آلاشت شهری با معماری سنتی و طبیعتی زیباست؛
سفر به آشیانه عقاب+ فیلم و عکس
سفر به آلاشت، سفری فراموشنشدنی است. جایی که زندگی سنتی در کنار طبیعتی تماشایی، شما را مدهوش میکند. شهری در منطقه سوادکوه که از زیباترین مناطق ایران به حساب میآید.
به گزارش خبرنگار ایلنا، نامش به معنای آشیانه عقاب است؛ جایی در کنار کوه سربلند دماوند که طبیعت زیبایش هر مسافری را مدهوش میکند. در سفر به شمال، فقط به فکر دریا نباشید، به دشتی سرسبز و جنگلی و زیبا فکر کنید و خانههایی خشتی که میتوانید کاملا خستگی یک سال زندگی در شهر شلوغ را از یاد ببرید. آلاشت، شهری در منطقه سوادکوه مازندران است در میان دامنههای کوهستان البرز با طبیعتی تماشایی و زیبا؛ از غارها و تنگههای دیدنیاش گرفته تا چشمهها و آبشارهای فراوان. شهری خنک و مرتفع و سرسبز که بافت سنتیاش با آن خانههای خشتی شیروانیدار این زیبایی را دوچندان کرده است. این بافت تاریخی در فهرست آثار ملی هم ثبت شده است.
فهرست گشتوگذار
طبیعت: ارتفاع نسبتا بالای شهر آلاشت از سطح دریا، باعث شده تا این شهر آبوهوای خنک و مطبوعی داشته باشد. این شهر به دلیل طبیعت تماشاییاش برای مسافران به سوادکوه بسیار مشهور است. جادهای که از آن به آلاشت میرسید از دل جنگل سرسبز و دشت زیبا رد میشود و خود این مسیر یکی از زیباترین بخشهای سفر است. اطراف آلاشت هم تپههای کوچک و بزرگ فراوانی وجود دارد. هم روی این تپهها و هم داخل شهر، درختان قدیمی و زیبایی را خواهید دید.
باغات: در ورودی شهر آلاشت یک دوراهی وجود دارد که یکی از آنها به امامزاده حسن یا به قول محلیها «سرکوه» و دیگری به داخل شهر و روستاهای «سوادرودبار» و «هلی چال» و «چرات» و … میرسد. روستای سوادرودبار یا در زبان محلی ساتروآر از دو قسمت پایین محله و بالا محله تشکیل شده است که شغل مردم آن دامپروری است و درگذشته به کشت گندم نیز میپرداختند ولی امروزه سیب زمینی و چغدر کشت اصلی آن است.
بافت شهر: بافت خانههای قدیمی شهر، یکی از جذابیتهای مهم در آلاشت است؛ خانههایی خشتی که سقف آنها چوبی است و معمولا با رنگهای مختلف رنگ شدهاند و از دور چشمانداز زیبایی به شهر میدهند. از گشتوگذار در بخش قدیمی شهر که در فهرست میراث ملی هم ثبت شده، با کوچههای باریک و پرشیبش غفلت نکنید که گهگداری مه گرفته هم میشود و منظره ای تماشایی درست میشود.
موزه مردمشناسی: یکی از معروفترین خانههای آلاشت، خانه منسوب به پدربزرگ رضاخان است که به موزه مردمشناسی تبدیل شده. این عمارت ۱۵۰ ساله که بهنام صاحبش «مرادعلی خان» که از معدود عمارتهای روستایی ـ تاریخی در منطقه سوادکوه است. طبقه دوم این ساختمان در زلزله سال ۱۳۳۶ تخریب شد، اما تا سال ۵۳ بازسازی شد و در سال ۵۹ به عنوان کتابخانه عمومی مورد استفاده قرار گرفت تا آنکه درهای آن بهعنوان «موزه مردمشناسی آلاشت» رسما باز شد. شما میتوانید در بازدید از این موزه هم با معماری بومی منطقه مازندران آشنا شوید و هم با ابزارهای زندگی سنتی اهالی قدیم این منطقه. اشیایی متعلق به حسینیههای آلاشت و ظروف مربوط به آنها همچون منبرهای چوبی، سماور قدیمی، چراغ نفتی، کتری مسی، پارچ چوبی و آفتابه لگن قدیمی هم داخل موزه برای نمایش قرار داده شدهاند. نردبانی به نام «کاتی» با قدمت ۳۵۰ سال و از جنس چوب گلابی وحشی در این موزه قرار دارد که به عنوان قدیمیترین اثر موجود در موزه از آن یاد میشود.
رصدخانه: در آلاشت میتوانید به تماشای آسمان هم بنشینید. شهرداری آلاشت در سال ۸۶ مجموعه «آسماننمای شهر آلاشت» را که در واقع اولین رصدخانه استان مازندران است روی یکی از تپههای شهر بنا کرد. این مجموعه از سه طرف به پرتگاه منتهی میشود و تنها راه دسترسی به آن از طریق پلکانی در کنار بوستان شهر است. در این رصدخانه دو تلسکوپ ۶ و ۱۴ اینچی زیر یک گنبد با قطر چهار متر نصب شده است.
غار زنگیان: غار زنگیان از زیباترین غارهای منطقه سوادکوه است. اگر ابزار و مهارت کافی دارید و میخواهید به آنجا بروید، باید از آلاشت خارج شوید و مسیر را به سمت پلسفید برگردید. وقتی به دوراهی ابتدای مسیر رسیدید، مسیر فرعی سمت چپ را انتخاب کنید تا بعد از حدود ۱۵ کیلومتر به روستای «زنگیان» برسید. از اهالی سراغ غار را بگیرید. غار دو مسیر برای پیمایش دارد و در هر دو مسیر سازههای آهکی بسیار زیبا خواهید دید. توصیه مهم ما این است که بههیچوجه بدون غارنوردان حرفهای وارد غار نشوید.
مسیر رسیدن
در جاده فیروزکوه، حدود پنج کیلومتر بعد از «پلسفید» به یک پاسگاه پلیسراه خواهید رسید که آغاز مسیر فرعی آلاشت است. طبق تابلوی راهنما از جاده اصلی خارج شوید و به خروجی سمت چپ که به سمت آلاشت میرود، رانندگی کنید. این مسیر ۳۶ کیلومتری را با احتیاط برانید. جاده باریک و پر پیچ و خم است. در این مسیر فرعی، تقریبا در نیمه راه، جاده دو شاخه میشود و شما باید مسیر سمت راست را انتخاب کنید.