مشاور سیاسی قالیباف در گفت‌وگو با ایلنا:
آقای جلیلی، شما منتقد سینما نیستید که فقط درباره دیگران نظر بدهید؛ کارنامه و راهکارتان کدام است؟/ خودتان را جمع کنید و درباره عبارت علی‌الاصول جعل نکنید!
مردم را گروگان منافع سیاسی خود نکنید
مشاور سیاسی رئیس مجلس با انتقاد از مواضع برخی جریان‌های داخلی علیه تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، گفت: برخی در داخل کشور در مخالفت با این تفاهم‌نامه با اسرائیلی‌ها و آمریکایی‌ها هم‌صدا شدند و عده‌ای نیز تلاش می‌کنند شکست انتخاباتی خود را در موضوع منافع ملی جبران کنند. وی با تأکید بر ضرورت پرهیز از دوقطبی‌سازی و گروگان‌گرفتن منافع مردم، خطاب به سعید جلیلی خواستار پاسخگویی درباره کارنامه مدیریتی و ارائه راهکارهای عملی او برای عبور از شرایط فعلی، از جمله فروش نفت و رفع محاصره شد.
مشاور سیاسی رئیس مجلس با دفاع از عملکرد قالیباف و تأکید بر هماهنگی میان رؤسای قوا، به انتقاد از جریان موسوم به «اقلیت پرسر‌وصدا» پرداخت و ادعاهای مطرح‌شده درباره تعطیلی مجلس، اختلاف میان مسئولان و مخالفت با مسیر دیپلماسی را زیر سؤال برد. او همچنین با انتقاد از عملکرد صداوسیما و برخی مواضع سیاسی درباره تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، خواستار پاسخگویی منتقدان درباره سوابق مدیریتی و ارائه راهکارهای عملی شد؛ موضوعی که در بخش مهمی از این گفت‌وگو با طرح پرسش‌هایی صریح خطاب به سعید جلیلی دنبال شد.
وی با تأکید بر اینکه منتقدان نباید صرفاً به نقد عملکرد دیگران بسنده کنند، از جلیلی خواست درباره کارنامه دوران مسئولیت خود توضیح دهد و مشخص کند برای فروش نفت و رفع محاصره چه راهکارهایی دارد. او حتی پیشنهاد کرد جلیلی یک هفته فرصت بگیرد و برنامه‌های خود را برای عبور از محدودیت‌های اقتصادی و نفتی ارائه کند. همچنین با اشاره به تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، تأکید کرد که ایران در این تفاهم‌نامه امتیازی به آمریکا نداده و برخی مواضع داخلی علیه آن را همسو با مواضع اسرائیل و آمریکا دانست.
این فعال سیاسی در بخش دیگری از این گفت‌وگو، با تأکید بر ضرورت حفظ همبستگی میان مسئولان، از ایجاد دوقطبی میان رؤسای قوا انتقاد کرد و گفت هیچ اراده‌ای در حاکمیت برای جمع‌کردن میدان وجود ندارد. او همچنین با دفاع از ادامه مسیر دیپلماسی در کنار آمادگی نظامی، تأکید کرد که بستن مسیر مذاکره با منافع ملی سازگار نیست و عقلانیت انقلابی اقتضا می‌کند هر جا می‌توان گرهی را با دست باز کرد، از دندان استفاده نکنیم.
انتقاد از عملکرد صداوسیما، ضرورت پاسخگویی مدیران و مسئولان درباره عملکردشان، چرایی برگزاری جلسات مجلس با رعایت پروتکل‌های امنیتی، اولویت‌های اقتصادی و امنیتی کشور و لزوم پرهیز از تأثیرپذیری تصمیمات ملی از فشارهای سیاسی و رسانه‌ای، از دیگر محورهای این گفت‌وگو است.
متن گفت‌وگوی ایلنا به ابراهیم رسولی مشاور سیاسی قالیباف را می‌خوانید:
انقلابی‌گری صرفا به معنای سروصدا کردن نیست/ برخی با اغراض سیاسی مرتبا اعلام می‌کردند مجلس تعطیل شده است
سوال: آیا مجلس پس از جنگ رمضان تعطیل شد یا صرفاً با توجه به شرایط جنگی، فعالیت‌های خود را کاهش داد؟ ادعای برخی افراد مبنی بر اینکه قالیباف برای دور نگه‌داشتن مجلس از روند مذاکرات، آن را تعطیل کرده بود، تا چه اندازه صحت دارد؟
با توجه به اینکه شما در صحبت‌هایتان از تعبیر «اقلیت پرسرصدا» استفاده کردید، اجازه دهید ابتدا این موضوع را روشن کنم که این اقلیت از کجا شکل گرفته است.در آخرین دیدار نمایندگان مجلس با رهبر شهید، که آخرین دیدار نمایندگان با ایشان بود، من نیز حضور داشتم. اگر به محتوای آن جلسه مراجعه کنید، سخنان ایشان موجود است و کسی نمی‌تواند مطلبی را از خود مطرح کند.
رهبر شهید به‌صراحت فرمودند که انقلابی‌گری صرفاً به معنای سروصدا کردن نیست. به نظر شما چرا ایشان در دیدار با نمایندگان مجلس چنین تذکری مطرح می‌کنند؟ طبیعتاً ایشان برداشت‌هایی از اتفاقات و رفتارهایی داشته‌اند که در دیدار نمایندگان و همچنین در فضای بیرونی مشاهده کرده‌اند.
ایشان این موضوع را هم خطاب به نمایندگان و هم خطاب به فضای عمومی مطرح می‌کنند؛ به این معنا که اگر خود را انقلابی می‌دانید و با این عنوان معرفی می‌کنید، باید بدانید که ویژگی انقلابی‌گری صرفاً سروصدا کردن نیست. ممکن است فردی در آرامش و با منطق سخن بگوید و درعین‌حال انقلابی باشد، این نکته بسیار مهمی است.
از همین موضوع می‌توان به فضای جامعه پل زد؛ جایی که برخی افراد با سروصدا مرتباً اعلام می‌کردند مجلس تعطیل شده است.ممکن است برخی افراد اغراض سیاسی داشته باشند، برخی مشکلات شخصی داشته باشند، برای مثال با رئیس مجلس مشکل شخصی یا سیاسی داشته باشند یا بخواهند دیده شوند، ممکن است من چنین برداشتی داشته باشم، اما واقعیت چیست؟
ادعای تعطیلی مجلس ظلم به کشور و مردم است
واقعیت این است که مجلس بیش از ۲۰۰ جلسه نظارتی برگزار کرده است.جلسه نظارتی به چه معناست؟ مجلس یکی از وظایف خود را انجام داده است؛ یعنی کمیسیون‌ها تشکیل شده‌اند، حضور و غیاب انجام شده و نمایندگان در جلسات حضور داشته‌اند. نمایندگان در میانه جنگ به سفرهای استانی رفته‌اند. نایب‌رئیس مجلس به همراه کمیسیون مربوطه به مناطق مختلف، از جمله محدوده تنگه هرمز و مناطقی که در جنگ آسیب دیده بودند، سفر کرده است. بنابراین، مجلس وظیفه نظارتی خود را به‌عنوان قوه مقننه انجام داده است.
از مقطعی نیز جلسات برگزار شده و از مقطعی، اتفاقاً با مصوبه خود مجلس، فعالیت قانون‌گذاری نیز از سر گرفته شده است.
بنابراین، مجلس تعطیل نبوده است. بله، ممکن است گفته شود که در مکان مشخصی جلسه برگزار نکرده‌اید، اما پرسش من این است، اگر ما این مصاحبه را در همین اتاق برگزار کنیم یا در اتاق مجاور، آیا در محتوای مصاحبه تفاوتی ایجاد می‌شود؟ممکن است شما بگویید در این اتاق هوا سرد است، شرایط مناسبی برای مصاحبه وجود ندارد یا نور کافی نیست و بهتر است در اینجا مصاحبه نکنیم. در این صورت به اتاق مجاور می‌رویم، اما مصاحبه انجام می‌شود، محتوا تولید می‌شود و مطالب مطرح می‌شوند.
مجلس نیز وظایف خود را انجام داده است. نمایندگان در مقاطع مختلف حضور داشته‌اند و فعالیت کرده‌اند. در یک مقطع، فعالیت‌ها به‌طور کامل در فضای مجازی انجام شده، در مقطعی با درصدی از حضور مجازی و حضوری همراه بوده و در مقطعی نیز جلسات در صحن علنی برگزار شده است.بنابراین، اساساً کسی که بخواهد با وجود این مستندات بگوید مجلس تعطیل بوده است، از نظر بنده جز دروغ‌گو عنوان دیگری ندارد.
آیا این دروغ با انگیزه سیاسی مطرح می‌شود یا انگیزه شخصی دارد؟ آیا فرد به دنبال افزایش دنبال‌کننده و مطرح کردن خود است؟ من نمی‌خواهم وارد دعواهای سیاسی شوم. فکر می‌کنم شرایط کشور به‌گونه‌ای نیست که وارد نزاع‌های سیاسی شویم.البته اگر بخواهیم وارد این فضا شویم، به همان اندازه کسانی که سروصدا می‌کنند، ما نیز توانایی سروصدا کردن داریم؛ اما وقتی رهبر انقلاب بر انسجام تأکید می‌کنند، ما نیز در همان مسیر حرکت می‌کنیم. به همین دلیل، در شرایط فعلی وارد دعواهای سیاسی نمی‌شویم.
البته این به معنای آن نیست که هیچ‌گاه وارد مباحث سیاسی نخواهیم شد. اتفاقاً جدال سیاسی وجود دارد و شما باید در زمان مناسب درباره کارنامه مسئولان پاسخگو باشید. کسی که مسئولیتی بر عهده گرفته است، باید درباره عملکرد خود در دوران مسئولیتش توضیح دهد. من نیز در زمان مناسب وارد حوزه سیاسی خواهم شد.
اما نکته من این است که بخشی از این اظهارات مربوط به همان اقلیت پرسرصداست که بدون منطق و بدون ارائه مستندات اعلام می‌کنند مجلس تعطیل است. این رفتار، ظلم به کشور، حاکمیت و مردم است.
