خورشیدی که غروب نکرد

به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، سید محمد رضا مرتضوی، رایزن فرهنگی ایران در لبنان به مناسبت تشییع بی‌مانند رهبر شهید انقلاب در شهرهای ایران و عراق و مشارکت امت اسلام در برپایی هرچه باشکوه‌تر این آیین تاریخی در یادداشتی کوتاه به این دستاورد بزرگ و آخرین هدیه آیت‌الله خامنه‌ای (ره) برای ارتقاء و اعتلای نام جمهوری اسلامی در عرصه گیتی پرداخته است. 

در ادامه مشروح این نوشته را که با عنوان «خورشیدی که هرگز غروب نکرد» را با هم می‌خوانیم؛ بزرگ‌مردانی که نه‌فقط یک رهبر، بلکه تکیه‌گاه محکم یک ملت و پرچمدار سترگ یک اندیشه می‌شوند. 

رهبر شهید، حضرت آیت‌الله العظمی امام سید علی خامنه‌ای (رضوان‌الله‌تعالی‌علیه)، جلوه بی‌نظیر چنین شخصیتی بود. امروز، اگرچه جسم پاکش در میان ما نیست، اما طنین نامش در کوچه پس‌کوچه‌های این سرزمین، در نگاه اشک‌بار مادران، در زمزمه‌های بغض‌آلود پیرمردان و در قلوب تپنده جوانانی که آرمان‌هایش را به ارث برده‌اند، جاودانه است. 

شهادت، پایان راه مردان خدا نیست، بلکه سرآغاز جاودانگی آنان است. آنان از خاک فراتر می‌روند و بر آسمان خاطره و هویت یک ملت حک می‌شوند. 

چه دشوار و جانکاه است باور فقدان کسی که سالیان سال، صدایش با سرنوشت یک ملت درآمیخته بود. گویی این روزها ایران بزرگ، رخت عزای والاترین فرزند خویش را بر تن کرده است. 

فرزندی که عمر گران‌مایه را در مسیر اهداف راستین و متعالی خویش صرف نمود و اکنون نام بلندش در دفتر تاریخ، در کنار واژگان قدسی «شهادت»، ایستادگی و فداکاری ثبت شده است. اما خورشید هرگز نمی‌میرد. خورشید حتی اگر پشت ابرهای غیبت پنهان شود، حرارت و نورش بر زمین باقی است. 

مردان بزرگ نیز چنین‌اند. جسمشان در خاک آرام می‌گیرد، اما اندیشه، مکتب و خاطره‌شان در جان جانانِ ملت‌ها جریان می‌یابد. 

امروز اگرچه چشم‌ها گریان و دل‌ها اندوهگین است، اما در پس این غبار سوگ، حقیقتی روشن می‌درخشد: یاد آنان که برای آرمان‌هایشان زیستند و جان خود را فدا کردند، هرگز از حافظه تاریخ پاک نخواهد شد. 

سلام بر روح بلند رهبر شهید. مردی که نامش یادآور تجسم صبر، استقامت و امید بود. او مقتدرانه رفت، اما حماسه‌اش ماند. روایتی که نسل‌های آینده با فخر آن را خواهند خواند و از سطر سطرش، درس پایداری و وفاداری خواهند آموخت. 

وای کاش می‌شد در وداع آخر، پیکر پاک این رهبر فرزانه به رسم قامت همیشه استوارش، ایستاده بر دستان امت تشییع می‌شد. چرا که او سالیان سال با صلابت تمام، سخن گفت، در توفان حوادث دهر چون کوه ایستاد، درس امید و ایستادگی را برای نسل‌های متوالی به یادگار گذاشت و حتی در اوج سختی‌ها و سالخوردگی، هرگز به عصا تکیه نکرد. 

او ایستاده زیست، ایستاده شهادت را در آغوش کشید و سزاوار است که در یادها همیشه ایستاده بماند.