«پاپا بندری» ادای دینی به بچه‌های میناب است/ این فیلم باید ساخته می‌شد

بهمن رضایی نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده فیلم کوتاه «پاپا بندری» که امسال در بخش «وطن به روایت من» چهل‌وسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران حضور دارد، در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا، اظهار کرد: دغدغه اصلی «پاپا بندری» بر اساس یک عکس واقعی شکل گرفت که در ایام جنگ در فضای مجازی به شدت وایرال شد؛ پدربزرگی که بر مزار نوه شهیدش هر شب حاضر می‌شد و برای او لالایی می‌خواند. این عکس مدت‌ها من را درگیر خود کرد، قصه‌اش را نوشتیم و با مرکز فیلم جوان سوره آن را مطرح کردیم و قرار بر ساختش شد و در نهایت به «پاپا بندری» رسیدیم.

رضایی درباره امکان ظهور و بیشتر دیده شدن فیلمسازان جوان در جشنواره گفت: برای جشنواره کارگردان و فیلمساز چندان اهمیتی ندارد، جشنواره فیلم کوتاه تهران به فیلم خوب اهمیت می‌دهد که این رویکرد می‌تواند هم خوب باشد و هم جنبه‌هایی منفی داشته باشد. به هر حال فیلمسازانی هستند که فیلم خوب ساخته‌اند و فرصتی برای دیده شدن ندارند و جشنواره این فرصت را برایشان فراهم می‌کند اما فیلمسازانی هم بودند که تجربه فیلم پنجم و ششم داشته‌اند و اثر جدیدشان در جشنواره حضور نداشته حتی اگر پیش‌تر کارگردان موفقی بوده است. در واقع ایده فیلم، فرم اثر، ساختاری که دارد و... باعث می‌شود که فیلم اثر باکیفیتی باشد یا فاقد کیفیت باشد و مورد انتخاب جشنواره قرار نگیرد. قطعاً جشنواره جایی است که می‌توان امیدوار بود فیلمسازان جوان و بااستعداد را معرفی کند.

این کارگردان تصریح کرد: ساخت فیلم «پاپا بندری» جز جنگ، معضل چندانی نداشت. در واقع فیلم در همان زمان جنگ و پس از آتش‌بس ساخته شد و نگرانی‌مان در تیم تولید این بود که هر آن ممکن بود جنگ به ما آسیب بزند یا دوباره شروع شود و استرس و اضطراب موجود چالشی بود که در مراحل تولید این اثر وجود داشت. در ساخت «پاپا بندری» سعی داشتم به واقعیت کاملاً پایبند و وفادار باشم و دقیقاً فضا و اتفاقاتی را طراحی کنم که رخ داده و در عین حال که به واقعیت وفادار هستم از فضای مستند هم دور شوم به طوریکه دراماتیزه کردن قصه برایم بسیار مهم بود، به طوریکه بیننده وقتی بازیگر را می‌بیند، بتواند او را بشناسد. به عقیده من اگر این آشنایی‌پنداری برای مخاطب اتفاق افتد من توانستم کارم را انجام دهم.

وی درباره ساخت فیلم با موضوع جنگ‌های اخیر گفت: به نظر من از هر در جدیدی که بخواهیم به موضوع جنگ بپردازیم و اگر به ایده و قصه‌ای برسیم که بتواند ما را با ابعاد تازه‌ای از جنگ آشنا کند یا جذاب باشد، قطعاً کار کردن در این زمینه بسیار خوب و ارزشمند است. اما به نظر من رفتن تعداد زیادی فیلمساز به سراغ یک سوژه خاص و تولید بالای فیلم با همان موضوع می‌تواند یک آسیب باشد. اگر از منظر جدیدی به یک موضوع نگاه شود، می‌تواند ارزشمند باشد اما نگاه نو و تازه واقعاً ارزشمند است. «پاپا بندری» فیلمی درباره بچه‌های میناب است، در این فیلم به آن‌ها ادای دین کنم. کاش هیچ‌گاه این اتفاق تلخ برای بچه‌های میناب رخ نمی‌داد اما وقتی این جنایت رقم خورده ما به عنوان فیلمساز و هر کس در جایگاه خودش باید قدمی در رساندن این مظلومیت به گوش جهانیان بردارد تا همه بفهمند این بچه‌ها چگونه به شهادت رسیدند، چه مظلومیت و معصومیتی داشتند و قربانی جنگ شدند. به نظر من ثبت این رویداد تلخ به زبان هنر و به شکلی خلاقانه بسیار ارزشمند است و هر کس که توان انجام این کار را دارد باید انجامش دهد.

این کارگردان خاطرنشان کرد: سه دوره قبل من با تهیه‌کنندگی فیلم «خودکشی به سبک نیچه» در جشنواره حضور داشتم، خیلی‌ها که آن فیلم را دیده‌اند، انتظار داشتند که اثری به همان شکل عجیب و غریب ببینند که وقتی «پاپا بندری» را دیدند از من می‌پرسیدند که چرا سراغ این موضوع رفتی و من فقط یک جواب داشتم که این اتفاق تلخ و این جنایت بزرگ رخ داده و من وظیفه خودم می‌دانستم که از آن بگویم. من مخالف فیلمسازی با موضوعات دیگر نیستم اما این رسالت را برای خودم قائل بودم که باید از این بچه‌ها بگویم و این فیلم باید ساخته می‌شد.

رضایی در پایان اظهار کرد: قبل از تولید «پاپا بندری» در مرحله پیش تولید یک اثر دیگر بودیم که جنگ شد، ولی هم خودم و هم همه عوامل فیلم با شروع جنگ و اتفاقاتی که رخ داد دغدغه این را داشتیم که باید از این جنگ و از بچه‌های میناب بگوییم. به همین دلیل تولید آن اثر را متوقف کردیم و سراغ این فیلم کوتاه رفتیم. تمام آرزوی من این است که خانواده این شهدا فیلم را ببینند و حداقل این فیلم بتواند ذره‌ای تأثیر مثبت در آرامش بخشیدن به این خانواده‌ها داشته باشد.