مردم فضای مجازی و اخبار را دنبال می‌کنند و وقتی چنین مطالبی مطرح می‌شود، این تصور برای آنان ایجاد می‌شود که مجلس تعطیل است. شما نمی‌توانید از مردم انتظار داشته باشید که چنین ادعاهایی را در میدان باور نکنند؛ وقتی فردی در یک تریبون عمومی سخنرانی می‌کند و مطالب خلاف واقع و نشر اکاذیب منتشر می‌کند، طبیعی است که مخاطب تحت تأثیر قرار بگیرد.
این افراد در واقع نشر اکاذیب می‌کنند؛ زیرا جلسات نظارتی مجلس برگزار شده و کمیسیون‌ها نیز فعالیت داشته‌اند.همین اکنون که با یکدیگر صحبت می‌کنیم، نمایندگان در حوزه‌های انتخابیه خود حضور دارند. این هفته، هفته نظارتی در حوزه‌های انتخابیه است. آیا می‌خواهید بگویید مجلس تعطیل است؟
به‌جای سروصدا باید به نظر اکثریت تمکین کرد/ ۲۳۵ نماینده بیشترین رأی را به رئیس مجلس داده‌اند
اخیراً نیز گفته‌اند این هفته مجلس تعطیل است. مگر شما دین ندارید؟ سه هفته جلسات مجلس برگزار می‌شود و یک هفته نمایندگان برای انجام وظایف نظارتی به حوزه‌های انتخابیه خود می‌روند. این هفته، هفته حوزه انتخابیه هفته تعطیلی است؟ خیر؛اتفاقاً نماینده در این هفته ارتباط بیشتری با مردم برقرار می‌کند و پاسخگوی آنان است. دست‌کم اگر نتواند مشکلی را حل کند، حرف مردم را می‌شنود. امروز نماینده مجلس حلقه اتصال حاکمیت و مردم است. مردم درد دل خود را مطرح می‌کنند و نماینده به سخنان آنان گوش می‌دهد.
حتی اگر مردم بگویند نماینده نتوانسته است مشکلشان را حل کند، دست‌کم این احساس را دارند که نماینده به حوزه انتخابیه آمده و حرف آنان را شنیده است.بنابراین، نباید گفت مجلس تعطیل است. اگر نماینده‌ای در حوزه انتخابیه خود حضور ندارد و فعالیت نمی‌کند و رفته خوابیده، نباید تصور کند همه نمایندگان مانند او هستند. اکثریت نمایندگان کار کرده‌اند، پای کار بوده‌اند و کارنامه و عملکرد مشخصی دارند.
همچنین باید تأکید کنم که مجلس ارکان مشخصی دارد؛ هیئت‌رئیسه دارد و اعضای هیئت‌رئیسه را چه کسی انتخاب می‌کند؟ خود نمایندگان. فرد دیگری از بیرون برای مجلس رئیس یا نایب‌رئیس انتخاب نمی‌کند.
مجلس نایب‌رئیس و اعضای مختلف دارد و طبیعتاً میان اعضای آن اختلاف‌نظر نیز وجود دارد. رئیس مجلس را نمایندگان انتخاب کرده‌اند. مگر کسی مانع شد که فرد دیگری برای ریاست مجلس نامزد شود؟ آقای نقدعلی نامزد شدند و گروهی نیز به ایشان رأی دادند، اما در نهایت چه می‌گوییم؟ می‌گوییم رأی‌گیری انجام شده و باید به نظر اکثریت تمکین کرد.ایشان نیز مانند همه افراد دیگر محاسنی دارد، کارنامه‌ای دارد، خروجی و عملکردی دارد.اما با وجود همه این نکات، باید توجه کنیم که این نمایندگان، نمایندگان مردم هستند. مردم به آنان رأی داده‌اند و همین ۲۳۵ نماینده بیشترین رأی را به ایشان داده‌اند.بنابراین، به‌جای سروصدا باید به نظر اکثریت تمکین کرد.
بااین‌حال، شرایط کشور، وضعیت مردم، اوضاع اقتصادی و مسیری که دولت و مجلس در پیش گرفته‌اند، ایجاب می‌کند که درعین استقلال قوا، به دولت کمک کنیم.
امروز با رئیس‌جمهوری مواجه هستیم که در شرایط جنگی مسئولیت اداره کشور را بر عهده دارد. برخی ایراداتی که پیش‌تر به رئیس‌جمهور وارد می‌شد، امروز نمی‌توان و در شرایط فعلی باید با توجه به وضعیت کشور به رئیس جمهور گرفت؛ چون کشور در جنگ است.فکر می‌کنم اکثریت جامعه شرایط را پذیرفته‌اند، آن را درک می‌کنند و پای کار کشور ایستاده‌اند. آن اقلیت پرسرصدا نیز که در فضای مجازی و کانال‌های مختلف فعالیت می‌کند، موضوع دیگری است که می‌توان درباره آن صحبت کرد.
اگر کارنامه صداوسیما مثبت بود، اجماع برای خداحافظی مدیرانش شکل نمی‌گرفت
سوال: با وجود محدودیت فعالیت مجلس در شرایط جنگی بر اساس مصوبه شورای عالی امنیت ملی، چرا برخی تریبون‌ها این‌گونه القا کردند که مجلس و دولت تعطیل هستند و تنها گروهی خاص دلسوز کشورند؟ آیا رسانه ملی به‌جای ایفای نقش وحدت‌آفرین، به تریبون یک جریان سیاسی خاص تبدیل نشده است؟
فکر می‌کنم چندی پیش در مصاحبه‌ای نکته‌ای را مطرح کردم که امروز برخی دوستان آن را شفاف‌تر بیان می‌کنند.
صداوسیما نیز مانند همه دستگاه‌ها عملکرد و کارنامه‌ای دارد. ممکن است بخش‌هایی از عملکرد آن مثبت و بخش‌هایی منفی باشد و طبیعتاً نقدهایی به آن وارد شود.اما رسانه ملی باید در جایگاهی قرار می‌گرفت که عملکردش نتیجه مشخصی داشته باشد. امروز اجماعی برای خداحافظی این افراد وجود دارد. این اجماع حتی فراتر از اختلافات سیاسی است؛ یعنی سلایق مختلف سیاسی را می‌بینید که همگی منتقد هستند. البته درصدی نیز طرفدار دارند.
دولت نظر خود افراد به‌صراحت درباره عملکرد صداوسیما عنوان کرده است.مجلس و رئیس مجلس نیز موضع انتقادی خود را به‌صورت شفاف و حتی از پشت تریبون بیان کرده است.بنابراین، این اجماع به‌دلیل برآیند عملکرد شکل گرفته است. اگر کارنامه مثبت بود، چنین اجماعی برای نبودن این افراد شکل نمی‌گرفت.
حکم رئیس صداوسیما نیز در هفتم مهرماه به پایان رسیده است. به هر صورت، شرایط کشور و اتفاقاتی که در حال وقوع است، نشان می‌دهد چرا دیدگاه‌های انتقادی و چنین اجماعی شکل گرفته است.
البته من فکر می‌کنم این اتفاقات تصادفی نیست. رئیس صداوسیما به میدان می‌رود و در میان مردم سخنانی مطرح می‌کند که می‌تواند اختلاف‌انگیز باشد و در جامعه تشویش ایجاد کند.در میان مردم مبعوث شده حرف‌های را مطرح می‌کند.فیلم این اظهارات وجود دارد و من نمی‌توانم از خودم بگویم ایشان چه گفته است؛ فیلم موجود است و می‌توان آن را مشاهده کرد.
ایشان می‌گوید می‌خواهند این میدان را جمع کنند. پرسش من این است که چه کسی می‌خواهد میدان را جمع کند؟
شما رئیس رسانه ملی هستید. اگر مطلبی دارید، باید آن را از طریق رسانه ملی بیان کنید. وقتی به میدان می‌روید و در میان مردم مبعوث سخنانی مطرح می‌کنید، طبیعتاً مخاطب قرار می‌گیرید و برخی مردم نیز تحت تأثیر این سخنان قرار می‌گیرند.
چه کسی می‌خواهد میدان را جمع کند؟ چه کسی چنین قدرتی دارد؟ اگر چنین فرد یا مجموعه‌ای وجود دارد، به‌صراحت نام ببرید و معرفی کنید.بگویید از چه چیزی واهمه و ترس دارید؟اگر شجاعت دارید، با صراحت بگویید چه کسی می‌خواهد این میدان را جمع کند. اگر نمی‌توانید چنین چیزی را اثبات کنید، اصلاً آن را مطرح نکنید.
در ذهن مردم این سؤال ایجاد می‌شود که چه کسی قرار است میدان را جمع کند؛ درحالی‌که رهبر انقلاب، نیروهای حاضر در میدان را تقویت کرده‌اند و مجلس و دولت نیز بر همین مسیر تأکید دارند. رئیس‌جمهور نیز به‌صراحت از این حضور تقدیر کرده است.پس چه کسی می‌خواهد میدان را جمع کند؟ چرا با طرح چنین سخنانی در جامعه تشویش ایجاد می‌کنید؟
می‌خواهم بگویم نمی‌توان از دیگران انتظار داشت که وحدت را رعایت کنند، اما زمانی که نوبت به نقد عملکرد خودتان می‌رسد، بگویید وحدت را به هم نزنید. به نقد خودتان که می‌رسد نگویید وحدت را برهم نزنید.شما در میدان و در میان مردم سخنانی مطرح می‌کنید که در ذهن آنان تصور مشخصی ایجاد می‌کند.
مدیر معزول شما نیز همین مسیر را دنبال می‌کند. من نمی‌خواهم درباره نحوه نشستن، ظاهر یا رفتار فیزیکی ایشان صحبت کنم. موضوع من محتوای سخنان است.مدیر معزول شما نیز همان خط را دنبال می‌کند. برخی می‌گویند این اتفاقات تصادفی است، اما من فکر می‌کنم تصادفی نیست.
