سومین نامه سرگشاده دانشجویان و هنرمندان ساکن وین به وزیر ارشاد
سالها سهل انگاری و نگرش سطحی مسئولان نسبت به جذب و استفاده از استادان موسیقی٬ باعثاز دست رفتن کمک بزرگیست که آنان میتوانند به موسیقی از دست رفته ایران کنند.
دانشجویان و هنرمندان ساکن وین در سومین نامه سرگشاده به وزیر ارشاد خواستار تغییراتی در سیاستهای انتخاب مدیران هنری و رهبران گروههای موسیقی شدند.
به گزارش خبرنگار ایلنا؛ در نامه دانشجویان و هنرمندان ساکن وین به علی جنتی آمده است:
خدمت محترم وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی؛ جناب آقای علی جنتی
باتوجه به هشدارهای قبلی و اطلاع رسانی در دو نامه سرگشاده قبلی که خدمت جنابعالی ارسال گردید و مستند به پیشامد وقایعی کاملا ناخوشایند در حوزه موسیقی که همچنان باعثسرافکندگی و سرخوردگی جامعه موسیقی ایران است٬ نامه سوم را از طرف جمع هنرمندان و دانشجویان ساکن اتریش٬ خدمت جنابعالی ارسال مینمایم. امید است که با درنظر گرفتن این نامه از تکرار وقایع ناخوشایند در حوزه موسیقی جلوگیری شود.
در این متن سعی شده که بدون درنظر گرفتن ماهیت وجودی گروه آوازی تهران و حواشی مربوط به آن٬ صرفا با پیوند موضوع پیش آمده برای این گروه به یک رفتار اجتماعی و مسئولانه که در دو نامه قبلی نسبت به آن هشدار داده شده بود؛ آینده موسیقی ایران به چالش کشیده شود.
جناب وزیر٬ در دو نامه قبلی به مطالب زیادی اشاره شد و در مهمترین آنها دو موضوع بررسی شد. در ابتدا خطر و عواقب انتشار رزومهها و کسب عناوین غیرواقعی و خیالی و مورد دوم٬ عدم صلاحیت آقای پیروز ارجمند در جایگاه مدیریت کل دفتر موسیقی.
درمورد انتشار خبری با عنوان “آخر شدیم و مدال جهانی بهدست آوردیم؟!“ با کد خبری ۹۳۰۵۲۹۱۵۰۷۸ در سایت خبری ایسنا؛ باید گفت که این تحقیق؛ نتیجه و دقیقا سندی است بر تایید این دو موضوع که از قبل هشدار داده شده بود و از اثرات مثبت این دو نامه؛ این نتیجه حاصل شده که هنرمندان و عموم مردم٬ اخبار مربوط به کسب عناوین هنری را بدون تحقیق قبول نخواهند کرد.
همانطور که ملاحظه میفرمایید٬ چقدر ناخوشایند است٬ که با استفاده از بیاطلاعی مردم و مسئولین؛ با درج دگرگون و ناصحیح خبر“موفقیت“ در فستیوال “بازیهای“ جهانی کر؛ تمامی ملت؛ جراید؛ جامعه هنری؛ مسئولین کشور به بازی گرفته شدند. هرچند که جوابیهای از طرف این گروه منتشر شد اما پاسخ روشنی داده نشد که آیا مطابق با وبسایت رسمی این بازیها٬ این گروه در بین ۱۵ گروه٬ کمترین امتیاز را کسب کرده یا نه؟ چنان توضیح داده شده که نه رتبهبندی وجود داشته و نه مقامی٬ اما با همین دیدگاه هم جای سوال است حال که رتبهبندی و کسب مقام معیار این مسابقات نبوده؛ برای چه چیزی جشن باشکوه برای مراسم تجلیل با دعوت از اساتید برگزار شد؟ آیا این بازیها براساس هیچی و به صورت تصادفی؛ جایگاه گروهها را متمایز میکند؟
این گروه معتقد است که بصورت سازمانی حرفهای نیست ولی از سطح کاملا حرفهای برخوردار است. اما نکته مهم اینجاست شخصی که کوچکترین تحصیل و تجربهای در زمینه رهبری ندارد٬ بر چه اساسی رهبری یک گروه کر را به عهده میگیرید؟ آیا این کار حرفهای است؟
با احترام و ارزشگذاری به آرزوها و خوستههای قلبی اشخاص؛ باید گفت که به این شکل٬ برآورده کردن آرزوهای شخصی اشتباه است٬ چه بسا نتیجه بالعکس حاصل میشود که باعثسرخوردگی خواهد شد.
