کلوپ، از هماکنون در حال کار بر روی اصلاحات ساختاری هستند. یک بخش کلیدی از این برنامه، راهاندازی لیگ ملی زیر ۲۱ سال از آغاز فصل ۲۰۲۷-۲۰۲۶ است. هدف این است که برای بازیکنان جوان، زمان بازی بیشتر و فرصتهای توسعه بهتری در سطح بالا فراهم شود، اما آیا این کار برای متوقف کردن روند لژیونر شدن بازیکنان کافی خواهد بود؟
منبع: وانفوتبال