باید مسیر پاسخگویی افرادی که به جامعه تشویش وارد می‌کنند، تقویت شود
وقتی مجموعه این اتفاقات را کنار یکدیگر قرار می‌دهم، می‌بینم یک روز رئیس صداوسیما به میدان می‌رود، روز دیگر مدیر معزول آن مجموعه سخنانی مطرح می‌کند و روز دیگری نیز فرد یا مهمانی در برنامه‌ای حاضر می‌شود و مطالبی بیان می‌کند.پرسش من این است که چرا دستگاهی که باید در عمل به توصیه‌های رهبری پیشقدم باشد، چنین رفتاری دارد؟
مدیر معزول شما به‌گونه‌ای عمل می‌کند که قوه قضائیه او را احضار می‌کند و می‌گوید شما هم تشویش اذهان عمومی می‌کنید و از او می‌خواهد مستندات ادعاهایش را ارائه دهد. وقتی ادعایی مطرح می‌کنید، باید بتوانید درباره آن پاسخگو باشید.
آیا واقعاً اکنون زمان مناسبی است که شما به میان مردم بروید و چنین حرف‌های را بگویید؟عقل و منطق می‌گوید که در شرایط فعلی باید مردم را به وحدت دعوت کنید.شما باید به مردم توصیه کنید که اختلافات را کنار بگذارند، اما خودتان به میدان می‌روید و درباره دوران انتخاب رهبری تشویش و شبهه ایجاد می‌کنید.پس از آن نیز درباره دولت و صداوسیما چالش ایجاد می‌کنید. این رفتارها با منویات رهبری سازگار نیست.
وقتی می‌گوییم اجماع برای خداحافظی با شما شکل گرفته است، دلیل آن همین عملکردی است که از خود نشان داده‌اید.این اجماع میان اصلاح‌طلبان و اصولگرایان محدود نیست. در جریان اصولگرایی نیز چنین دیدگاهی وجود دارد. در جریان اصلاحات و میان نیروهای مستقل نیز همین انتقادها مطرح است. حتی در فضای هنری نیز می‌توان این دیدگاه‌ها را مشاهده کرد.بنابراین، این اجماع دلایل مشخصی دارد و من معتقدم افراد باید در جایگاهی قرار بگیرند که درباره عملکرد خود پاسخگو باشند.
به نظر من، قوه قضائیه نیز در این زمینه اقدام درستی انجام داده است. نمی‌توان هر جا که رأی و تصمیم قوه قضائیه به نفع ماست از آن تقدیر کنیم و هر جا که به ضرر ماست، آن را زیر سؤال ببریم. قوه قضائیه قرار است مستقل باشد.
وقتی فردی که منتسب به یک جریان سیاسی است، در میدان ادعاهایی مطرح می‌کند، قوه قضائیه او را احضار می‌کند و از او می‌خواهد مستنداتش را ارائه دهد. این روند باید پذیرفته شود.فضای کشور آزاد است و افراد می‌توانند صحبت کنند، اما درعین‌حال باید مسئولیت سخنان خود را نیز بپذیرند. به اعتقاد من، این مسیر باید در جمهوری اسلامی تقویت شود تا افرادی که دروغ، تهمت و توهین مطرح می‌کنند، در برابر آن پاسخگو باشند.
هیچ اراده‌ای در حاکمیت برای جمع‌کردن میدان وجود ندارد
ما به پزشکیان رأی ندادیم، اما در شرایط جنگی وارد اختلافات سیاسی نمی‌شویم
سوال: در جریان جنگ شاهد بودیم که آقای اژه‌ای، آقای قالیباف و آقای پزشکیان از سوی جریانی مورد حمله قرار می‌گیرند،عده‌ای می‌گفتند رئیس مجلس باید برود، برخی خواستار استیضاح رئیس‌جمهور بودند و عده‌ای نیز می‌گفتند حکم آقای اژه‌ای به پایان رسیده و نباید تمدید شود.چرا چنین اتفاقاتی باید رخ دهد؟چرا چنین مواضعی اتخاذ می‌کنند؟
این افراد ادعای انقلابی‌گری و حمایت از رهبری دارند موضوع کاملاً روشن است. پیام‌های رهبری را مشاهده کنید. در همان زمانی که برخی تریبون‌ها به مسئولان حمله می‌کردند و آنان را خائن می‌خواندند، رهبری درباره مسئولان از تعبیر «دلسوز» استفاده می‌کردند.
این افراد بسیار از ولایت فقیه فاصله گرفته‌اند؛کسی که خود را پیرو ولایت فقیه می‌داند، دست‌کم باید به این موضوع تمکین کند. وقتی چنین رفتاری انجام می‌شود، مشخص است که این افراد تا چه اندازه از مسیر ولایت فقیه فاصله گرفته‌اند.
ما به آقای پزشکیان رأی نداده‌ایم، اما به‌هیچ‌وجه وارد اختلافات سیاسی نمی‌شویم. چرا؟ زیرا معتقدیم در شرایط جنگی، دولت با محدودیت‌ها و مسئولیت‌های خاصی مواجه است و اتفاقاً باید به آن کمک کرد.
باید به دولت کمک کنیم. هر فردی متناسب با جایگاه و توانایی خود باید در این مسیر نقش‌آفرینی کند. شما در حوزه رسانه فعالیت می‌کنید، فرد دیگری در حوزه اقتصادی و شخص دیگری در حوزه اجتماعی. همه باید کمک کنند.توصیه‌های رهبری نیز بر همین موضوع تأکید دارد؛ تقویت دولت، کمک به آن و ایجاد فضای خوش‌بینی.البته در برخی موضوعات نیز باید با جدیت مقاومت کرد، اما نمی‌توان با تناقض چنین مسیری را پیش برد.
نتیجه این تناقض چیست؟ اتفاقی یا غیراتفاقی چیست؟شما که باید منادی وحدت باشید، به منادی اختلاف‌افکنی تبدیل می‌شوید.به اعتقاد من، رسانه ملی وظیفه داشته است که در چنین شرایطی نقش وحدت‌آفرین داشته باشد. رسانه ملی زیرمجموعه رهبری است و قوه قضائیه نیز در ساختار حاکمیتی کشور جایگاه مشخصی دارد.
حکم آقای اژه‌ای به‌صورت مکتوب تمدید شده است، اما از هفتم مهرماه، با توجه به شرایط کشور، مسیر فعالیت ایشان ادامه پیدا کرده است.دست‌کم در شرایط فعلی، برای حفظ منافع کشور و حتی برای حفظ جایگاه خودتان نیز باید منادی وحدت باشید و از اختلاف‌افکنی پرهیز کنید.اگر رئیس رسانه ملی به خیابان می‌رود و ادعایی مطرح می‌کند، مردم ممکن است آن را باور کنند؛ درحالی‌که شما هیچ مستنداتی ارائه نمی‌کنید و حتی نامی نیز نمی‌برید.اگر چنین ادعایی دارید، نام ببرید و مشخص کنید چه کسی می‌خواهد میدان را جمع کند. چرا این کار را انجام نمی‌دهید؟ زیرا ممکن است در برابر پرسش‌ها و درخواست ارائه مستندات قرار بگیرید.
به نظر من، این ادعا دروغ است؛ زیرا اساساً اراده‌ای در حاکمیت برای جمع‌کردن میدان وجود ندارد.چه کسی می‌خواهد میدان را جمع کند؟ چنین اراده‌ای وجود ندارد.ممکن است فردی در گوشه‌ای دیدگاهی مطرح کرده باشد، اما رئیس رسانه ملی نباید به‌گونه‌ای سخن بگوید که زمینه اختلاف و دوقطبی‌سازی در جامعه فراهم شود.به اعتقاد من، باید در برابر سخنان بدون مبنا ایستاد. قوه قضائیه نیز در این زمینه اقدام درستی انجام می‌دهد.
برخی در داخل کشور هم‌صدا با اسرائیلی‌ها و آمریکایی‌ها علیه تفاهم‌نامه اسلام‌آباد موضع گرفتند
برخی افراد شکست انتخاباتی خود را در موضوع منافع ملی جبران می‌کنند
سوال: چرا در بزنگاه‌های تاریخی، از برجام تا تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، برخی افراد پیش از مشخص‌شدن نتیجه مذاکرات به تخریب تیم مذاکره‌کننده پرداختند و حتی آنان را به خیانت متهم کردند؟ چرا عده‌ای با برداشت گزینشی از سخنان رهبری و برجسته‌کردن عبارت «علی‌الاصول»، تلاش کردند این‌گونه القا کنند که ایشان با تفاهم‌نامه اسلام‌آباد مخالف بوده‌اند؟
ابتدا باید بگویم یکی از مزیت‌های جمهوری اسلامی این است که افراد می‌توانند در آن اظهارنظر کنند نه این تهمت و دروغ بگویند، افراد می‌توانند مخالفت کنند، سخن بگویند و دیدگاه خود را مطرح کنند؛ چه امروز و چه ده سال یا پنج سال پیش.این موضوع به نظر من اتفاقاً یک مزیت است.
اما اینکه بخواهیم ناجوانمردانه و غیرمنصفانه رفتار کنیم، بحث دیگری است.اینکه فردی بخواهد تلافی شکست انتخاباتی خود را در شرایطی که منافع کشور و ملت در میان است، جبران کند، پلشتی است. شما در انتخابات به هدف خود نرسیده‌اید و اکنون می‌خواهید در موضوع دیگری آن را جبران کنید؟ این رفتار برخلاف منافع ملی است.به اعتقاد من، در چنین موضوعاتی باید ایستادگی کرد، بایدجلوی اقلیت پرصدا ایستاد و روشنگری انجام داد و با حفظ وحدت و انسجام ملی، واقعیت‌ها را برای مردم تبیین کرد.
گاهی ما به استناد توصیه‌های رهبر انقلاب درباره انسجام و وحدت ملی کوتاه می‌آییم، اما معتقدم در برخی موارد باید با حفظ همین وحدت، موضوعات را برای مردم روشن کنیم؛ زیرا مخاطب در حال مشاهده و ارزیابی اتفاقات است.
