برندگان جشنواره فیلم؛ خودرو نگرفتند / افسانهی تقسیم دستمزدها از ۵۰۰ هزار تا ۴ میلیون تومان…
برگزیدگان سیمرغ ۲۰؛ ۱۵ و ۲۵ میلیون تومان دریافت کردند. امسال از اهدای اتومبیل خبری نبود. اما هنوز تقسیم دستمزدها در جامعه جای افسوس دارد. بخش بزرگی از مردم با دستمزد ماهانه ۵۰۰ و ۶۰۰ هزار تومان روزگار را سپری میکنند و بخش کوچکی از جامعه در دولت؛ ماهانه بیش از ۴ میلیون تومان دریافت میکنند.
ایلنا: در سالهای اخیر یکی از مزیتهای برنده شدن در جشنواره فیلم فجر علاوه بر کسب سیمرغ بلورین؛ دریافت جوایزی همچون سمند و پراید بود که امسال برندگان بیآنکه اتومبیلی دریافت کرده باشند؛ از روی سن پایین آمدند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، در سالهای گذشته رتبههای اول در بخشهایی همچون بهترین در جشنواره فیلم فجر؛ خودروی سمند جایزه میگرفتند و کسانی که دیپلم افتخار را کسب میکردند؛ پراید دریافت میکردند. در این میان؛ سهم برندگان بخشهایی همچون بهترین فیلمبرداری، بازیگری، موسیقی، گریم، فیلمنامه، سیمرغ دریافت میکردند؛ پراید بود و سهم برندگان بهترین کارگردانی و بهترین فیلم؛ سمند. ولی مسولان سی و دومین دوره جشنواره فیلم فجر بهجای اهدای اتومبیل؛ وجه نقد پرداختند.
برندگان سیمرغ در بخشهای مستند، بهترین بازیگری، بهترین فیلمبردار و سایر عوامل هرکدام ۲۰ میلیون تومان، دارندگان دیپلم افتخار ۱۵ میلیون تومان و بهترین فیلم ۲۵ میلیون تومان وجه نقد جایزه گرفتند. بهترین کارگردانی مستند نیز ۱۵ میلیون تومان جایزه دریافت کرد.
به نظر میرسد کاهش میزان وجه نقدی جوایز به دلیل مشکلات مالی است که گریبان جشنواره فیلم فجر را گرفته است. زیرا در طول برگزاری جشنواره؛ هیچ شرکتی به عنوان حامی تبلیغاتی و بازرگانی حاضر به حمایت از جشنواره نشد. این اتفاق باعثشد امسال هیچ تیزری برای جشنواره ساخته نشود. حتی تا روزهای میانی جشنواره؛ آرم جشنواره نیز پخش نمیشد و از میانه جشنواره؛ آرمی که سال قبل توسط بهرام عظیمی ساخته شده بود؛ پخش شد.
پربیراه نیست که بحران مالی دامنگیر بخشهای مختلف فرهنگی شده است که در این وانفسا؛ شاید کاهش برخی بودجهها خیلی هم خالی از منطق نباشد اما هنوز بسیاری از بخشهای فرهنگی و بسیاری از جوایز دولتی در حوزههای مختلف شامل کتاب و سینما(نامی از تئاتر؛ موسیقی نمیبریم چون از این دو حوزه چیزی جز جسد رنگباختهای باقی نمانده است) شاهد بریز و بپاشهای تبلیغاتی غیرمنصفانهای است که جای سوال و ابهام را برای بسیاری از دستاندرکاران مستقل فرهنگی و هنری باقی گذاشته است.
شاید بد نباشد مدیران فرهنگی فکری هم به حال ریخت و پاشهای مالی در سمت و مشاغل مختلف فرهنگی در بدنهی دولت بکنند. خبرهایی که از میزان حقوق در بدنهی فرهنگی کشور در بخشهای مختلف به گوش میرسد و قیاس آن با دستمزدی که هر فعال فرهنگی و هنری در بخشهای آزاد میتواند داشته باشد، چیزی جز اظهار شگفتی و افسوس باقی نمیگذارد. اگر قرار بر کوچک شدن بدنهی دولت و صرفهجویی مالی در این پیکره است؛ چرا چند و چون حقوقها؛ دستمزدها و پاداشهای مدیران؛ معاونان و کارکنان این بدنه؛ حقیقتی جز این را به رخ میکشد؟
پرواضح است که این نقد فقط بدنهی فرهنگی را شامل نمیشود و تفاوت در کیفیت دستمزدها در دیگر بخشها نه تنها قابل قیاس با بخش فرهنگی نیست بلکه هرگز قابل تصور برای عموم جامعه نیست و نخواهد بود.
امروز بخش بزرگی از جامعه با دستمزد ماهانه ۵۰۰ و ۶۰۰ هزار تومان روزگار را به سختی سپری میکنند و بخش کوچکی از همین جامعه در بخش دولت یا در لایههای خاکستری که هرگز قابل کشف برای جامعه نیست؛ با حقوق ماهانه بیش از ۴ میلیون تومان و بیشتر زندگی را سپری میکند. این هم از عجایب عدالت در یک جامعهی اسلامیست!