دنیز اونداو در یکقدمی شکستن رکورد تاریخی اشتوتگارت
اشتوتگارت با غلبه بر فرایبورگ، مدافع عنوان قهرمانی، بار دیگر به فینال جام حذفی آلمان صعود کرد.
به گزارش ایلنا، اشتوتگارت پس از پیروزی ۲ بر ۱ مقابل فرایبورگ در وقتهای اضافه، راهی فینال برلین شد تا حریف بایرن مونیخ شود. برای مدت زمانی طولانی، نقشههای سباستین هوینس به دلیل نمایش درخشان ماتیاس گینتر نقش بر آب شده بود، اما دنیز اونداو بار دیگر امید را به اردوی سوابها بازگرداند و به رکورد باشگاه نزدیکتر شد. در نهایت، تیاگو توماس در دقیقه ۱۱۹ گل سرنوشتساز پیروزی را به ثمر رساند تا اشتوتگارت مسافر برلین شود.
گزارش بازی بلافاصله تعجب همگان را برانگیخت؛ از همین رو، شبکههای Sky و ARD به دنبال توضیحات هوینس بودند تا ابعاد موضوع روشن شود.
برنامه او ساده بود: حمله با تمام توان. سرمربی اشتوتگارت در توجیه چهار تغییر خود نسبت به شکست ۲-۴ مقابل بایرن مونیخ توضیح داد: «میخواستم تا حد امکان بازیکنانی را در ترکیب قرار دهم که توانایی گلزنی دارند.» با حضور همزمان اونداو، اِرمِدین دمیروویچ، جیمی لولینگ، کریس فوریش و نیکولاس نارتی، این نقشه روی کاغذ درست به نظر میرسید، اما تهدید جدی روی دروازه حریف تا مدتها ایجاد نشد. در نیمه اول، سوابها تا دقیقه ۴۰ هیچ شوت قابلتوجهی به سمت دروازه فرایبورگ نداشتند؛ هرچند آن تلاش، آغازگر فشار بیامانی بود که باید به گل تساوی منجر میشد.
تا آن لحظه، آمار xG (گل مورد انتظار) اشتوتگارت رقم ناچیز ۰.۰۷ را نشان میداد، اما این عدد درست قبل از استراحت جهش کرد و در نهایت به ۴.۲۵ رسید. بیدقتی در ضربات آخر میزبان را کلافه کرده بود تا اینکه سرانجام اونداو در دقیقه ۷۱ قفل بازی را شکست؛ گلی که روی حرکت تماشایی بلال الخنوسِ تعویضی ساخته شد؛ بازیکنی که بهطور غافلگیرکنندهای نیمکتنشین شده بود اما پس از ورود به زمین درخشید. تعویضهای هوینس تعیینکننده بودند: توماس و بدرالدین بوعنانی (که پاس گل پیروزی را داد) هر دو تاثیر فوری گذاشتند.
در خط دفاعی، او ترکیب عجیبی از سه بازیکن چپپا را به کار گرفت: ماکسیمیلیان میتلشتات در دفاع چپ، جف چابوت به عنوان ستون دفاعی در مرکز و رامون هندریکس که در سمت راست به کار گرفته شد. در جناح راست نیز لولینگ و نارتی با هم همکاری میکردند، هرچند زوج آنها گاهی شکننده به نظر میرسید.
فرایبورگ پس از شروعی پرفشار، رفتهرفته به بازی مسلط شد و مهارت آنها در ضربات ایستگاهی نتیجه داد. پیش از گل ماکسیمیلیان اگشتاین که روی کرنر وینچنزو گریفو به ثمر رسید، یک پاس رو به عقب فاجعهبار از آنجلو استیلر در عمق زمین اشتوتگارت همه چیز را خراب کرده بود.
نامه بعدی ماتیاس گینتر برای درخواست همکاری به یولیان ناگلزمان
پاس گل را گینتر داد، نه گریفو. فراتر از آن، این مدافع میانی نمایش مقتدرانه دیگری را مقابل چشمان یولیان ناگلزمان در اشتوتگارت ارائه داد؛ او تقریباً هر توپی را که به سمتش میآمد دفع کرد (۱۴ دفع توپ) و در ۹ نبرد از ۱۴ تقابل تنبهتن پیروز شد. او هفتههاست که در فرمی استثنایی قرار دارد.