در موضوع تفاهم‌نامه اسلام نیز واقعیت کاملاً مشخص است.تیم مذاکره‌کننده مشخص است و رئیس آن نیز مشخص است. نظر رئیس‌جمهور به‌عنوان فردی که از مردم رأی گرفته و مسئولیت اداره کشور را بر عهده دارد، مشخص است.در این زمینه هیچ ناهماهنگی وجود نداشته است.
من به‌عنوان فردی که تقریباً از اواخر مجلس هفتم در مجلس حضور داشته‌ام و مجالس هشتم، نهم، دهم، یازدهم و اکنون دوازدهم را دیده‌ام، می‌توانم بگویم سطح هماهنگی میان رؤسای قوا بی‌نظیر است.
البته برخی افراد از این وضعیت ناراحت هستند، توهین سیاسی می‌کنند و به ما انتقاد دارند و می‌گویند وفاق کردید؟ اما ما می‌گوییم شرایط کشور را در نظر بگیرید و ببینید در چه وضعیتی قرار داریم.امروز همه باید کمک کنیم تا کشور از این مراحل عبور کند.
ترکیب تیم مذاکره‌کننده را مشاهده کنید. در این تیم افراد سیاسی، رسانه‌ای و نظامی حضور داشته‌اند. این ترکیب متنوع نشان می‌دهد افرادی که در این مسیر قرار گرفته‌اند، از ظرفیت‌ها و تخصص‌های مختلف برخوردار بوده‌اند.پس چرا بی‌انصافی می‌کنیم؟ چه چیزی پنهان بوده است؟ هیچ‌چیزی پنهان نبوده است.برخی افراد با طرح این مباحث، به‌صورت غیرمستقیم رهبری را تضعیف می‌کنند.
ما معتقدیم رهبری انقلاب بر موضوعات اشراف دارند و به مسئولان نیز اختیار می‌دهند. کشور دیکتاتوری نیست که یک نفر صرفاً سخنی بگوید و هیچ‌کس دیگری نظر نداشته باشد.همه می‌توانند نظر بدهند، اما رهبر انقلاب بر موضوعات اشراف دارند و خطوط قرمز را بر اساس قانون اساسی مدیریت و کنترل می‌کنند.به هر فردی نیز متناسب با جایگاهش اختیار داده شده است. رئیس‌جمهور رئیس تیم مذاکره‌کننده است، اما هیچ‌کس از خطوط قرمز عبور نمی‌کند.
پرسش من این است که اگر فردی از این خطوط قرمز عبور کرده بود، آیا رهبر انقلاب اجازه می‌دادند چنین مسیری ادامه پیدا کند؟آیا ایشان تعارف می‌کردند؟ بارها گفته‌اند که اگر لازم باشد،از پشت تریبون نیز تذکر می‌دهند. رهبری شهید چندین بار از پشت تریبون تذکر دادند.
وقتی می‌گویند انقلابی‌گری به سروصدا کردن نیست، این تذکر را به چه کسانی می‌دهند؟بنابراین، مسئولان در طول این سال‌ها وظایف خود را انجام داده‌اند و اکنون نیز در حال انجام آن هستند. پس چرا برخی افراد ناراحت هستند و دائماً در حال ایجاد تعارض‌اند؟
برخی افراد چون دستشان به بعضی جایگاه‌ها نمی‌رسد، در محتوای تصمیمات تشکیک می‌کنند.
ما حامی صددرصدی هر محتوایی، فارغ از درست یا نادرست بودن آن، نیستیم. حرف ما این است که باید به خروجی و تصمیم کشور توجه کرد.در هر مقطعی، ما حامی جمهوری اسلامی هستیم.تصمیم جمهوری اسلامی چیست؟ جمهوری اسلامی یعنی مجلس، دولت و شورای عالی امنیت ملی. وقتی جمهوری اسلامی تصمیم به آتش‌بس می‌گیرد، ما از تصمیم جمهوری اسلامی حمایت می‌کنیم.
برخی افراد ممکن است نظر دیگری داشته باشند و با این تصمیم موافق نباشند. این موضوع اشکالی ندارد. هر فردی می‌تواند رأی مخالف بدهد، اما قرار نیست یک نفر به اندازه همه اعضای یک مجموعه سروصدا کند و از تریبون‌هایی که در اختیار دارد، برای بزرگ‌نمایی دیدگاه خود استفاده کند.به اندازه‌ای که رأی می‌دهید، باید به همان اندازه نیز سخن بگویید. دموکراسی همین است.
ما از تصمیم جمهوری اسلامی حمایت می‌کنیم؛ چه تصمیم به آتش‌بس باشد، چه تصمیم به جنگ و چه تصمیم به مقابله در تنگه هرمز. این تصمیم، تصمیم جمهوری اسلامی است.اما در موضوع تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، پرسش من این است که ما چه چیزی به آمریکایی‌ها دادیم؟ چرا به‌صورت شفاف نمی‌گویید چه چیزی داده شده است؟برای مثال، مشخص کنید در این تفاهم‌نامه چه امتیازی داده شده است.
خودتان را جمع کنید و درباره عبارت علی‌الاصول جعل نکنید
مراد از عبارت علی‌الاصول همان چیزی است که حدادعادل تبیین کرد
ما در تفاهم‌نامه چیزی به آمریکایی‌ها نداده‌ایم. در همان مقطع، نفت خود را فروختیم، درآمد کسب کردیم و صادرات و واردات خود را انجام دادیم.
طرف آمریکایی چرا باید از اجرای تفاهم‌نامه منصرف شود؟ زیرا منافع خود را در خطر دیده و متوجه شده است که این تفاهم‌نامه در راستای منافع او نیست.به همین دلیل علیه تفاهم‌نامه اقدام می‌کند، عملیات رسانه‌ای انجام می‌دهد، توییت منتشر می‌کند و بازی سیاسی به راه می‌اندازد.
در داخل کشور نیز برخی افراد، هم‌صدا و هم نوا با اسرائیلی‌ها و آمریکایی‌ها، علیه تفاهم‌نامه اسلام‌آباد موضع گرفتند؛ درحالی‌که این تفاهم‌نامه در چارچوب جمهوری اسلامی و با نظر مسئولان جمهوری اسلامی تنظیم شده بود.
اما درباره عبارت «علی‌الاصول» باید گفت آنچه اکنون به‌صورت روشن وجود دارد، همان جمله‌ای است که مطرح شده است.آقای دکتر حدادعادل به‌عنوان مشاور عالی رهبر شهید و فردی که جایگاه و نسبت ایشان با شرایط امروز مشخص است، در عصر عاشورا ویدئویی منتشر کردند و درباره عبارت «علی‌الاصول» توضیح و تبیین ارائه دادند.آقای حدادعادل این عبارت را تبیین کردند و مشخص شد منظور از آن چه بوده است.
پس چرا برخی افراد همچنان تفسیر سیاسی ارائه می‌کنند و سخنان غیرواقعی مطرح می‌کنند؟اگر می‌خواهید همه‌چیز را زیر سؤال ببرید، بحث دیگری است؛ اما وقتی فردی با چنین جایگاهی درباره موضوع توضیح داده است و مشخص شد مراد از «علی‌الاصول» همانی است که آقای دکتر حداد تبین کرد. دیگر خودتان را جمع کنید و جعل انجام ندهید.
به اعتقاد من، رهبر انقلاب بر موضوعات اشراف و اقتدار دارند و هر جا لازم باشد، موضع و نظر خود را مطرح می‌کنند. بنابراین، در این زمینه خلأیی وجود ندارد.باید بپذیریم که کشور صاحب دارد. در نهایت، خداوند صاحب اصلی است و امام زمان(عج)، ولی فقیه و مسئولان نیز در جایگاه خود وظایفشان را انجام می‌دهند.اما اقلیتی ناراحت هستند، همین اقلیت اما باید شرایط مردم، وضعیت اقتصادی و مسائل اجتماعی را نیز ببینند و اولویت‌های کشور را در نظر بگیرند.
آقای جلیلی؛ کارنامه شما چیست و راهکارتان کدام است؟
شما منتقد سینما نیستید که فقط درباره عملکرد دیگران نظر بدهید؛ درباره عملکرد خود پاسخگو باشید
سوال این روزها شاهد هستیم که یکی از اعضای شورای عالی امنیت ملی که به تفاهم نامه اسلام آباد هم رأی منفی داده است، در رسانه ملی درباره تفاهم‌نامه اسلام‌آباد صحبت می‌کند و آن را نوعی سوءتفاهم می‌خواند.این در حالی است که هنوز مذاکرات به مرحله‌ای نرسیده است که بتوان گفت جنگ به پایان رسیده است. بیشتر آنچه رخ داده، در حد سفر هیئت‌ها به کشور ما و کشورهای منطقه بوده است.به نظر شما، چنین اظهاراتی در رسانه ملی چه معنایی دارد؟
من همچنان معتقدم درباره اشخاص و رسانه‌ها می‌توانیم صحبت کنم، اما هر فردی که سخنی مطرح می‌کند، باید مسئولیت آن را بپذیرد و در برابر اظهارات خود پاسخگو باشد.اگر کسی مطلبی بیان می‌کند، باید مشخص کند بر اساس چه مستنداتی چنین سخنی گفته است و درباره آن توضیح دهد.
در مورد فردی که شما به او اشاره می‌کنید نیز ابتدا باید دو موضوع مشخص و تعیین تکلیف شود؛نخست، کارنامه و دوم، راهکار است.
برای مثال، فردی را در نظر بگیرید که منتقد سینماست. شغل او نقد سینماست؛ فیلم می‌بیند و درباره آن نقد می‌نویسد. برای نقد یک فیلم، لزوماً لازم نیست کارگردان، بازیگر یا تهیه‌کننده باشید. می‌توانید منتقد سینما باشید و درباره اثر نظر بدهید.
اما کسی که مدعی است؛ باید درباره بگوید راهکار و کارنامه‌اش صحبت کرد.پرسش ما از آقای جلیلی این است که کارنامه شما چیست؟ راهکار شما چیست؟نمی‌شود صرفاً سخن بگویید و درباره دیگران انتقاد کنید. شما در گذشته مسئولیت داشته‌اید و باید درباره آن مسئولیت توضیح دهید.
