تکهای از جزیره هرمز در خانه هنرمندان
نمایشگاهی از عکس، اینستالیشن و ویدئوآرتهای «کوروش گلناری» با عنوان «هرمز، سیاهی و سپیدی، سفرتجربه کوروش گلناری» عصر روز جمعه، ۶ تیرماه در نگارخانه پائیز خانه هنرمندان ایران افتتاح شد.
در افتتاحیه نمایشگاه عکس، اینستالیشن و ویدئوآرتهای «کوروش گلناری»، پرفورمنسی بر اساس موضوع ویدئوآرت کوروش گلناری به اجرا درآمد.
به گزارش ایلنا؛ گلناری کارشناس ارشد پژوهش هنر است و سابقه فعالیت در مجسمهسازی و مدیاهای جدید و حضور در نمایشگاههای بینالمللی را در کارنامه هنری خود دارد. این هنرمند درباره علت انتخاب هرمز به عنوان سوژه کارهایش میگوید: وقتی که در آتلیه خسته میشوم، دوست دارم بروم بیرون و سفر کنم؛ یک وقتهایی کار محیطی میکنم، گاهی عکاسی میکنم و به کشف چیزهایی که برایم غریبه است، میروم. به عنوان مثال میروم چابهار یا هرمز؛ سفر به هرمز در سال ۱۳۹۱، روی من تاثیر زیادی گذاشت و احساس کردم که یک بهشت و جهنم را آنجا در کنار هم داریم.
عکس ها، چیدمان ماهیهای خشک شده روی شن، خاک قرمز هرمز درون جعبه هایی سفید که به روی آنها نوشته شده «این جان سرخ من است که به تاراج میرود» و ویدئوآرتی درباره معصومه، کارگری که ۱۲ ساعت روی ساحل، ماهی مرده جمع و خشک میکند؛ ارمغان سفر گلناری است که با خود به خانه هنرمندان آورده است. گلناری از تجربه بودن در هرمز، چنین روایت میکند: واقعاً هرمز سوای از فضاهایی است که آدم در ایران و شهرهای مختلفش تجربه کرده است. یک جای عجیب و غریب است که انگار به یک کره دیگر رفتهای، دست کم جایی خارج از ایران، منظورم خارج از این فضای جغرافیایی است. این غریبوارگی برایم جذاب بود.
گلناری درباره ساخت ویدئوآرت «نمک» میافزاید: فضایی که من در آن، ویدئو را ضبط کردم یک مسیر نمکزار بسیار طولانی است که باید رفت هرمز و آنجا زندگی کرد تا چنین جایی را دید چون اگر به صورت توریستی بروید اینها را نمیبینید. در واقع این فضا که انسانهایی مثل معصومه در آن، روزی ۱۲ تا ۱۴ ساعت با بوی ماهیهای مردهای که تا کیلومترها آن طرفتر هم به مشام میرسد، کار میکنند من را به خود جلب کرد. ۱۳-۱۴ ساعت کار طاقت فرسا در قبال یک پنجم دستمزد یک کارگر.
این هنرمند معتقد است: همیشه، چه سالهای دوری که پرتغالیها بودند و چه امروز، به این جزیره فقط به عنوان موردی برای بهرهبرداری نگاه شده است. از نمک و سنگ آهن بگیرید تا خاکش. فکر کردم شاید بتوانم نگاه مسئولین را کمی به این قضیه جلب کنم که این مردم واقعا توجه میخواهند. یک اصطلاحی دارند ساکنین هرمز که به ما میگویند " سرحدی "، به هر کسی غیر بومی میگویند سرحدی و من احساس میکنم همیشه این سرحدیها آمدهاند از اینها کندهاند و رفتهاند، شاید دیگر نوبت رسیدگی به این مردم باشد.
گلناری با قرار دادن عکسها، چیدمان و ویدئوآرت در کنار هم، گویی مجسمهای در مدیومی جدید ارائه کرده است؛ مجسمه ای که میتوان در میانش قدم زد، ایستاد، نگاه کرد و تکه از آن را به خانه برد.
نمایشگاه «هرمز، سیاهی و سپیدی» تا ۱۲ تیرماه در نگارخانه پائیز خانه هنرمندان ایران دائر خواهد بود. علاقمندان میتوانند برای دیدن این نمایشگاه از ساعت ۱۴ تا ۲۰.۳۰ به نشانی خیابان طالقانی، خیابان موسوی شمالی، باغ هنر مراجعه کنند و یا برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره تلفن: ۸۸۳۱۱۶۰۴ تماس بگیرند.