این بازیکن ۳۲ ساله نمایش درخشانی داشت و جولیان شوستر، مدیر ورزشی فرایبورگ، پس از بازی با هیجان گفت: «مدل بازی او به شکلی بود که بهتر از آن ممکن نیست؛ عملکرد او و نحوهای که به همتیمیهایش انگیزه میداد، تحسینبرانگیز بود.» ایگور ماتانوویچ، مهاجم تیم، نیز اضافه کرد: «اگر من سرمربی تیم ملی بودم، گینتر را با خود میبردم. موفقیت تیم گویای همه چیز است و او سهم بزرگی در آن داشته است.»
با این حال، شانس او برای دعوت به جام جهانی همچنان اندک است. پنجاه و یکمین و آخرین بازی ملی او سه سال پیش، کمی قبل از جانشینی ناگلزمان به جای هانسی فلیک انجام شد. گینتر مدتی قبل این فرصت از دست رفته را یک «گفتگوی ناامیدکننده» توصیف کرد. او شانس خود را برای حضور در هواپیمای جام جهانی کم میبیند، هرچند چابوت از اشتوتگارت همچنان به همان پست امیدوار است. گینتر افزود: «من زیر نظر مربیان بسیار متفاوتی کار کردهام و وقتی صحبت از ساختار و رفتار دفاعی باشد، احمق نیستم.»
تنها نقطه ضعف او بازی با توپ است. اگر فرایبورگ جام قهرمانی لیگ اروپا را بالای سر ببرد، دعوت او در نهایت توجیهپذیر خواهد بود.
ارزش باورنکردنی؛ دنیز اونداو در آستانه ثبت یک رکورد باشگاهی
گینتر نقش مهمی داشت تا اونداو قبل از گلش تقریباً هیچ کاری از پیش نبرد؛ مهاجم اشتوتگارت اکثر دوئلها را باخت، پاسهای اشتباه زیادی داد و بیش از هر بازیکن دیگری توپ لو داد.
اما در لحظهای که بیش از هر زمان دیگری نیاز بود، او ضربه نهایی را زد. اونداو گل تساوی را از زاویهای بسته به ثمر رساند و تمامکنندگیش را به رخ ناگلزمن، سرمربی تیم ملی آلمان کشید. این بازیکن ۲۹ ساله حالا میتواند به عنوان برترین گلزن آلمان راهی جام جهانی شود و با کمی شانس، فصل درخشان خود را با یک رکورد باشگاهی به پایان برساند.
بیست و چهارمین گل او در تمامی رقابتها، مجموع امتیازات (گل و پاس گل) او را به عدد ۳۷ رساند تا در ردهبندی تاریخی ویافبی، تنها پس از ماریو گومز در رتبه دوم قرار بگیرد. طبق آمار Opta، اونداو اکنون تنها به ۴ تاثیرگذاری مستقیم روی گل دیگر نیاز دارد تا با رکورد ۳۵ گل و ۶ پاس گل ماریو گومز در فصل ۲۰۰۸/۰۹ برابری کند.
او میتوانست بلافاصله این فاصله را کم کند: پس از گلش، یک بار توپ را به تیرک زد و در اواخر بازی نیز با سیو در کلاس جهانی فلوریان مولر، دروازهبان فرایبورگ، متوقف شد تا بازی به وقت اضافه برود. در وقتهای تلفشده نیز تیر دروازه بار دیگر مانع او شد.
چهار بازی لیگ و فینال برلین برای اونداو باقی مانده تا کتاب رکوردهای باشگاه را بازنویسی کند؛ دستاوردی که موضع او را در مذاکرات برای قرارداد جدید نیز تقویت خواهد کرد. گزارشها حاکی از آن است که او به دنبال دریافت بالاترین دستمزد در تاریخ باشگاه است.