اتفاقاً خوب است که تاریخ را دوباره بررسی کنیم و ببینیم افرادی که در گذشته مسئولیت داشته‌اند، چه تصمیماتی گرفته‌اند و چه نتایجی به دست آمده است.من به‌صراحت می‌گویم هر میزان امتیازی که در آن زمان قرار بود داده شود، با تذکر رهبر شهید، جلوی ادامه آن مسیر گرفته شد.
اما ما در تفاهم‌نامه اسلام‌آباد هیچ امتیازی نداده‌ایم.حتی در موضوع اورانیوم نیز چیزی را از کشور خارج نکرده‌ایم. در ماده هشت، اگر مسیر پیشنهادی پیش می‌رفت، بحث‌هایی درباره رقیق‌سازی مطرح بود، اما قرار نبود چیزی از کشور خارج شود.
بنابراین در کنار آزادی در جمهوری اسلامی باید درباره کارنامه نیز صحبت کرد.از افراد می‌خواهم درباره کارنامه خود توضیح دهند، جلسات برگزار کنند و به مردم بگویند در دوران مسئولیتشان چه دستاوردهایی داشته‌اند و چه خروجی‌هایی ایجاد کرده‌اند.باید مشخص شود چه اتفاقی برای مردم و کشور افتاده است، چه نتایجی در حوزه اقتصادی و سیاسی به دست آمده و چه قطعنامه‌هایی صادر شده است.
روابط با متحدان کشور چگونه بوده است؟ چه اتفاقی افتاده که چین و روسیه در برخی موضوعات علیه ما رأی داده‌اند؟
من در این زمینه قضاوت نمی‌کنم، بلکه می‌گویم افراد باید درباره کارنامه خود سخن بگویند.فقط درباره عملکرد دیگران صحبت نکنند.شما منتقد سینما نیستید که صرفاً درباره عملکرد دیگران نظر بدهید. اگر مسئولیتی داشته‌اید، باید درباره کارنامه خود توضیح دهید، تاریخ را برای مردم روشن کنید و نتایج عملکردتان را بیان کنید.پس از آن نیز باید راهکار ارائه دهید.
آقای جلیلی یک هفته فرصت بگیرند و راهکارشان برای فروش نفت را ارائه کنند
یا راهکار دارید و ارائه نمی‌کنید یا راهکاری ندارید و صرفاً سخن می‌گویید
آقای جلیلی فرصت دارند؛ باید مشخص کنند راهکارشان چیست؟ برای مثال، درباره فروش نفت راهکار دارند یا خیر؟اگر معتقدند مسیر فعلی اشتباه است، راهکارشان برای فروش نفت چیست؟
می‌توانند یک هفته فرصت بخواهند و درباره فروش نفت راهکار ارائه دهند. حتی اگر لازم باشد، پیشنهادهای محرمانه خود را در قالب نامه به مسئولان ارائه کنند و بگویند پیشنهاد من برای فروش نفت این است.کشور باید بتواند از مسیرهای مختلف صادرات نفت خود را انجام دهد.
موضوع دیگر، رفع محاصره است. راهکار شما برای رفع محاصره چیست؟
به نظر من، باید این دو موضوع به‌صورت مشخص از ایشان مطالبه شود نخست، کارنامه دوران مدیریت و دوم، راهکارهای عملی برای فروش نفت و رفع محاصره.آقای جلیلی باید پس از توضیح درباره کارنامه خود، مشخص کنند برای فروش نفت و از بین بردن محاصره چه راهکاری دارند.
رئیس‌جمهور فعلی نیز فردی است که رویکردش بر دعوت از افراد برای کمک استوار است. ایشان بارها اعلام کرده‌اند هر کسی راهکاری دارد، بیاید و کمک کند.شما اگر راهکار دارید، بیایید و کمک کنید. قرار نیست صرفاً سخن بگویید.اگر راهکاری دارید و آن را ارائه نمی‌کنید، این سؤال مطرح می‌شود که چرا چنین کاری انجام نمی‌دهید. اگر راهکاری ندارید، پس چرا صرفاً به انتقاد و سخن گفتن بسنده می‌کنید؟
از این دو حالت خارج نیست؛ یا راهکار دارید و آن را ارائه نمی‌کنید یا راهکاری ندارید و صرفاً سخن می‌گویید.
به‌عنوان برادر کوچک‌تر ایشان عرض می‌کنم که دو موضوع را مشخص کنند نخست، درباره کارنامه خود در دوران مدیریت توضیح دهند و دستاوردها و نتایج عملکردشان را بیان کنند؛ دوم، درباره فروش نفت و رفع محاصره راهکار ارائه دهند.
به اعتقاد من، تنها راه مواجهه با چنین افرادی همین است. نه این که پدر شعار ایران شوند و واژه‌سازی روی بیاورند، هر چند وقت یک‌بار شعاری مطرح کنند و نزدیک انتخابات نیز با ظاهری متفاوت وارد میدان شوند.اما سؤال اصلی این است که خروجی این اقدامات برای مردم چیست؟
من فکر می‌کنم اگر در رسانه و فضای سیاسی کشور مسیری ایجاد کنیم که افراد در برابر سخنان و ادعاهای خود پاسخگو باشند، بسیاری از مشکلات حل خواهد شد.
افرادی که سابقه مسئولیت دارند، باید درباره نتایج عملکردشان پاسخگو باشند
سوال آیا آقای جلیلی تاکنون در این زمینه با آقای قالیباف گفت‌وگویی داشته‌اند یا پیشنهادی ارائه کرده‌اند؟
ما می‌گوییم راهکارهای خود را منتشر کنید. پیشنهادهای خود را در حوزه فروش نفت و رفع محاصره منتشر کنید.درباره کارنامه خود نیز توضیح دهید و از آن دفاع کنید.برای نسل جدید روشن کنید که چه کارنامه‌ای داشته‌اید. بالاخره در مقطعی مسئولیت در اختیار شما بوده و عملکردی داشته‌اید؛ چه مثبت و چه منفی.باید مشخص کنید خروجی عملکرد شما برای مردم در حوزه اقتصاد، تجارت و سیاست بین‌الملل چه بوده است. چه اتفاقی افتاده، چه قطعنامه‌ای صادر شده و نتایج آن برای مردم و کشور چه بوده است.
مردم را گروگان منافع سیاسی خود نکنید
ایجاد دوقطبی میان مسئولان کشور اقدامی خطرناک است
سوال این روزها دوباره بحث دوگانه جنگ و مذاکره مطرح است. برخی مباحث درباره کمرنگ‌شدن نقش آقای قالیباف در مسیر مذاکرات مطرح می‌شود.در مقطعی نیز گفته شد که ایشان پس از تفاهم‌نامه اسلام‌آباد از تیم مذاکره‌کننده استعفا داده‌اند یا کنار گذاشته شده‌اند.آیا آقای قالیباف همچنان در تیم مذاکره‌کننده حضور دارند؟ چه جایگاهی دارند؟ آیا قرار است ریاست تیم مذاکره‌کننده را حفظ کنند و مسیر مذاکرات را پیش ببرند؟
تا این لحظه، فارغ از فضای مجازی، اخبار غیررسمی و علایق سیاسی افراد، همه در کشور در جایگاه خود قرار دارند. وظایف همه مشخص است و مسئولان در حال همکاری با یکدیگر هستند.مطالبی که بیرون از این چارچوب مشاهده می‌کنید، حاصل برداشت‌ها و توهمات سیاسی اقلیتی است که به منافع موردنظر خود نرسیده‌اند یا تمایل دارند به موقعیت‌هایی دست پیدا کنند.
همه مسئولان در جایگاه خود هستند و کارشان را انجام می‌دهند.البته بر اساس فرامین رهبر انقلاب ترجیح می‌دهند این اقدامات را در سکوت انجام دهند و وارد اختلافات سیاسی نشوند. آنان حتی به افرادی که به تخریب و توهین می‌پردازند نیز پاسخ نمی‌دهند و ترجیح می‌دهند وظایف خود را در حوزه عمل دنبال کنند.رئیس‌جمهور وظایف خود را انجام می‌دهد، رئیس مجلس نیز کار خود را دنبال می‌کند و فعالیت تیم مذاکره‌کننده نیز در حال پیشرفت است.
اینکه بخواهید میان مسئولان کشور دوقطبی ایجاد کنید، اقدامی خطرناک است.
برخی افراد باید متوجه شوند که گاهی به‌جای سخن گفتن باید عمل کنند، راهکار ارائه دهند و اگر کارنامه‌ای دارند، از آن دفاع کنند.نباید صرفاً دیگران را نقد کنند و خود از پاسخگویی درباره عملکردشان فرار کنند.
با همه احترامی که برای منتقدان قائل هستیم، باید بگویم منتقد نیز باید مطالعه کند و با آگاهی درباره موضوعات سخن بگوید.مهم‌ترین حرف من این است که مردم مبعوث را گروگان منافع سیاسی خود نکنید.
مردمی که در خیابان حضور دارند، پای کار جمهوری اسلامی هستند. چرا ذهنیت آنان را تخریب می‌کنید؟ چرا به آنان می‌گویید مجلس تعطیل است؟ چرا ادعا می‌کنید میان مسئولان درباره تفاهم‌نامه اختلاف وجود دارد؟چنین اتفاقاتی وجود ندارد و کشور در حال انجام وظایف خود است.
نمی‌شود وقتی تصمیم قوه قضائیه به نفع شماست از آن حمایت کنید و وقتی برخلاف منافع‌تان است، موضع دیگری بگیرید
سوال: چرا تا انتخابات برگزار می‌شود و فردی انتخاب می‌شود، اما هنوز یک ماه از انتخابات نگذشته است که برخی افراد فعالیت‌های انتخاباتی خود را آغاز می‌کنند.در مجلس نیز چنین مواردی داشته‌ایم. برای مثال، آقای رسایی به‌محض آنکه تریبون را در اختیار می‌گرفت، سخنانی مطرح می‌کرد که به‌وضوح رنگ‌وبوی انتخاباتی داشت.
