کودکان سوری زیر گلولههای رنگی
نمایش تصاویر کودکان سوری در صحنه پینت بال امکان شبیهسازی واقعیتری از صحنه جنگ سوریه را فراهم کرده است.
به گزارش ایلنا؛ اینجا تهران است، عصر آفتابی سردی دریکی از روزهای پایانی زمستان، آدرسی در دستمان است که ما را به شرکت در اجرایی تعاملی دعوت میکند. به سوی سالن پینت بال در زیر پلی در حاشیه اتوبان میرویم، از درب بزرگ آهنی به سوی فضایی مرطوب و نیمه روشن وارد میشویم. اندکی زود رسیدهایم و برنامه هنوز شروع نشده است، مجید عباسی فراهانی مشغول هماهنگی برخی کارهاست، در ابتدای راهرو ی درازی ایستادهایم که در آن دختران و پسران جوان، شاد و سرخوش در حال تعویض لباسهایشان هستند، آنچه را که میدانیم این است که، مخاطبین میتوانند در این پروژه شرکت کنند.
اندکی بعد ده اثر بزرگ با ابعاد ۲۰۰ در ۱۵۰ از پرترههای سیاه و سفید کودکان که با تکنیک اکرولیک، بسیار قوی و تاثیر گذار، نقاشی شدهاند با کمک جوانان و با هدایت مجید عباسی فراهانی به سالن اصلی برده میشوند.
سالن پینت بال صحنه جنگیست که در آن جانپناههایی برای سربازان درنظر گرفته شده است، تمام اشیا و دیوارهای سالن پوشیده شده از رنگهایی که از نبردهای قبلی به جا مانده، اکنون مجید عباسی فراهانی پردههای بزرگ نقاشی را جلوی سنگرها و جان پناهها روبروی هم، در صحنه نبرد چیدمان میکند.
پیش از شروع بازی مسئولان آخرین آموزشهای لازم را به بازیکنان هیجان زده گوشزد میکنند، صدایی از بلندگو آنها را به جای خود هدایت میکند تا بازی آغاز شود، یک عکاس خبری و یک فیلمبردار حرفهای آنها را همراهی میکنند.
با اعلام بلندگو نبرد آغاز میشود و سربازان از پشت سنگرها به سوی یکدیگر شلیک میکنند، گلو لهها با تصاویر کودکان برخورد میکند و چهرههایشان را مخدوش میکند، رنگهای سبزو نارنجی کم کم صورت کودکان را میپوشاند، یکی از سربازها پس از چند دقیقه از صحنه خارج میشود و از عملکرد خود پشیمان است، اسلحه خود را تحویل میدهد و صحنه را ترک میکند، جوانان اما مشغول بازی هستند وتصاویر کودکان را مورد هدف قرار میدهند، گاهی با خنده به تصاویر شلیک میکنند و از آن لذت میبرند.
مجید عباسی فراهانی در مورد پروژهاش میگوید: این تصاویر کودکان سوری است که نقاشی کردهام و این اتفاقی است که در چندصد کیلومتری ما در سوریه رخ میدهد، این نقاشیها تصاویری از کودکان یمنی هستند، اینها تصاویر کودکان کردستان وعراق است که به خاک و خون کشیده میشوند، اینها کودکانی هستند که هر روز در افغانستان و پاکستان کشته میشوند و اینها تصاویر کودکانی است که توسط بوکوحرام به آتش کشیده میشوند، این جنگ است.
به این دلیل صحنه پینت بال را انتخاب کردم تا بتوانم شبیهسازی واقعیتری از صحنه جنگ داشته باشم، اینجا تفاوت تنها در نوع گلوله است، بازیکنان اسلحۀ خود را با گلولههای رنگی پرمیکنند و لباس نظامی به تن میکنند و یکدیگر را هدف میگیرند، اینجا سربازان با اسلحه و لباس فرم عکسهای یادگاری میگیرند، مانند همان اتفاقهایی که در سوریه رخ میدهد.
در جامعه خشونت و رفتارهای نابهنجار میتواند در نسلهای بعدی بازتولید شود و شرایط بحرانی را برای یک جامعه رقم بزند و اگر افراد نتوانند شرایط خود را کنترل کنند، یک فرد عادی میتواند با کوچکترین حادثه تمام معیارهای جامعه را برهم زند و به یک جنایتکار تبدیل شود.
این پروژه در ادامه پروژه قبلیام شکل گرفت که در سال ۲۰۱۲ به نمایش درآمد، در آن پروژه هم ارجاع به بهار عربی و جنگهایی بود که در خاور میانه رخ میداد، آثاری با جنس پلکسی گلاس بودند و درون آن نور کار شده بود، آثار را میساختم و بعد با تجهیزات جنگی شروع به تخریب آن میکردم، با دینامیت و تفنگ آنها را تخریب میکردم و تاثیرات آنها باقی میماند که با نور داخل آن نمایان میشد، عمل تخریب کردن در مجموعه قبلی توسط خودم انجام میشد و در این مجموعه، مخاطبین نقش کامل کننده آثارم را داشتند، این مجموعه شامل بخشهای دیگری هم میباشد که مجموع آنها در کنار هم به نمایش گذاشته خواهد شد.