نیکوکاران گمنام، پشتوانه‌ای ارزشمند برای توسعه درمان در هرمزگان
مشارکت ۲۰۰ میلیارد تومانی خیران گمنام در راه‌اندازی دستگاه رادیوتراپی هرمزگان، فراتر از یک کمک مالی، جلوه‌ای از مسئولیت‌پذیری اجتماعی و همدلی با بیماران سرطانی است؛ اقدامی ماندگار که با کاهش دشواری دسترسی به خدمات تخصصی درمان، می‌تواند امید و آرامش بیشتری به بیماران و خانواده‌های آنان ببخشد.
به گزارش خبرنگار ایلنا از بندرعباس، گاهی ارزشمندترین کارها، بی‌آنکه نامی از انجام‌دهندگانشان برده شود، در زندگی هزاران انسان اثر می‌گذارند. نیکوکاری نیز همیشه به معنای حضور در مراسم‌ها، ثبت نام بر لوح‌های یادبود یا دیده‌شدن در قاب رسانه‌ها نیست؛ گاهی بخشندگی واقعی در سکوت اتفاق می‌افتد، اما نتیجه آن در زندگی مردم به‌روشنی دیده می‌شود.
تأمین و راه‌اندازی دستگاه رادیوتراپی در هرمزگان، یکی از همین اتفاق‌هاست؛ اقدامی که با مشارکت خیران نیک‌اندیش و همراهی مسئولان استان و دانشگاه علوم پزشکی به سرانجام رسید و فرصتی تازه برای توسعه خدمات درمان سرطان در استان فراهم کرد.
در جریان این اقدام، خیرانی که ترجیح داده‌اند نام و هویتشان رسانه‌ای نشود، با مشارکت ۲۰۰ میلیارد تومانی در تأمین این دستگاه نقش‌آفرینی کردند. تفاهم‌نامه این مشارکت میان استانداری هرمزگان، دانشگاه علوم پزشکی استان و شرکت سامان سپهر سولان منعقد شد و حسین زاهدی، مدیرعامل این شرکت، به نمایندگی از نیکوکارانی در این مسیر حضور یافت که خواسته‌اند کمکشان بدون ذکر نام و نشان انجام شود.
اهمیت این اتفاق را نباید تنها در رقم مشارکت یا تأمین یک دستگاه پزشکی خلاصه کرد. رادیوتراپی یکی از روش‌های مهم درمان سرطان است و بیماران برای بهره‌مندی از آن، در بسیاری از موارد باید جلسات متعدد درمانی را پشت سر بگذارند. تا پیش از فراهم‌شدن این امکان در استان، بخشی از بیماران هرمزگانی ناچار بودند برای دریافت این خدمات به استان‌های دیگر سفر کنند؛ سفری که برای بیماران و خانواده‌هایشان، به‌ویژه ساکنان جزایر و مناطق دورافتاده، هزینه‌های مالی، فشار جسمی و دشواری‌های روحی به همراه داشت.
اکنون فراهم‌شدن این امکان درمانی در هرمزگان، می‌تواند بخشی از این دشواری‌ها را کاهش دهد و دسترسی بیماران به خدمات تخصصی را آسان‌تر کند. شاید برای کسی که با بیماری سرطان مواجه نیست، تأمین یک دستگاه پزشکی صرفاً اقدامی در حوزه تجهیزات درمانی به نظر برسد، اما برای بیماری که باید بارها مسیرهای طولانی را برای درمان طی کند، همین امکان می‌تواند معنای متفاوتی داشته باشد؛ درمان در نزدیکی خانه، در کنار خانواده و با دغدغه کمتر.
البته راه‌اندازی چنین تجهیزاتی تنها بخشی از مسیر توسعه خدمات سلامت است و استمرار فعالیت مؤثر آن به تأمین نیروی متخصص، نگهداری تجهیزات و فراهم‌بودن سایر زیرساخت‌های درمانی نیاز دارد. با این حال، نمی‌توان نقش مشارکت خیران را در تحقق چنین طرح‌هایی نادیده گرفت.
واقعیت این است که توسعه نظام سلامت، تنها بر دوش دولت و دستگاه‌های اجرایی نیست. هرچند تأمین زیرساخت‌های درمانی و ارائه خدمات بهداشتی از مسئولیت‌های اصلی حاکمیت به شمار می‌رود، اما همراهی خیران و ظرفیت‌های مردمی می‌تواند روند رفع کمبودها را سرعت ببخشد و زمینه دسترسی عادلانه‌تر مردم به خدمات درمانی را فراهم کند.
اهمیت این مشارکت‌ها زمانی بیشتر آشکار می‌شود که بدانیم آثار آن‌ها به یک فرد یا یک خانواده محدود نمی‌ماند. تجهیز یک مرکز درمانی، تأمین یک دستگاه تخصصی یا کمک به تکمیل زیرساخت‌های بهداشتی، می‌تواند سال‌ها به مردم خدمت کند و زندگی شمار زیادی از بیماران را تحت تأثیر قرار دهد. به همین دلیل، سرمایه‌گذاری خیرخواهانه در حوزه سلامت را باید از ماندگارترین شکل‌های نیکوکاری دانست؛ اقدامی که ثمره آن در طول زمان و در سلامت جامعه نمایان می‌شود.
از سوی دیگر، گمنام‌ماندن این خیران، ارزش معنوی اقدام آنان را دوچندان می‌کند. کسانی که ترجیح داده‌اند به‌جای مطرح‌شدن نامشان، امکان درمان را برای هم‌استانی‌های خود فراهم کنند، نشان داده‌اند که مسئولیت اجتماعی الزاماً به دیده‌شدن و شهرت نیاز ندارد. گاهی اثر یک اقدام، خود گویاترین نام و نشان برای انجام‌دهنده آن است.
بی‌تردید، تداوم چنین حرکت‌هایی در هرمزگان می‌تواند افق روشن‌تری پیش روی حوزه بهداشت و درمان استان قرار دهد. اگر این روحیه مشارکت و نیکوکاری در کنار برنامه‌ریزی و مسئولیت‌پذیری دستگاه‌های اجرایی ادامه یابد، می‌توان امیدوار بود که بخشی از کمبودهای درمانی استان با سرعت بیشتری برطرف شود و مردم برای دسترسی به خدمات تخصصی، کمتر ناچار به ترک محل زندگی خود باشند.
امروز باید از خیران گمنامی قدردانی کرد که سهمی مهم در فراهم‌شدن این امکان درمانی داشته‌اند؛ همچنین از مسئولان و مجموعه دانشگاه علوم پزشکی که پیگیری و همراهی آنان به به‌ثمررسیدن این اقدام کمک کرده است. اما شاید مهم‌تر از قدردانی، پاسداشت و تقویت همین فرهنگ نیکوکاری و مشارکت اجتماعی باشد؛ فرهنگی که اگر استمرار پیدا کند، می‌تواند از دل محدودیت‌ها، فرصت‌های بزرگی برای سلامت و رفاه مردم بسازد.
نام برخی نیکوکاران شاید هیچ‌گاه بر سردر یک بیمارستان یا مرکز درمانی نوشته نشود، اما هر بیماری که با آرامش بیشتر درمان می‌شود و هر خانواده‌ای که از رنج یک سفر درمانی دشوار رهایی می‌یابد، یادآور اثر همان نیکوکاری است. این شاید ماندگارترین شکل نام‌نیک باشد.