آیا شخصی که صرفا به خلبانی علاقمند است میتواند بدون آموزش٬ هدایت یک هواپیما؛ هرچند از نوع کوچک آنرا به عهده بگیرد؟ کسانی از این قبیل٬ خود باعثمیشوند که موسیقی از طرف مسئولین جدی گرفته نشود و در نهایت اتفاقاتی بیفتد همانند تعطیلی ارکستر سمفونیک و یا تعطیلی کلاسهای آموزشی از طرف شهرداری. خود همین افراد گلهمند میشوند که چرا به موسیقی ارج نهاده نمیشود. نباید فراموش کرد که برای پیشرفت و اصلاح موسیقی باید از خود شروع کرد.
مشکلی که در نامه اول به عنوان غیرواقعی بودن رزومه رهبران ایرانی مانند آقایان شهرداد روحانی و منوچهر صهبائی مطرح شد اما با این وجود با مسئولیت جناب وزیر٬ معاون وزیر و بخصوص آقای ارجمند؛ آقای منوچهر صهبائی رهبر ارکستر سمفونیک تهران شدند و حتی یک بار هم مسئولین سوابق غیرواقعی ایشان را بررسی نکردند. رفتار آقای صهبائی به مراتب نادرستتر بوده اما همه سکوت کردند(همه این مطالب در نامه اول توضیح داده شده). ایشان در رزومه خود درج کردند که سالها ارکستر سنت گالن را رهبری کردند اما ایشان یکبار هم موفق به همچین کاری نشدند. اینجانب شخصا در رسانهها از آقایان شهرداد روحانی و منوچهر صهبائی درخواست توضیح کردم که ایشان چون جوابی نداشتند٬ همچنان سکوت کردند و مسئولین هم اهمیت ندادند و نتیجه و حاصل این بیتوجهیهای مسئولین خبر دگرگون شده و غیرواقعی و به دنبال آن “جشن باشکوه به مناسبت تجلیل از کسب مقام قهرمانی و افتخار آفرینی گروه آوازی تهران در مسابقات جهانی کر“ شد.
مسئولیت انتشار خبر مربوط به گروه آوازی تهران و تقدیر از این گروه صرفا متوجه آقای پیروز ارجمند است٬ که باتوجه به حضور ایشان در این بازیها و اطلاع کامل ایشان از چگونگی آن و همچنین برگزاری مراسم تجلیل از این گروه٬ ایشان باید جوابگو باشند. سکوت و عدم پاسخگویی نشانهی بیمسئولیتی خواهد بود و همچنین اصرار ایشان در بیاطلاعی از چگونگی این بازیها٬ دلیلی خواهد بود بر عدم صلاحیت ایشان. صرف اینکه با توجه به مشکلات عدیده و حل نشده موسیقی ایران٬ اصل حضور ایشان درکنار یک گروه کر کاملا غیرحرفهای(غیررسمی و غیرسازمانی) در این بازیها٬ که رفتاری کاملا غیرمعمول و غیرمنطقی است٬ دلیل محکمیست بر عدم صلاحیت ایشان. حال این سوال است که آیا ایشان به طور یکسان به همه گروههای موسیقی لطف دارند؟ و گروههای دیگر را هم در سفرهایشان همراهی خواهند کرد؟ اگر نکنند عادل نیستند و اگر بکنند باید فورا از سمت خود کنارهگیری کنند چون این کار خارج از عرف جهانی و مسئولیت مدیر دفتر موسیقی است.
اینجانب در نامه دوم کاملا شرح دادم که به چه علت معتقدیم که تصمیمات ایشان براساس دوستی نه براساس اصول و قانون یکسان برای همه خواهد بود. ایشان برای مدیریت دفتر موسیقی فرد مناسبی نیستند و به خاطر این رفتار ناصحیح باید مواخذه شوند. ادامه مدیریت آقای پیروز ارجمند٬ خطری کاملا جدیست بر وضعیت موسیقی ایران و این وظیفه جناب وزیر است که با ایشان برخورد کنند تا از تکرار چنین اتفاقاتی جلوگیری شود.
