سینا سلاحورزی، روزنامهنگار
روز کارگر، تبلور تعهد دولت به حقوق ملت
حافظه جامعه کارگری ایران هنوز به این حد تنزل نکرده است که فراموش کند چه کسی، به میان کارگران آمده و خود را در معرض نقد قرار میدهد و چه کسانی، نهتنها از حضور در جمع کارگران طفره میروند بلکه در مراسمی هم که به نام و یاد کارگران ترتیب میدهند، با اتوبوس، نیروهای حامی خود را به سالنهای دربسته خویش فرامیخوانند.
سینا سلاحورزی در یادداشتی با عنوان «روز کارگر، تبلور تعهد دولت به حقوق ملت» نوشت:
آنچه در مراسم بزرگداشت روز جهانی کارگر در مرقد امام(ره) رخ داد، تبلوری از یک جامعه آزاد و دموکراتیک و تعهد دولت به حقوق ملت و تعهد متقابل مردم نسبت به حاکمان مسئول بود. حرم امام(ره) در روز جهانی کارگر، شاهد شنیدنشدن صدای موافق و مخالف دولت بود که نشان میدهد پس از چندین سال رکود در جامعه کارگری که محصول حاکمیت دولت نهم و دهم و عدم اجازه به کارگران برای برگزاری مراسم انتقاد بود، فضا به اندازهای گشوده شده و سعهصدر دولتمردان به اندازهای افزایش یافته که بالاترین مقام اجرایی کشور، ابایی از حضور در بین کارگران و شنیدن صدای اعتراض آنها، هرچند تعدادشان کم هم باشد، ندارد و ازاینرو، باید تمامقد به احترام آنها بایستیم.
جامعه ایرانی هنوز به این حد کمحافظه نشده است که فراموش کند در سالهای نهچندان دور، مراسم کارگر و تجلیل از او، با حضور دستچینشده معدودی از کارگران برگزار میشد و در مراسم عمومی کارگران، هیچ مسئولی، حتی در حد وزیر هم حاضر به حضور در بین کارگران نمیشد اما جالبترین نکته در این بین این بود که جریانهای موجسوار سیاسی که اساسا تا پیش از انتخابات، کارگر محلی از اعراب در ذهن و فکرشان نداشت، همگی به یاد کارگر افتادند و با انتشار شعارهای انتقادی بخشی از کارگران، سعی کردند این جامعه بزرگ را منتقد و مخالف سیاستهای دولت یازدهم نشان دهند.
هنوز اعتراضات سال گذشته رانندگان شرکت واحد و نحوه برخورد فیزیکی عوامل انتظامی شهرداری تهران با آنها فراموش نشده که اینبار، تحریف سخنان یکی از مسئولان برگزاری مراسم روز جهانی کارگر را پیراهن عثمان کرده و معتقدند که دولت روحانی به سرکوب کارگران و صدای اعتراض آنها پرداخته است.
بااینحال، پروپاگاندای مطبوعاتی و رسانهای این جریان، طرفی برنبست. حافظه جامعه کارگری ایران هنوز به این حد تنزل نکرده است که فراموش کند چه کسی، به میان کارگران آمده و خود را در معرض نقد قرار میدهد و چه کسانی، نهتنها از حضور در جمع کارگران طفره میروند بلکه در مراسمی هم که به نام و یاد کارگران ترتیب میدهند، با اتوبوس، نیروهای حامی خود را به سالنهای دربسته خویش فرامیخوانند.