پیشنهاد رحمتاله بیگدلی به پزشکیان:
همانطور که با مخالفان نهایت وفاق را دارید، با حامیان خود نیز وفاق کنید
رحمتاله بیگدلی با ارائه پیشنهادی به پزشکیان گفت: همانطور که با مخالفان نهایت وفاق را دارید، با حامیان خود نیز وفاق کنید.
به گزارش ایلنا، حجتالاسلام والمسلمین رحمتاله بیگدلی در حضور پزشکیان رئیسجمهوری اسلامی ایران و یاران ستادی وی گفت: همانطور که با مخالفان نهایت وفاق را دارید، با حامیان خود نیز وفاق کنید.
متن کامل صحبت های رحمت الله بیگدلی در حضور رئیس جمهور به شرح زیر است.
برادر گرامی، جناب آقای دکتر پزشکیان؛
تاریخ را نه جنگها، بلکه تصمیمها میسازند و ملتها را نه قدرتها، بلکه ارادهها دگرگون میکنند. گاه یک تصمیم شجاعانه، سرنوشت ملتی را بیش از هزاران شعار و صدها خطابه دگرگون میسازد.
همه ما اسفند ۱۴۰۲ را به یاد داریم. در آستانه انتخابات مجلس دوازدهم فضای سیاسی کشور چُنان سنگین و افق امید کمرنگ بود که بسیاری از مردم و بخش عمده اصلاحطلبان، کنارهگیری را ترجیح دادند، اما شما برخلاف فضای غالب، بهجای کنارهگیری و انفعال، حضور مسؤولانه و فعال را برگزیدید.
جناب پزشکیان
یازدهم اسفند ۱۴۰۲ را نیز حتما به یاد دارید.
من برای رأی دادن به شما به تبریز آمدم.
برخی از دوستان حاضر در ستاد شما، هم به نامزدی شما و هم به حضور من برای رأی دادن معترض بودند و میپرسیدند: «این نامزدی و این رأی دادن چه ثمری دارد؟!»
گفتم: من آمدهام تا آقای پزشکیان با یک رأی بیشتر به مجلس راه یابد!
گفتند: با این وضعیت، اساساً اصل این انتخابات چه اثری دارد؟
پاسخ دادم: آقای پزشکیان رئیس جمهوری آینده ایران است و شایسته نیست با رأی کم وارد مجلس شود.
آقای پزشکیان
شما با تعجب فرمودید: مرا تأییدصلاحیت نمیکنند!
گفتم: به فضل الهی، شما هم تأییدصلاحیت و هم رئیس جمهوری خواهید شد.
این خاطره را نه برای نقل یک واقعه تاریخی، بلکه برای یادآوری یک سنت تغییرناپذیر الهی متذکر شدم: «وَالَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا»
آقای پزشکیان
امروز بسیاری از یاران شما از اینکه از ظرفیتهای علمی، تجربی و مدیریتی آنان استفاده نشده است دلگیرند و بعضا نقدهای جدی و دلسوزانهای نیز به عملکرد دولت دارند.
بیتردید، این دغدغهها و نقدها شایسته شنیدن و پاسخگویی هستند.
اما پس از دو سال، از همه دوستان میخواهم دولت را نه با آرزوها و احساسات، بلکه با لحاظ واقعیتها، امکانات موجود و با معیار منافع ملی داوری کنند.
دولت چهاردهم، ایرانِ آرام و باثبات را تحویل نگرفت؛ کشوری را تحویل گرفت که با تورم مُزمن، ناترازیهای ساختاری، تحریمهای گسترده و سپس جنگ مواجه بود.
در چنین وضعیتی، اولین وظیفه هر دولتی، ساختن آرمانشهر نیست، بلکه جلوگیری از فروپاشی، حفظ ثبات، افزایش تابآوری ملی و عبور دادن کشور از بحران است؛ زیرا بدون ثبات، نه توسعه امکانپذیر است، نه عدالت تحقق مییابد و نه اصلاح پایدار شکل میگیرد.
جناب پزشکیان
به باور من، شما و دولتتان در این آزمون، کارنامهای قابل دفاع ارائه کردهاید. در سختترین روزهای جنگ، چرخ زندگی مردم از حرکت بازنماند؛ سوخت، نان، دارو و کالاهای اساسی تأمین شد و نظام اداری، امنیتی و دفاعی کشور، منسجم و کارآمد عمل کرد. در سیاست خارجی، گفتوگو جایگزین بنبست شد و روابط راهبردی با شرق بخشی از گرههای موجود را گشود. در اقتصاد و زیرساخت نیز با وجود همه محدودیتها، تولید نفت افزایش یافت و پروژههای عمرانی و زیربنایی متوقف نشد.
البته رنج مردم از گرانی، تورم و کاهش قدرت خرید، واقعیتی انکارناپذیر است و باید در صدر اولویتهای دولت قرار گیرد. مردم حق دارند رفاه، عدالت، کارآمدی و گشایش بیشتری را مطالبه کنند و این مطالبه، حقی مشروع و قابل احترام است.
جناب پزشکیان
بزرگترین سرمایه شما، اعتماد مردم به صداقت، سلامت نفس و پاسخگویی شماست. این سرمایه اجتماعی را پاس بدارید، دایره مشورت را گستردهتر کنید و از همه فرزندان شایسته ایران، فارغ از سلیقهها و گرایشها برای پیشرفت کشور بهره بگیرید.
جناب پزشکیان
شما در وفاق با منتقدان و مخالفان، سنگ تمام گذاشتهاید.
اکنون برادرانه به شما پیشنهاد میکنم: همانطور که در وفاق با مخالفان، نهایت اهتمام و موفقیت را داشتهاید، با یاران و حامیان خود نیز وفاق داشته باشید و همدلی و گفتوگو را تقویت کنید؛ زیرا پشتوانه پایدار هر دولتی، همان کسانی هستند که آن دولت را بر سر کار آوردهاند و در روزهای سخت نیز بزرگترین سرمایه اجتماعی آن خواهند بود؛ چنانکه در قاعده مشهور فلسفی آمده است: «علت مُبقیه هر چیزی، علت مُحدِثه آن است.»
همانطور که تصمیم شجاعانه شما در اسفند ۱۴۰۲ مسیر آینده را تغییر داد، امروز نیز آینده ایران را نه یأس بلکه امید، نه حذف بلکه مشارکت، نه تفرقه بلکه وفاق و نه شعار، بلکه صداقت، عدالت، شایستهسالاری و پایبندی به منافع ملی در سیاست داخلی و خارجی خواهد ساخت.
اگر با مردم صادق باشیم، عدالت را معیار تصمیمگیری قرار دهیم و منافع ملی را بر هر منافع شخصی مقدم بداریم، آینده ایران، بیتردید روشنتر، امنتر و امیدبخشتر خواهد بود.