جناب محترم وزیر حال که چنین از موفقیت غیرواقعی؛ همگان به وجد آمدند و طی مراسم باشکوهی از این گروه تقدیر شد؛ باید پرسید که آیا از هنرمندان واقعی که سالها برای ایران افتخار آفرین بودند هم تقدیر و یادآوری میشود؟ جواب: خیر
خواهشمندم پاسخگو باشید که چرا از هنرمندان واقعی کشور که سالها برای ایران موفقیتهای بزرگ و جهانی ارزشمند کسب کردهاند٬ هیچ تقدیری به عمل نمیآید؟
درست یک سال پیش در روز هشتم شهریور ۱۳۹۲ آقای لطفاله منصوری معروف به لطفی منصوری یکی از بزرگترین کارگردانان اپرا در دنیا در سن ۸۴ سالگی درگذشت. با مشاهده رزومه آقای لطفی منصوری ملاحظه خواهید فرمود که ایشان با بزرگترین خوانندههای دنیا و رهبران معروف دنیا کار کرده بودند و مدیر چند تئاتر بزرگ در اروپا کانادا و امریکا بودند. ایشان همیشه با یاد خاطرات خوش ایام نوجوانی و جوانیشان در تهران٬ به ایرانی بودنشان افتخار میکردند. با وجود اینکه در شصت سال گذشته ایرانیهایی بودهاند که سعی کردند در این هنر موفق شوند ولی لطفی تنها ایرانی بود که به این درجه بزرگ جهانی رسید اما در ایران٬ مسئولین موسیقی در تهران هیچوقت در سی سال گذشته از او یاد یا تجلیلی نکردند و حتی مرگ او هم برایشان مهم نبود و هیچ بزرگداشت یا مراسم ختمی گرفته نشد.
علی رهبری دیگر هنرمند شگفتیساز ایرانی که هنوز زنده است٬ در وضعیتی مشابه قرار دارد. علی رهبری که او را با نام الکساندر هم میشناسند حتی با کسب موفقیتهای بینظیرتر جهانی٬ به موقعیتی فراتر از لطفی منصوری رسیده است. ایشان نه تنها موفق به کسب مدال طلا و نقره در دو مسابقه بزرگ بینالمللی برای نام ایران شده بلکه به بیش از یکصد و بیست ارکستر بزرگ و معروف دنیا دعوت شده و در اپراهائی مثل لندن٬ ژنو٬ بارسلونا٬ مانهیم٬ اشتوتگارت و غیره رهبری کرده است و بعنوان تنها ایرانی به ارکستر فیلارمونیک برلین دعوت شده. ایشان با ضبط قطعات آهنگسازان ایرانی٬ اولین هنرمندی بوده که قطعات ایرانی را در بازار بینالمللی منتشر کرده است.
سالها سهل انگاری و نگرش سطحی مسئولین نسبت به جذب و استفاده از این استاد جهانی و باتجربه٬ باعثاز دست رفتن کمک بزرگیست که ایشان میتوانند به موسیقی از دست رفته ایران کنند.
اگر رزومه استاد رهبری را بخوانید٬ ملاحظه خواهید فرمود که خدمات ایشان به نام ایران در جهان بینظیر بوده ولی از ایشان هم در سی سال بعد از انقلاب یادی نشده و اگر ده سال پیش به همت سر کار خانم منصوره قصری نبود٬ حتی آن یکبار هم به ایران دعوت نمیشدند. البته اگر برخی روزنامهها و اخبار حواشی مربوط به زمان حضور ایشان در ایران را مطالعه بفرمایید متوجه خواهید شد که به بدترین شکل ممکن و با انتشار مسائلی حاشیهای کذب و خارج از حرمت و کرامت انسانی از ایشان مهمانوازی شد.
استاد علی رهبری در چهل سال پیش با ساختن قطعاتی مانند خون ایرانی و نوحه خوان٬ قدم بزرگی را در موسیقی ارکستری ایرانی برداشتهاند و این قطعات تا به حال از بهترین و ایرانیترین آثار ارکستری محسوب میشوند.