در ارتباط با فردی که مجرم است و اکنون در داخل زندان دوران محکومیت خود را سپری می‌کند.به نظر من، بهتر است وارد این موضوع نشویم؛ هرچند می‌توان درباره آن صحبت کرد.درباره عملکرد افراد نیز باید توجه داشت که ممکن است برخی از آنان طرفدارانی داشته باشند و گروهی از عملکردشان حمایت کنند.اما درباره این موضوع باید به اظهارات و رفتارهای خود افراد توجه کرد.
اگر فردی ادعایی مطرح کرده و بر اساس همان ادعاها در زندان است و محکومیت خود را سپری می‌کند، باید به روند قانونی توجه کرد.قوه قضائیه بر اساس همان ساختاری فعالیت می‌کند که آقای اژه‌ای در رأس آن قرار دارند و رهبر انقلاب ایشان را منصوب کرده‌اند.آقای رسایی نیز پیش‌تر در نشریه خود از قوه قضائیه و دستگاه قضایی حمایت کرده‌اند.
نمی‌شود هر زمان که تمایل دارید تیتر بزنید و از قوه قضائیه حمایت کنید، اما زمانی که تصمیمی برخلاف منافع شما گرفته می‌شود، موضع دیگری اتخاذ کنید.قوه قضائیه همان دستگاهی است که پیش‌تر از آن حمایت می‌کردید و رئیس آن نیز تغییر نکرده است.پس نمی‌توان هر زمان که تمایل دارید از آن تعریف کنید و در زمان دیگر، مسیر دیگری در پیش بگیرید.
فردی که ادعایی مطرح کرده، رسانه داشته و بر اساس قانون با او برخورد شده است. اکنون نیز روند قانونی خود را طی می‌کند.بالاخره شما یا قوه قضائیه جمهوری اسلامی را قبول دارید یا ندارید. اگر قبول دارید، باید به تصمیمات آن تمکین کنید.
اما نکته مهم این است که در ادامه چه رفتاری انجام می‌دهید.همین امروز آقای رسایی در زندان چه وضعیتی دارد؟ آیا از امکان تماس و ارتباط با بیرون برخوردار نیست؟جمهوری اسلامی این میزان از آزادی را فراهم کرده است که حتی فرد محکوم نیز بتواند از داخل زندان با بیرون ارتباط برقرار کند.اما مسئله این است که برخی سخنان خلاف واقع مطرح می‌کند و قوه قضائیه در واکنش به آن اطلاعیه صادر می‌کند و اعلام می‌کند که این مطالب نادرست است.
یعنی فردی که در زندان است، مطالبی مطرح می‌کند و قوه قضائیه در پاسخ می‌گوید این سخنان خلاف واقع است.پیش‌تر نیز زمانی که ایشان نماینده مجلس بودند، قوه قضائیه در صحن علنی مجلس بیانیه‌ای صادر کرد و اعلام کرد که برخی اظهارات ایشان خلاف واقع است.بالاخره باید در جایی این روند متوقف شود.می‌خواهم بگویم که هر فردی باید پاسخگوی اعمال و رفتار خود باشد.
همچنین نباید دوقطبی‌سازی کنیم. اگر می‌گویید وحدت نباید آسیب ببیند، باید به دستگاه‌های حاکمیتی نیز احترام بگذارید.قوه قضائیه نیز دستگاهی حاکمیتی است و رئیس آن را رهبر انقلاب تعیین کرده‌اند. بنابراین، نباید در برابر تصمیمات آن فضاسازی کرد.البته ممکن است برخی افراد تصور کرده باشند که فراتر از قانون هستند یا برخوردی با آنان صورت نمی‌گیرد و شاید فکر کرده باشند که در برخی موارد مانع برخورد با آنان خواهند شد.اما جمهوری اسلامی در این زمینه جدی است و قوه قضائیه نیز وظایف خود را با جدیت انجام می‌دهد.
من فکر می‌کنم هم احضار مدیر معزول صداوسیما توسط قوه قضائیه و هم برخورد با افرادی که مرتکب رفتار مجرمانه شده‌اند، در همین چارچوب قابل ارزیابی است.خود آقای رسایی نیز در ویدئویی که چندی پیش منتشر کردند، گفته بودند اگر کسی سخن نامربوطی مطرح می‌کند، از او شکایت کنید.من نیز معتقدم این توصیه درستی است. اگر کسی دروغ می‌گوید، تهمت می‌زند یا توهین می‌کند، باید از او شکایت کرد و در برابر آن ایستاد تا این رفتار نادرست در جامعه تقویت نشود.
نمی‌شود برای دیگران خواستار اجرای قانون باشید، اما وقتی نوبت به خودتان می‌رسد، موضع دیگری بگیرید
سوال: در این زمینه انتقاداتی نیز به آقای قالیباف وارد شد که چرا این کار را انجام دادند؟ از سوی دیگر برای نخستین بار شاهد بودیم که رئیس یک قوه شخصاً یک موضوع قضایی را پیگیری می‌کند.
موضوع مشخص است.اولاً، موضوع مربوط به قبل از دوره نمایندگی آقای رسایی بوده و روند آن نیز دنبال می‌شود.اما اخیراً یکی از نمایندگان مجلس، آقای روح‌الامینی، مصاحبه‌ای انجام دادند که به نظر من مصاحبه خوبی بود.
ایشان به این نکته اشاره کردند که فردی ممکن است مسیری را طی کند، مرتکب جرم شود و در نهایت حکم قضایی دریافت کند. قانون نیز در این زمینه وجود دارد.اما پس از آن، فرد می‌تواند عذرخواهی کند و موضوع را به پایان برساند.اگر فردی مرتکب توهین، تهمت یا دروغ شده باشد، می‌تواند عذرخواهی کند تا موضوع حل‌وفصل شود.
آقای روح‌الامینی در مصاحبه خود گفتند که به فرد موردنظر پیشنهاد کرده‌اند برای حل موضوع وساطت کنند، اما او نپذیرفته است.
ایشان جمله قابل‌توجهی دارند و می‌گویند گردن‌کلفتی که نمی‌شود؛ نمی‌توان هر سخنی را مطرح کرد، گردن‌کلفتی کرد و درعین‌حال انتظار داشت حکم اجرا نشود.این موضوع را حتی یک دانش‌آموز دبستانی نیز متوجه می‌شود.اگر تکالیف خود را انجام نداده باشید، باید از معلم عذرخواهی کنید یا برای جبران آن اقدام کنید؛ در غیر این صورت ممکن است از کلاس اخراج شوید.نمی‌شود نه تکالیف را انجام دهید، نه پاسخگو باشید و نه هیچ برخوردی با شما صورت بگیرد.این سؤال مطرح می‌شود که شما چه جایگاهی دارید و چرا باید با شما متفاوت از دیگران رفتار شود؟
شما همواره می‌گویید در کنار مردم هستید، اما نباید تصور کنید که قانون درباره شما متفاوت از دیگران اجرا می‌شود.این تناقض‌ها در رفتار جریان اقلیت پرسرصدا به‌خوبی مشخص می‌شود.
جایی که تصمیم یک دستگاه حاکمیتی مورد تأیید آنان است، از آن حمایت می‌کنند، اما زمانی که منافعشان اقتضا نمی‌کند، در برابر آن موضع می‌گیرند.من معتقدم این تناقض‌ها باید پایان پیدا کند.
قوه قضائیه باید در مسیر قانونی خود حرکت کند. اگر من نیز در اینجا ادعایی مطرح کنم و سخن خلاف واقعی بگویم، قوه قضائیه باید از من مستندات بخواهد.باید مشخص شود بر چه اساسی چنین سخنی مطرح کرده‌ام و مستندات من چیست؟در برابر ادعاهای خود باید پاسخگو باشم.
به همین دلیل، معتقدم باید از شجاعت رئیس قوه قضائیه و دستگاه قضایی در شرایط فعلی تقدیر کرد؛ زیرا این دستگاه در حال انجام وظایف خود است و برای آن تفاوتی ندارد که فرد موردنظر چه جایگاهی دارد.
من تعجب می‌کنم که در سال ۱۳۸۸، زمانی که قوه قضائیه در برخی حوادث و ناآرامی‌ها برخورد می‌کرد، برخی افراد از آن حمایت می‌کردند، اما امروز که موضوع به خودشان مربوط می‌شود، موضع دیگری می‌گیرند.نمی‌شود هر زمان که تمایل دارید، از قوه قضائیه حمایت کنید و برای رئیس آن بیانیه تقدیر منتشر کنید، اما زمانی که موضوع به خودتان مربوط می‌شود، موضع متفاوتی داشته باشید.
اگر موضوع مربوط به دیگران بود، اطلاعیه منتشر می‌کردید، در کانال‌هایتان می‌نوشتید و حتی خانواده افراد را به میدان می‌آوردید؛ اما وقتی موضوع به خودتان می‌رسد، مسئله را متفاوت ارزیابی می‌کنید.مردم این تناقض‌ها را می‌بینند و درباره آن قضاوت می‌کنند.به اعتقاد من، قوه قضائیه مسیر درستی را دنبال می‌کند.
