روایت سفیر ایران در مسکو از یکی از سفرهای شهید لاریجانی به روسیه
سفیر ایران در روسیه با انتشار ویدئویی از دبیر شورای عالی امنیت ملی، نوشت: نماز اول وقت، برای ایشان یک عادت نبود؛ یک باور عمیق بود.
به گزارش ایلنا، کاظم جلالی، سفیر ایران در روسیه با انتشار فیلمی از نماز اول وقت شهید علی لاریجانی در کاخ کرملین در دل نوشتهای در حساب اینستاگرامی خویش نوشت:
اشک امانم نمیدهد، قلم نمیچرخد و اندوهبارترین واژگان را یارای وصف وداع با تو نیست. ای دوست دیرین، رفیق بیکلک و بنده نیک خدا!
با چشمانی اشکبار و سینهای مالامال از رنج فراق، تصاویر عزیز شدنت را مینگرم. میدانم پر کشیدنت، سوگ نیست، حماسه است!
چه کنم طاقتم طاق میشود، وقتی آن پیکر مردانه و اربا اربا شدهات بر فراز دستان این شهر میرود، قلبم ریشریش میشود.
فرسنگها دور از کهن دیار زمین که مهد شهیدان و فرزانگانی چون تو است، با حسرت به تصاویری خیره شدهام که پروانهوار تو را به عرش برین مشایعت میکنند. انالله و انا الیه راجعون. چه فرجام باشکوهی است این لحظه! زمان به احترام تو ایستاده و جهان از حرکت بازمانده است! ای آفتاب حسن! عروجت از این دنیای دون، بسان غروب آفتاب میماند! تو از زندان خاک رها شدی و اکنون در جهان برین که عاری از هر تباهی است، طلوع میکنی!
در این وانفسای تنهایی، روزها و ثانیههای با تو بودن از پیش چشمانم رژه میرود و دلم دوباره هوای تو میکند. نه این غروب آفتاب نیست. عروج است، طلیعه نویدبخشی برای مردمان این سرزمین اهورایی است. اکنون نام بلندت ورد زبانهاست و پرچم قیامت هزاران هوادار پیدا کرده است. پیکر تو بر دستان این شهر، طلوع سپیدهای روشن است برای هواداران کوی حقیقت و صاعقهای برق آساست که بر فرق اهریمنان خیرهسر فرود خواهد آمد! این بیرق مبارزه است که مقتدایت سید علی خامنهای، تو و برادران غیورت برافراشتید. شهادت غروب نیست، شروع است. زین پس نام رهبرت، تو و برادران شهیدت، لرزه بر اندام دژخیمان دهر خواهد انداخت. آن روز شکوفه لبخند و آزادی بر لب همه آزادیخواهان و حقیتجویان میشکفد.
ای غایب از نظر به خدا میسپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت
تا دامنِ کفن نکشم زیرِ پایِ خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت
گاهی تصاویر، روایتی عمیقتر از هزاران واژه در دل خود دارد…
این تصاویر، به یکی از سفرهای شهید دکتر علی لاریجانی به مسکو بازمیگردد؛ زمانی که برای دیدار با آقای پوتین ، در کاخ کرملین حضور داشتیم. دقایقی پیش از آغاز دیدار، در فضایی آرام به انتظار نشسته بودیم که وقت نماز مغرب و عشا فرا رسید.
ایشان که همواره به اقامه نماز در اول وقت مقید بودند، بیدرنگ آماده نماز شدند و در همان فضای رسمی، با آرامشی مثالزدنی، قامت به عبادت بستند.
آن لحظه برایم چنان پرمعنا بود که بیاختیار ثبت آن را ضروری دیدم؛ هرچند هرگز گمان نمیکردم روزی این تصاویر، پس از شهادت ایشان، به عنوان یادگاری از یک روح بزرگ منتشر شود…
نماز اول وقت، برای ایشان یک عادت نبود؛ یک باور عمیق بود.
این ویژگی را بارها و بارها در سلوک فردی و اجتماعیشان مشاهده کرده بودم.
آخرین باری که توفیق داشتم در کنار ایشان نماز اقامه کنم، ششم ماه مبارک رمضان امسال در تهران بود. بیش از دو ساعت گفتوگویی صمیمی داشتیم که با فرارسیدن وقت نماز، ایشان بیدرنگ برخاستند.
با همان تواضع همیشگی، تعارف کردند که بنده پیشنماز شوم و من به شوخی عرض کردم: «اقتدا به شهید، ثواب بیشتری دارد.»
لبخند آرام و معنادارشان، هنوز در خاطرم زنده است…
خاطرهای دیگر از سالها پیش، در پانزدهم بهمنماه ۱۳۹۱ در مجلس شورای اسلامی در ذهنم مانده است؛ روزی که در حافظه سیاسی کشور به «یکشنبه سیاه مجلس» معروف شد؛ جلسهای کمسابقه و پرالتهاب که صحن مجلس در اوج تنش، به اصطلاح افشاگریها و طرح موضوعاتی نسبت به خانواده ایشان قرار داشت و افکار عمومی با حساسیت آن را دنبال میکرد.
با وجود چنین فضای سنگین و سرنوشتسازی، ایشان با طمأنینهای کمنظیر جلسه را مدیریت کردند.
در نزدیکی اذان، خدمتشان عرض کردم شاید مناسب باشد جلسه ادامه یابد و به جمعبندی نهایی برسد.
اما ایشان با همان آرامش همیشگی فرمودند:
«بگذارید ابتدا نمازمان را بخوانیم، ببینیم خدا چه مقدر میکند؛ نماز اول وقت را از دست ندهیم.»
اینها تنها گوشهای از خاطراتی است که از آن مرد بزرگ در ذهن و جان من نقش بسته است؛
مردی که سیاست را با معنویت، و مسئولیت را با عبودیت در هم آمیخته بود.
امروز، این تصاویر نه فقط یک لحظه، بلکه نشانی از یک سبک زندگی است؛
سبکی که در آن، حتی در مهمترین دیدارهای رسمی، یاد خدا در اولویت است.
یادش گرامی،
راهش پررهرو،
و روح بلندش در جوار رحمت الهی قرین آرامش باد.