ایشان همچنین سه سال به عنوان رئیس هنرستان موسیقی ملی ایران با اساتیدی بزرگ همچون آقایان پایور٬ شهنازی٬ دهلوی٬ پورتراب٬ حنانه٬ ناصحی٬ ناصری و دهها استاد دیگر همکاری نزدیک داشتهاند و ضمنا ارکستر ژونس جوانان را پایهگذاری کردند و سه سال در شهرهای مختلف ایران٬ در جهت رشد و عرضه هنر ایرانی٬ با جوانان ایرانی کنسرتهای مختلفی اجرا کردند. باید گفت که خدمات بسیار ارزشمند این استاد گرانقدر به موسیقی ایران غیرقابل اغماض است و بیتفاوتی مسئولین نسبت به عدم دعوت از ایشان برای کمک به وضعیت موسیقی ایران به هیچ عنوان قابل فهم و توجیه نیست.
سالها ارکستر سمفونیک تهران با هدایت افراد غیرمتخصص و ناشی٬ به دور خود میچرخید و در آخر تعطیل شد و تا به حال هم مسئولین قادر به ارائه هیچ برنامه عملی نشدهاند و همچنان بر این باورند که صرفا با برگزاری آزمونهای مکرر از نوازندگان٬ مشکلات اصلی و پایهای ارکستر حل خواهد شد. حال درنظر بگیرید وجود شخصی همچون استاد رهبری با داشتن سابقه موفق و درخشان ۱۲ سال ریاست هنری ارکستر بروکسل ٬ ۵ سال ارکستر مالاگا و ۳ سال ارکستر فیلارمونیک زاگرب چطور میتواند تاریخ موسیقی ایران را به بهترین نحو دگرگون کنند.
اشتغال دائم این هنرمندان ازجمله استاد علی رهبری در موقعیتها و پروژههای هنری و فرهنگی بینالمللی و همچنین داشتن نظم و ثبات فکری و عقیدتی که منجر به عدم ایجاد دوستی و روابطی متناسب با منفعت و موقعیت شخصی است؛ باعثبینیازی این هنرمندان جهانی به گروهها٬ گرایشها و باندهای پنهانی تصمیم گیرنده و تاثیرگذار در موسیقی ایران شده که همچنان حتی با تغییر مسئولین موسیقی٬ تحت سلطه و فشار این گروههای ذینفع که حضور چنین اساتیدی همانند استاد علی رهبری را در موسیقی ایران٬ به دلیل سطح بالای ایشان و عرضه هنر واقعی٬ خطری برای منافع نامحدود خود و همچنین پایان سلطه خود میدانند و همچنان جامعه موسیقی ایران و بخصوص جوانان مستعد را از بهرهمندی از چنین اساتیدی بینصیب کرده است.
بعداز استاد رهبری موفقیت های افرادی مثل استاد بیژن خادم میثاق است که به عنوان کنسرت مایستر در وین و رهبر ارکستر موفقیتهای بزرگ جهانی داشتهاند که ایشان هم با همین شرایط به فراموشی سپرده شدهاند. این اساتید هنرمند برای ایران افتخاراتی کسب نمودهاند که سالهای سال فراموش نخواهد شد. این هنرمندان اگر انگلیسی بودند حتما لقب سر میگرفتند ولی در ایران برای لطفی منصوری و احتمالا علی رهبری ختم هم نخواهند گرفت به این دلیل که زیاد از حد موفق شدهاند.
مطابق با قانون اساسی ایران٬ داشتن ملیت چندگانه برای یک فرد ایرانی به رسمیت شناخته نخواهد شد و این بدان معنیست که یک ایرانی با وجود زندگی در خارج از ایران و داشتن ملیتهای دیگر٬ همواره فقط یک ایرانی محسوب خواهد شد و لذا افتخار کسب هرگونه موفقیتهای جهانی از جانب یک ایرانی٬ همراه با نام کشور ایران و افتخاری ملی برای ایران خواهد بود.
به عنوان مثال موفقیتهای پروفسور مجید سمیعی در زمینه علم پزشکی یا سرکار خانم مریم میرزاخانی در علم ریاضیات.
حال اگر کسب افتخار برای ایران مهم است٬ پس چرا افتخارات واقعی و جهانی اساتیدی همچون لطفی منصوری٬ علی رهبری٬ بیژن خادم میثاق به فراموش شده و حتی یکبار هم از این هنرمندان در طول سالیان یادی نشده و نمیشود.
لطفا توجه بفرمایید که چنین برخورد ها و رفتارهایی باعثکنارهگیری و دلشکستگی اساتید واقعی و دلسوز خواهد شد که عواقبی جبران نشدنی برای موسیقی ایران بهبار خواهد داشت.
با احترام
به نمایندگی جمعی از دانشجویان و هنرمندان ساکن وین
پرویز یحیوی