اگر کسی بخواهد مسیر دیپلماسی را مسدود کند، برخلاف نظر رهبری عمل کرده است
عقلانیت انقلابی می‌گوید هر جا می‌توانی گره را با دست باز کنی، نباید از دندان استفاده کنی
سوال: اکنون در وضعیتی قرار داریم که نه می‌توان آن را صلح کامل دانست و نه جنگ کامل؛به نظر شما بهترین تصمیم برای کشور چیست؟ باید مذاکره کنیم و مسیر دیپلماسی را پیش ببریم یا همان‌طور که برخی افراد از جریان اقلیت پرسرصدا مطرح می‌کنند، باید تا انتهای مسیر جنگ پیش برویم؟ منظور دوگانگی جنگ و مذاکره نیست ، اما سؤال این است که تصمیم عاقلانه برای شرایط فعلی کشور چیست؟
تصمیم عاقلانه این است که حتماً در حوزه دیپلماسی، مذاکره و مراودات بین‌المللی، مسیر خود را با قدرت دنبال کنیم.اگر کسی بخواهد این مسیر را مسدود کند، برخلاف نظر رهبری عمل کرده است.کدام‌یک از رهبران انقلاب، چه رهبر شهید و چه رهبر کنونی انقلاب، باب مذاکره را تعطیل کرده‌اند؟
برخی افراد پلاکارد به دست می‌گیرند و شعار می‌دهند، اما سؤال این است که کجا رهبر انقلاب اعلام کرده‌اند باب مذاکره بسته شده است؟اگر باب مذاکره بسته شده است، پس هیئت‌های مختلف برای چه منظوری وارد کشور می‌شوند؟ چرا هیئت‌ها رفت‌وآمد می‌کنند و جلسات برگزار می‌شود؟بنابراین، رهبر انقلاب باب مذاکره را نبسته‌اند.
نکته دوم این است که وقتی باب مذاکره بسته نیست، آیا نباید در حوزه مذاکره و دیپلماسی تلاش کنیم تا عزت ایران و منافع ملی خود را تأمین کنیم.درعین‌حال، در حوزه جنگ نیز باید پیش‌بینی‌های لازم را انجام دهیم. باید آمادگی داشته باشیم و توان نظامی خود را تقویت کنیم.کسانی که دوره آتش‌بس را نقد می‌کنند عقل سیاسی و نظامی دارند؟ باید به این موضوع نیز توجه کنند که در این دوره چه اتفاقاتی افتاده است.
ما در دوره آتش‌بس چه کار کردیم؟ توان نظامی خود را تقویت کردیم. نیروهای نظامی فرصت بازیابی پیدا کردند. نیروهایی که چندین ماه خانواده‌های خود را ندیده بودند، توانستند استراحت کنند و شرایط خود را بازیابی کنند.ما در حوزه نرم‌افزاری و سخت‌افزاری نیز به بازیابی نیاز داریم. تجهیزات باید تقویت و به‌روزرسانی شوند.بنابراین، در کنار دیپلماسی، این اقدامات نیز انجام شده و ادامه خواهد داشت.
چاره ای نداریم،ما باید برای انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی محکم بایستیم.اما اینکه هر فردی بخواهد بر اساس سلیقه سیاسی خود یک مسیر را مسدود کند، به نظر من ناشی از کوته‌فکری سیاسی است. چنین افرادی مصلحت مردم، کشور و منافع ملی را در نظر نمی‌گیرند.
ما می‌گوییم هیچ مسیری بسته نیست. هر جا بتوانیم مذاکره می‌کنیم و مسیر را پیش می‌بریم و هر جا نیز لازم باشد، می‌جنگیم.مگر همین الان در تنگه هرمز مقابله نمی‌کنیم؟ این مقابله در حال انجام است.
اما مقابله در آنجا به این معنا نیست که مسیر دیپلماسی را نیز مسدود کنیم و اجازه ندهیم هواپیماهایی که برای میانجی‌گری و انتقال پیام‌ها می‌آیند، وارد کشور شوند.این هواپیماها پیام‌ها و پیشنهادهایی را منتقل می‌کنند و در رفت‌وآمد هستند. چرا باید در هر شرایطی اعلام کنیم که چنین ارتباطی نباید وجود داشته باشد؟این مسیر، مسیر عقلانیت کشور نیست.
عقلانیت کشور در حال حرکت در مسیر خود است. میان رؤسای قوا نیز وحدت و همدلی وجود دارد و اختلافات سیاسی خود را در شرایط فعلی بروز نمی‌دهند.شما چند نکته درباره رئیس مجلس مطرح کردید، اما من وارد آن موضوعات نشدم؛ زیرا نمی‌خواهم وارد اختلافات سیاسی شوم.
من درباره شرایط امروز کشور صحبت می‌کنم و معتقدم مسیر درست این است که با وجود انتقادات و حتی توهین‌های سیاسی، باید تلاش کنیم کشور از شرایط فعلی خارج شود.
البته دولت و مجلس نیز باید درباره عملکرد خود پاسخگو باشند و در زمان مناسب توضیح دهند.در حوزه اقتصادی، گرانی، مسائل معیشتی و سایر موضوعات باید پاسخگویی وجود داشته باشد.اما در مجموع معتقدم باید هر دو جبهه را با قدرت پیش ببریم.اگر بتوانیم گره‌ای را با دست باز کنیم، نباید آن را با دندان باز کنیم.
عقلانیت همین را می‌گوید.منظور من عقلانیت انقلابی است؛عقلانیت انقلابی می‌گوید هر جا می‌توانی با دست گره را باز کنی، نباید از دندان استفاده کنی.من فکر می‌کنم مدیریت کشور در این زمینه مسیر مشخصی را دنبال می‌کند.
نباید اجازه دهیم فشارهای سیاسی و رسانه‌ای تصمیم‌گیری‌های کشور را تحت تأثیر قرار دهد
قالیباف نمی‌توانست بدون نظر مراجع ذی‌صلاح برای برگزاری جلسات مجلس اقدام کند
سوال: چند بار به موضوع آتش‌بس اشاره کردید برخی افراد با آتش‌بس مخالفت می‌کردند و می‌گفتند نباید چنین اتفاقی رخ دهد؛ درحالی‌که آقای عراقچی نیز اشاره کرده‌اند اگر آتش‌بس زودتر برقرار می‌شد، شاید آقای دکتر لاریجانی و برخی دیگر از عزیزان ما زنده می‌ماندند و هدف ترور قرار نمی‌گرفتند.اکنون نیز نگرانی‌هایی وجود دارد که اگر مذاکرات انجام نشود و به نتیجه نرسد، دوباره شاهد ترورهای هدفمند در کشور باشیم.تحلیل شما درباره این موضوع چیست؟ همچنین انتقاداتی درباره پروتکل‌های امنیتی شخصیت‌ها در جنگ مطرح شده است. این پروتکل‌ها قرار است چگونه اصلاح شوند؟
حکایتی وجود دارد که همه ما از دوران کودکی شنیده‌ایم و حتی از آن کارتون نیز ساخته شده است؛ حکایت پدر و پسری که همراه یک خر یا قاطر حرکت می‌کردند.ابتدا پسر سوار حیوان می‌شود و مردم می‌گویند چرا بچه سوار شده و فرد بزرگ‌تر پیاده حرکت می‌کند؟سپس پدر سوار می‌شود و پسر پیاده می‌رود. دوباره مردم اعتراض می‌کنند که چرا پدر سوار شده و کودک پیاده حرکت می‌کند.بعد هر دو سوار می‌شوند و مردم می‌گویند چرا به حیوان فشار می‌آورید؟در نهایت هر دو پیاده می‌شوند و باز هم مردم می‌گویند این چه فایده‌ای داشت؟
به نظر من، ما با جریانی مواجه هستیم که هر تدبیری اتخاذ کنید، باز هم به آن ایراد می‌گیرد.نباید به این اظهارات توجه کنیم. باید کار عقلانی انجام دهیم و اقدامی را انتخاب کنیم که درست و به نفع کشور و مردم باشد و منافع ملی را تأمین کند.تا اینجا نیز به نظر من مسیر به همین شکل پیش رفته است.
بله، ممکن است در برخی موارد آسیب دیده باشیم، غافلگیر شده باشیم یا اشتباهاتی رخ داده باشد. همه این موارد قابل‌پذیرش است.اما نکته من این است که اکنون نباید اجازه دهیم فشارهای سیاسی و رسانه‌ای، تصمیم‌گیری‌های کشور را تحت تأثیر قرار دهد.ما در آن مقطع تجربه‌هایی کسب کردیم؛ حالا به هر دلیلی ممکن است غافلگیر شده باشیم، اما تجربه کسب کرده‌ایم.اینکه با فشار رسانه‌ای، فریاد زدن پشت تریبون‌ها و ایجاد سروصدا بخواهیم تصمیمات کشور را تغییر دهیم، درست نیست.
اگر مراجع ذی‌صلاح کشور تصمیم گرفته‌اند که جلسه علنی در روزهای مشخصی برگزار نشود یا در روزهای دیگری برگزار شود، یا در ساختمان خاصی تشکیل شود، یا با تعداد مشخصی از نمایندگان برگزار شود، همه ارکان کشور باید به این تصمیمات تمکین کنند.
رئیس‌جمهور تمکین کرده، رئیس مجلس نیز تمکین کرده است.البته ممکن است به آنان انتقاد شود یا فحش سیاسی بدهند، اما آنان نباید به‌دلیل این فشارها از مسیر تصمیمات قانونی و کارشناسی خارج شوند.به همین دلیل است که می‌گویم پروتکل‌ها در حال رعایت‌شدن هستند.
به یاد دارم در اوج فشارهای رسانه‌ای، برخی افراد درباره اینکه چرا جلسه علنی با این تعداد نماینده و به این شکل برگزار می‌شود، مطالبی مطرح می‌کردند.
اما آقای قالیباف در اواخر اردیبهشت‌ماه، نه در روزهای اخیر، نامه‌ای نوشته‌اند که مستندات آن موجود است.ایشان به‌عنوان رئیس مجلس از شورای عالی امنیت ملی درخواست کرده‌اند که صحن علنی با رعایت پروتکل‌های مشخص برگزار شود.به هر دلیلی، شورای عالی امنیت ملی با تأخیر به این نامه پاسخ داده است؛ نامه‌ای که دو یا سه ماه پیش ارسال شده بود و پاسخ آن با تأخیر رسید.
در چنین شرایطی رئیس مجلس چه کاری باید انجام می‌داد؟آیا باید شخصاً و بدون دریافت نظر مراجع ذی‌صلاح اقدام می‌کرد؟ اگر اتفاقی رخ می‌داد، چه کسی پاسخگو بود؟
بالاخره رئیس مجلس نیز یک انسان است و مسئولیت دارد. طبیعی است که بگوید با نظر همان مراجع ذی‌صلاح که برگزاری جلسات را متوقف کرده‌اند، برای ازسرگیری آن نیز اقدام می‌کنم.اخیراً نیز جلسات به ساختمان اصلی بازگشته‌اند و به شکل مجازی و حضوری، با درصدی از حضور نمایندگان، برگزار می‌شوند.
این کار نیز بر اساس یک گردش کار اداری انجام شده است. نامه ارسال شده، مسئولان مربوطه نظر داده‌اند و مصوبه لازم از شورای عالی امنیت ملی اخذ شده است.اکنون نیز این روند در حال اجراست.
ممکن است برخی افراد بگویند چرا جلسه را آقای نیکزاد اداره می‌کند یا چرا آقای حاجی‌بابایی جلسه را اداره می‌کند و چرا در برخی روزها خود آقای دکتر قالیباف ریاست جلسه را بر عهده می‌گیرد.اما در نهایت، جلسات در حال برگزاری است.
بله، نگرانی وجود دارد و این نگرانی نیازمند تدبیر است.تدبیر به چه معناست؟ یعنی همین اقداماتی که در مجلس و صحن علنی انجام می‌شود.برخی افراد می‌گویند چرا فقط 90 نفر در جلسه حضور دارند و چرا تعداد با تعداد 120یا 150 نفر افزایش پیدا نمی‌کند؟این افراد اطلاعات کافی درباره شرایط امنیتی ندارند.
اگر حادثه‌ای رخ دهد، حاکمیت باید بتواند مجلس را حفظ کند و فعالیت آن را ادامه دهد.
فرض کنید خدای‌نکرده برای مجلس اتفاقی رخ دهد. اگر جلسه با 90 نفر برگزار شود و به شکل مجازی و حضوری ادامه پیدا کند، در صورت وقوع حادثه نیز ۱۹۲ نماینده دیگر وجود دارند که می‌توانند فعالیت مجلس را در آینده ادامه دهند.این عقلانیت و تدبیر است.
هر فردی می‌خواهد برای افزایش دنبال‌کننده فعالیت کند، اما نباید تصمیمات کشور را تحت تأثیر چنین رفتارهایی قرار داد.
عقلانیت در شورای عالی امنیت ملی، مجلس، دولت و قوه قضائیه در حال انجام وظایف خود است.به همین دلیل می‌گویم امروز پروتکل‌ها تا جایی که امکان دارد رعایت می‌شوند و تلاش می‌شود از وقوع حوادث جلوگیری شود.ما پیشگو نیستیم و نمی‌توانیم آینده را پیش‌بینی کنیم.
من نمی‌توانم بگویم اگر در گذشته دندان‌پزشک می‌شدم، امروز شرایط دیگری داشتم. من علوم انسانی خوانده‌ام و دکترای علوم سیاسی گرفته‌ام.اکنون دیگر نمی‌توان درباره گذشته تصمیم گرفت. باید درباره آینده تدبیر کنیم و ببینیم چگونه می‌توانیم زندگی و شرایط کشور را مدیریت کنیم.
نگرانی‌های شما درست است، اما می‌خواهم تأکید کنم که مجموعه عقلانی کشور در حال مدیریت پروتکل‌ها و پیشبرد اقدامات لازم است.
اولویت کشور در شرایط فعلی، مسائل جنگی و امنیتی و همچنین حوزه اقتصادی است
هزینه حمل یک کانتینر از ۶ هزار دلار به ۱۸ هزار دلار رسیده است؛ باید به فعالان اقتصادی کمک کنیم
سوال: در شرایطی که مجلس برخی طرح‌ها مانند طرح نفوذ و جاسوسی را بررسی می‌کند، موضوعاتی مانند لایحه تجمعات و راهپیمایی‌ها، لایحه مقابله با خشونت علیه زنان و طرح مهریه همچنان بلاتکلیف مانده‌اند. با توجه به شرایط اقتصادی و مطالبات مردم، به نظر شما اولویت مجلس باید رسیدگی به طرح‌های امنیتی باشد یا تعیین تکلیف موضوعاتی که مستقیماً با زندگی و حقوق مردم ارتباط دارند؟
به نظر من، اولویت نخست کشور در شرایط فعلی، حوزه اقتصادی و همچنین مسائل جنگی و امنیتی است.در شرایط فعلی، تورم و گرانی، عملکرد دولت و کمک دستگاه‌هایی که توانایی نقش‌آفرینی دارند، اهمیت بسیار زیادی دارد.البته من اکنون درباره جزئیات ارجاع طرح‌ها و لوایح به کمیسیون‌ها اطلاعات دقیقی ندارم؛ زیرا از هیئت‌رئیسه فاصله گرفته‌ام.
هر طرح و لایحه‌ای یک روند مشخص دارد. باید بررسی کنیم که طرح موردنظر شما در چه مرحله‌ای قرار دارد؛ آیا به کمیسیون ارجاع شده، کمیسیون نظر خود را ارائه کرده یا دولت درباره آن اظهارنظر کرده است.این موضوع را باید پیگیری کرد و درباره اولویت‌های مجلس نیز باید بررسی دقیق انجام شود.
اگر اولویت ما این باشد که در حوزه اجتماعی اقدامی انجام دهیم، باید ببینیم مجلس چه مسیری را دنبال می‌کند.اینکه مجلس طرحی را به‌طور کامل کنار نگذاشته، نشان می‌دهد که موضوع همچنان مورد توجه است.بنابراین، نمی‌توان گفت مجلس اساساً تمایلی به پیگیری آن ندارد.کمیسیون مربوطه باید موضوع را دنبال کند و اگر در جایی متوقف شده است، باید مشخص شود دلیل توقف چیست.برای مثال، ممکن است دستگاه امنیتی دو نکته کارشناسی داشته باشد و بررسی نهایی به دریافت نظر آن دستگاه وابسته باشد.به همین دلیل، نمی‌توانم درباره جزئیات آن قضاوت کنم.
اما موافقم که تمام طرح‌هایی که در مجلس مطرح شده‌اند، باید با جدیت پیگیری شوند.یکی از راه‌های پیگیری این است که شما با رؤسای کمیسیون‌ها ارتباط برقرار کنید.برای مثال، رئیس کمیسیون اجتماعی، کمیسیون اقتصادی و کمیسیون امنیت ملی را دعوت کنید تا درباره موضوعات مربوطه توضیح دهند.به نظر من، موضوعاتی که در این کمیسیون‌ها قابلیت اجرایی بیشتری دارند، باید به‌صورت شفاف بررسی شوند.
بااین‌حال، فکر می‌کنم اولویت کشور در شرایط فعلی، حوزه جنگی و امنیتی و همچنین حوزه اقتصادی است.
برای مثال، فردی را در نظر بگیرید که در حوزه تجارت فعالیت می‌کرده و پیش‌تر برای حمل یک کانتینر حدود ۶ هزار دلار هزینه می‌پرداخته، اما اکنون این هزینه به ۱۸ هزار دلار رسیده است.باید ببینیم چگونه می‌توانیم به این فعال اقتصادی کمک کنیم.باید در حوزه صادرات و واردات راهکار ارائه دهیم و مسیرهای جایگزین را بررسی کنیم.اگر مسیر دریایی با محدودیت مواجه شده است، باید بررسی کنیم از مسیر شمال، شرق و غرب کشور چگونه می‌توان کالاها را جابه‌جا کرد.
به نظر من، اکنون این موضوع یکی از اولویت‌های اصلی است.مجلس و دولت باید در این حوزه‌ها به یکدیگر کمک کنند.البته موضوعات دیگر نیز اهمیت دارند و باید پیگیری شوند.به همین دلیل، درباره عملکرد مجلس قضاوت منفی نمی‌کنم.حتی درباره طرح نفوذ نیز باید رئیس کمیسیون مربوطه را دعوت کنید و توضیحات او را بشنوید.گاهی مطالبی در رسانه‌ها مطرح می‌شود، اما باید درباره بندبه‌بند یک طرح یا لایحه بحث کارشناسی انجام شود.
به نظر من درخصوص طرحی مانند نفوذ رئیس کمیسیون را دعوت کنید، اجازه دهید مباحث به‌صورت شفاف مطرح شوند.من فکر نمی‌کنم کسی به دنبال آزار و اذیت یا ایجاد محدودیت باشد. هدف باید این باشد که اگر گره یا حفره‌ای وجود دارد، برطرف شود.
یکی از آسیب‌های امروز این است که افراد بدون تجربه اجرایی برای همه مسائل نسخه می‌پیچند
سوال: آقای عراقچی نیز به وجود حفره‌های امنیتی اشاره کرده‌اند. این موضوع برای جامعه یک سؤال بزرگ است.چه اتفاقی رخ می‌دهد که در جلسه مهم نهم اسفندماه، با حضور رهبری که در بیت حضور داشتند، چنین حادثه‌ای اتفاق می‌افتد؟واقعاً برای جامعه این سؤال وجود دارد که منشأ این اتفاقات چیست و چگونه چنین رخدادی ممکن شده است.
من چون در حوزه کارشناسی امنیتی و انتظامی تخصص ندارم، وارد این موضوع نمی‌شوم.اطلاعاتی در این زمینه دارم و می‌توانم درباره آن صحبت کنم، اما معتقدم در جمهوری اسلامی افراد باید در جایگاه تخصصی خود قرار بگیرند و درباره موضوعاتی سخن بگویند که به حوزه تخصصی آنان مربوط است.یکی از آسیب‌های امروز ما این است که فردی که حتی یک روز در حوزه اجرایی فعالیت نکرده، می‌خواهد همه مسائل را حل کند و فردی که تجربه جدی در یک حوزه ندارد، برای همه موضوعات نسخه می‌پیچد.دست‌کم باید خودمان به آنچه می‌گوییم عمل کنیم.
من در جایگاهی قرار می‌گیرم که در آن تحصیل کرده‌ام، تجربه دارم و درباره آن کار کرده‌ام و سپس درباره همان موضوع سخن می‌گویم.اجازه دهید در حوزه‌هایی که تخصصی‌تر هستند، از کارشناسان و صاحب‌نظران دعوت کنید تا درباره آن مسائل توضیح دهند.
